หลายวันต่อมา...
และแล้วก็ถึงเวลาที่ขั้นเทพต้องออกจากโรงพยาบาลสักที หลายวันมานี้เธอดูแลเขาแทบไม่ได้พักเลย ไม่ได้ดูแลแบบผู้ป่วยนะ แต่ดูแลเรื่องบนเตียงทุกวัน แทบจะทุกเวลาหลังอาหาร
จนเธอต้องหยุดงานเพราะลุกไปทำงานไม่ไหวแต่แทนที่จะหยุด เพื่อให้เธอฟื้นตัวแล้วได้ไปทำงานต่อ กลับกระหน่ำซ้ำเติมเธอแบบฉ่ำๆ แล้วยังตีหน้ามึนบอกอีกว่า ให้ลาออกมาดูแลแค่ลูกพอ ไม่ต้องไปทำงานให้เหนื่อย เพราะเป็นเมียเขา เขาจะดูแลเธอดุจเจ้าหญิงเลย แต่เรื่องอย่างว่าทารุณเยี่ยงทาสนะ อันนี้คิดในใจไม่กล้าพูด
“ยิป...” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอ เมื่อเธอปล่อยให้เขายืนอยู่นอกบ้าน ราวกับว่าไล่ให้เข้าไปพักผ่อนในเต็นท์
“ว่า?”
“เจ็บขนาดนี้...ยังจะปล่อยให้นอนเต็นท์อีกเหรอ...” ทำหน้าซึม กะพริบตาปริบๆ เรียกคะแนนสงสาร
“ก็...”
“ให้พี่ไปนอนในบ้านไม่ได้เหรอ สัญญาว่าจะช่วยดูแลลูก...จะทำตัวเป็นประโยชน์ ไม่ดื้อไม่ซนเลย” ยกมือขึ้นชูนิ้วก้อย
“แต่.
