มาเฟียร้ายพ่ายรักเด็กในปกครอง

จำใจขายศักดิ์ศรี

หลายวันต่อมา ระหว่างที่ยิปซีกำลังตั้งใจเรียนอย่างใจจดใจจ่อ อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมา ทำให้ร่างเล็กรีบขอตัวออกมาเพื่อนรับโทรศัพท์ ทว่าทันทีที่ได้ยินปลายสายหัวใจของเธอก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเบอร์ของแม่เธอเป็นเสียงของหมอที่เป็นคนโทรมารายงานอาการป่วยของแม่แทน

“คนไข้มีอาการแทรกซ้อน ต้องทำการรักษาเร่งด่วน ไม่งั้นเชื้ออาจจะลุกลามได้”

“ค่ะคุณหมอ...แล้วต้องใช้ค่ารักษาเท่าไหร่คะ”

“หลักล้านครับ สะดวกเข้ามาคุยเรื่องค่าใช้จ่ายไหมครับ หมอจะได้รายงานอาการของคุณเยาวภาด้วย”

“คือ...หนูยังเรียนอยู่เลยค่ะ...อีกประมาณ1ชั่วโมง...ได้ไหมคะ...ส่วนอาการของแม่ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ”

“คนไข้แอดมิดอยู่ครับ ยังไงวันนี้ก็กลับบ้านไม่ได้ แต่อาการคงที่ครับ เพียงแค่หมอคิดว่าต้องกำจัดเชื้อร้ายให้เร็วที่สุด”

“ค่ะ...ฝากแม่หนูด้วยนะคะหมอ” จากนั้นปลายสายก็วางสายไป และกลายเป็นว่าตอนนี้เธอหนักใจอยู่ไม่ใช่น้อย แถมเงินที่ได้มาจากการรีดไถมาเฟียหื่นนั่นกับเงินเก็บก็ไม่ถึง5แสน ค่าเทอมก็จะต้องจ่ายอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

นี่มันเรื่องบ้าอะไรในชีวิตเธอเนี่ย ร่างเล็กตัดพ้อชีวิตตัวเอง ต่อโชคชะตาที่ไม่ราบรื่นมาให้เธอตลอดเลย

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจโทรหาใบตองผู้จัดการร้านที่เธอทำงานอยู่ จากนั้นก็ขอรับงานอย่างว่าด้วยราคาที่สูงลิบ

“เจ้ตองคะ...หนูขอผู้ชายสะอาด...แล้วก็ราคาที่จ่ายได้คือ7หลักเท่านั้นนะคะ”

“ยิปซี...เธอจะบ้าหรือไง...เด็กในร้านไม่มีใครเรียกค่าตัวขนาดนั้นสักคน ถ้าจะถึงก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของลูกค้าที่จะจ่ายทิปให้”

“เจ้ตอง...แต่ยิปต้องการเงินไปรักษาแม่ ถ้าไม่ได้หลักล้าน ยิปก็ไม่รู้จะไปหาเงินจากไหนแล้ว ได้โปรด...ช่วยยิปหน่อยนะคะ...ยิปไม่เคยผ่านมือใครเลยนะ...อัพราคาให้ยิปเถอะนะ” ร่างเล็กขอร้อง ไม่ว่ายังไงเธอก็จะเอาเงินล้านไปรักษาแม่ให้ได้

“อืมเดี๋ยวเจ้หาให้...ไว้จะติดต่อกลับไปนะ”

แล้วใบตองก็วางสายไป แต่เพียงไม่กี่นาทีเสียงโทรศัพท์จากใบตองก็ดังขึ้นมา พร้อมกับบอกข่าวดีว่ามีลูกค้าสนใจเธอ เพียงเพราะเธอสะอาดและซิงอยู่จึงรับข้อเสนอแล้วเรียกตัวเธอคืนนี้เลย

“ขอบคุณค่ะเจ้...เอ่อ...ว่าแต่ลูกค้า...อยู่ห้องไหนคะ”

“ห้อง801 เปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ...เพราะลูกค้าจ่ายมัดจำมาแล้ว5แสน...อย่าทำให้เจ้เสียหน้าล่ะ”

“ค่ะ...ขอบคุณค่ะเจ้...” พูดพร้อมกับรับคีย์การ์ดห้องของแขกมาถือไว้

ตึก ตึก ตึก!!

