“รออยู่ที่บ้านตั้งนาน มาอยู่ที่นี่เอง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของร่างเล็ก เมื่อเห็นยิปซีนั่งอยู่ที่หน้าร้านมินิมาร์ท ราวกับต้องการยื้อเวลาไม่ยอมกลับบ้านสักที
“หนูกำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะ...ไว้จะไปเมื่อไหร่...เสี่ยค่อยมารับ” พูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปทางบ้านของเธอ ซึ่งในมือก็ถือถุงผ้าอนามัย จะได้ไม่เป็นที่สงสัย อีกอย่างเธอตั้งใจจะใส่กันไว้ด้วย กลัวเขาทำอะไรกระทบกระเทือนลูก
“หลบหน้าเสี่ยไป สุดท้ายก็ต้องเจออยู่ดี...”
“อย่างน้อยๆ ช่วงที่ไม่ได้เจอ ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดี ให้หนูมีเวลาดีๆ ในชีวิตบ้างเถอะค่ะ สักเสี้ยวก็ยังดี” เอ่ยบอกด้วยเสียงราบเรียบ เป็นประโยคที่ทำให้หัวใจแกร่งเจ็บจี๊ดขึ้นมาอยู่หน่อยๆ
การเจอหน้าเขามันคือช่วงเวลาแย่ๆ ในชีวิตเธองั้นเหรอ ทำไมต้องจุกอกด้วยที่ได้ยินแบบนี้ หรือสิ่งที่เขาบังคับเธอ มันใจร้ายเกินไป
หมับ!!
“เสี่ยจะไม่โกรธนะที่หนูยิปพูดแบบนั้น เพราะเสี่ย
