“จ๊ะ...เอ๋...จะไปทำงานเหรอ...” ยิปซีเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว สักพักก็ออกมารอรถเพื่อไปทำงาน ซึ่งเป็นรถของบริษัทจอมทัพ ที่จะมารับทุกวัน แต่จังหวะที่เธอยืนรออยู่หน้าบ้าน ขั้นเทพกลับเดินมาดักหน้า พร้อมรอยยิ้มกว้างๆ
“...” ร่างเล็กทำเป็นเมิน เดินหลบไปอีกทางโดยไม่คิดที่จะสนใจเขา
“ยิป...คุยกับพี่หน่อย...ยิปคร้าบบบบ” เสียงอ้อนเสียงหวานก็ไม่ได้ทำให้เธอใจอ่อนเลย แสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเสียบหูฟังหวังตัดบทสนทนา ทว่าความพยายามของเขานั้นมีมากกว่า เรียกว่าความพยายามได้ไหม ต้องเรียกว่าหน้ามึนน่าจะถูก
เขาเดินมายืนข้างๆ แบบเนียนๆ ในขณะที่ถูกเธอเมิน แถมยังใช้ความหน้าด้านดึงหูฟังอีกข้างของเธอมาฟังด้วย
“นี่!!” เธอหันไปตาขวางใส่เขา
“ขอฟังด้วยได้ไหม...เอ้า...ไม่มีเพลงนี่นา...” ถึงกับไปไม่เป็นเมื่อขั้นเทพพูดความจริงออกมา เพราะเธอแค่ต้องการตัดความรำคาญ แม้จะหน้าแตก แต่ก็ทำเป็นวีนกลบเกลื่อนไป
“ทำขนาดนี้ก็
