ข้อความของขั้นเทพที่ส่งมายังคงค้างอยู่แบบนั้น บทสนทนาถูกหยุดลงในทันที แต่อัตราการเต้นของหัวใจเธอกลับแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่พอ ข้อความนั่นยังหลอกหลอนเธอจนเธอนอนไม่หลับ รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว
ครืดดดด...
เสียงประตูกระจกหน้าบ้านเลื่อนออก พร้อมกับสีหน้าของขั้นเทพ ที่ดูตื่นตระหนก ร่างเล็กมองหน้าเขานิ่ง หลังจากที่เดินลงมาจากห้องนอน ด้วยสภาพที่จะวูบอยู่รอมร่อ
“ยิป...พี่ขอโทษ” ขั้นเทพเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ซึ่งทำเอาร่างเล็กที่ไม่ได้นอนแอบงงอยู่หน่อยๆ ว่าอยู่ๆ เขาจะมาขอโทษเธอทำไม
“จะมาเรียกร้องความสนใจอะไรอีกอะ” ถามเสียงห้วน
“คือ...ลูกๆ ...ไม่สบาย...ตัวร้อน...” ขั้นเทพยังไม่ทันได้พูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำ เธอก็รีบวิ่งออกนอกบ้านไปทันที จากที่ง่วงๆ เพลียๆ ตอนนี้ตื่นเต็มตาเลยล่ะ
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าลูกตากหมอกแล้วจะป่วย”
“พี่ขอโทษ...ไม่คิดว่าเด็กจะป่วยง่ายขนาดนี้...”
“ถอยออกไป อย่ามาใกล้ลูกฉันอีก” ยิปซ
