ช่วงสายของอีกวัน พอเยาวภารู้ข่าวว่าว่าที่ลูกเขยตกระเบียงขาหัก ก็ศีลแตก รีบออกจากวัดมาช่วยดูแลเด็กๆ ที่ป่วย ดีหน่อยที่อาการป่วยของหลานๆ ดีขึ้น ไม่ได้แย่ แต่ถึงขนาดป่วยก็ยังดีด เอเนจี้เยอะแบบสุดๆ ไปเลย ไม่รู้ว่าไปคึกอะไรมา ถึงได้พลังเหลือล้นกันขนาดนี้
“เมียครับ...ฮือ...อย่าไปจากเสี่ยได้ไหม...ฮือ...อยู่กับเสี่ย เพราะเสี่ยไม่มีใคร...” ขณะที่ยิปซีกำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลอยู่ข้างๆ เตียงผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงขั้นเทพละเมอออกมา แต่ประโยคที่เขาละเมอมันทะแม่งๆ ไหมนะ ปกติจะละเมอหาแม่ไม่ใช่หรือไง ทำไมเมื่อกี้เหมือนจะได้ยินคำว่าเสี่ยหรือเปล่า แต่เอ๋ สาบานว่าไม่ใช่เพลง
เพราะคิดว่าตัวเองอาจจะฟังไม่ชัดเจนวางมีดและผลไม้ในมือลง จากนั้นก็เอียงหูไปฟังอีกทีใกล้ๆ
“เสี่ยคิดถึง...ยิป...จะตายอยู่แล้ว...ฮือ...อย่าทิ้งเสี่ยไปนะครับ...ที่รักของเสี่ย” ชัดแจ๋ว ราวกับรู้ว่าเธอฟังไม่ถนัด
ซึ่งคนซื่ออย่างเธอตามคนเจ้าเล่ห์ไม่