ร่างเล็กสวมชุดสีแดงเพลิงเกาะอก รัดรูป บนคอสวมโชกเกอร์ดอกกุหลาบสีดำ ผมสีน้ำตาลประกายทองมัดรวบเป็นหางม้า ทุกสัดส่วนร่างกายของเธอนั้น เรียกได้ว่าสวยดั่งหงส์เลยล่ะ แต่ความสวยกลับถูกแต่งแต้มด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

แววตาแสนเศร้ามองไปที่ประตูห้องพักแขกวีไอพีด้วยความลังเล หากเธอรวย เธอคงไม่มาทำงานเพื่อเงินแบบนี้ จากที่รักศักดิ์ศรีของตัวเองยิ่งชีพ ทว่าวันนี้กลับต้องจำใจขายศักดิ์ศรีเพื่อรักษาชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต

แม้จะต้องกล้ำกลืนฝืนทน เพื่อสนองความต้องการให้ชายที่ตนไม่ได้รักก็ตาม หากนี่คือหนทางที่เธอจะช่วยแม่ได้ เธอก็ยินดี

แกร็ก!!

แอ๊ด!!

“เฮือก!! ...คุณ...จอมทัพ?” และทันทีที่เปิดประตูเข้ามา กลับตกใจอย่างสุดขีด เพราะผู้ชายที่ยอมจ่ายค่าบริสุทธิ์ให้เธอในคืนนี้ คือ...ว่าที่สามีเพื่อนรักของเธออย่างน้ำหอม!!

“...ปะ...เป็นเธอได้ยังไง” จอมทัพเองก็ตกใจไม่ต่างกัน เพราะเขาเองก็รู้จักยิปซีเหมือนกัน แต่ในเมื่อจ่ายเงินไปแล้ว แล้วตอนนี้สิ่งที่ต้องการก็คือ มีอะไรกับเธอให้ได้ในคืนนี้

“นะ...หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นคุณ...”

“...” จอมทัพไม่ได้พูดอะไร มองหน้ายิปซีด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

ใบหน้าของเขาดูเหมือนสับสนกับอะไรบางอย่าง เขาเหมือนพยายามตีกันกับความคิดในหัวของตัวเอง จนยิปซีนั้นไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มทำอะไรก่อนดี ทำได้แค่ไปนั่งข้างๆ เขา สองมือกำเข้าหากันแน่นที่หน้าขา ด้วยความประหม่า

ซึ่งจอมทัพก็เหลือบมองร่างเล็กเพียงนิด สุดท้ายก็ลุกขึ้นจากเตียงไปยกเหล้ากระดกไปเกือบครึ่งขวด

“อย่าบอกเรื่องนี้...กับน้ำหอมได้ไหมคะ” เสียงสั่นเครือกล่าวขึ้นทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่

นี่คือผู้ชายของเพื่อน แต่ในเมื่อวันนี้ ตอนนี้เธอจำเป็นที่จะต้องทานเพื่อเงินจำนวนมาก เธอก็จำเป็นที่จะให้เพื่อนรู้ไม่ได้ เพราะหากไม่ใช่จอมทัพตอนนี้ เธอก็คงไม่มีเงินไปรักษาแม่ แล้วถ้าเธอปฏิเสธเขาไป ใครกันจะยอมจ่ายให้เธอมากขนาดนี้

คำขอร้องของยิปซีทำร่างสูงที่กระดกเหล้าลงคอชะงัก ก่อนที่จะกระแทกขวดเหล้าลงที่เคาน์เตอร์เสียงดังลั่นจนยิปซีสะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะไม่รู้ว่าตนนั้นพูดอะไรผิดไป

“ยะ...อย่าโกรธหนูเลยนะคะ...หนู...แค่ต้องการหาเงินไปรักษาแม่...แต่หนูไม่อยากให้น้ำหอมรู้...”

“ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว...ฉันจะกลับ” พูดพร้อมกับเดินไปหยิบสูทตัวนอกมาถือเอาไว้แล้วเตรียมก้าวขาออกจากห้องไป

หมับ!!

“คุณจอมทัพคะ...อย่าไปได้ไหมคะ...หนูต้องการเงินจริงๆ ...ถ้าคุณไม่ทำกับหนู...แม่หนูต้องไม่รอดแน่ๆ” ยิปซีรีบลุกจากเตียงแล้ววิ่งไปคว้ามือจอมทัพเอาไว้ หวังให้เขากลับมาใช้บริการเธอก่อน เพราะถ้าเขาออกไปแน่นอนว่าเงินที่เหลือเธอชวดแน่ๆ

“ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินนะ...เดี๋ยวฉันส่งเพื่อนมาทำแทน...” จอมทัพสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของยิปซีแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันที

และในเวลาต่อมา เสียงประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับผู้ชายร่างสูงที่เข้ามาแทนที่ ซึ่งทำร่างเล็กที่นั่งย้ำคิดกับตัวเองอยู่ที่โซฟาถึงกับตาโตขึ้นมาในทันทีเมื่อเจอหน้าเขา

“คะ...คุณ!!”

“เธอ!!” ขั้นเทพเองก็แทบไม่เชื่อสายตาของตัวเองเหมือนกันที่เป็นยิปซีอยู่ในห้องนี้

“คุณ...เป็นเพื่อนคุณจอมเหรอคะ”

“คุณจอม? นี่เธอรู้จักมันด้วยเหรอ” แอบตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะผู้หญิงที่เขาเล็งดันรู้จักกับเพื่อนมาเฟียหน้านิ่งอย่างจอมทัพ

หรือว่าเธอจะถูกจอมทัพใช้บริการบ่อยเหรอ ถึงได้รู้จักกัน ขั้นเทพคิด

“ค่ะ...เขาเป็นผู้ชายของเพื่อนหนู”

“อ๋อ...แล้ว...พร้อมเริ่มงานหรือยัง” ไม่ได้ใส่ใจมาก เพราะผู้หญิงที่ซื้อกินจะมาหวังให้สะอาดก็คงไม่ใช่ ใครมันจะมามอบครั้งแรกให้ผู้ชายในผับในบาร์แบบนี้กัน

“อะ...เอ่อ...” ร่างเล็กอ้ำๆ อึ้งๆ แอบกังวลเล็กน้อยเพราะกลัวว่าราคาที่ตกลงไปจะไม่ชัดเจน

“มานั่งตักเสี่ยสิ” เดินผ่านหน้าเธอไปแล้วนั่งลงที่โซฟา พร้อมกับตบไปที่ตักตัวเองเบาๆ

“คุณจอม...จ่ายมัดจำมาแล้วครึ่งนึง...แต่เขาออกไปก่อน...ส่วนค่าตัวที่เหลือ...เขายังไม่จ่ายค่ะ” เธอพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา

วินาทีนี้จะมามัวอายไม่ได้แล้ว เธอต้องการเงิน ท่องเอาไว้ ยิปซีบอกกับตัวเอง ส่วนขั้นเทพก็มองหน้ายิปซีอย่างพินิจพิจารณาเช่นกัน ผู้หญิงที่ออเซาะเก่งๆ คนนั้นหายไปไหนแล้ว ทำไมตอนนี้กลับเป็นผู้หญิงที่ดูไม่มั่นใจในตัวเองเลย เขาคิด