กึ่ก กึ่ก!!
“อ๊ะ...” ยิปซีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช่วงเย็นเพราะรู้สึกหนักที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง
“นะ...ไหนเสี่ยบอกว่าจะไขกุญแจข้อเท้าให้ยิปไงคะ” หัวคิ้วขมวดมุ่นหนักมาก เมื่อลืมตาแล้วก้มลงไปมองโซ่ที่รั้งข้อเท้าเธอเอาไว้กับขาเตียง แถมคนหน้ามึนยังยกยิ้มแล้วนอนมองหน้าเธออยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สาอีก
“ที่หนูน่ารักกับเสี่ย เพราะหนูรู้ว่าน้ำหอมจะมาฮันนีมูนกับไอ้จอมใช่ไหม...สิ่งที่หนูยิปของเสี่ยคิด...พับเก็บไปได้เลยนะ...เพราะไม่มีทางที่หนูจะหนีเสี่ยพ้น...เว้นแต่เสี่ยจะตายเท่านั้น...หนูถึงจะไปจากเสี่ยได้”
“เหอะ...หนูไม่น่าหลงกลให้คนแบบคุณเลย”
“เอ้า...เรียกคุณซะงั้น...แหม...พอโมโหทีไรเปลี่ยนสรรพนามเสี่ยตลอดเลยน้า...” ไม่พูดเปล่าแต่เอื้อมมือไปจับปลายคางเธอ ทว่าเธอกลับปัดมันออกอย่างหัวเสีย
“อย่ามายุ่งกับหนู...ถ้ารู้แล้วว่าหนูไม่รักคุณ...ก็ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นดี...หนูก็ไม่อยากแสดงมารยากับคุณแล้วเหมือ
