“...ยิป...วันนี้แม่มีนัดที่โรงพยาบาล...อาจจะนานลากไปถึงเย็น...ไม่มีใครไปรับหลาน...จะทำยังไง” แม่ของเธอกล่าว หลังจากกลับมาจากไปส่งหลานๆ เรียบร้อยแล้ว
“ผมไปรับให้ได้นะครับคุณน้า...”
“ไม่ต้อง...วันนี้ฉันเลิกงานเร็ว...เดี๋ยวยิปไปรับเองค่ะแม่...ไม่ต้องห่วง” ปฏิเสธเขาเสียงแข็ง แล้วหันไปบอกแม่ด้วยน้ำเสียงที่ต่างกัน หึ่ย!! สองมาตรฐาน
“อ้าว” หงอยอีกครั้งเพราะเธอปฏิเสธความหวังดีของเขาอีกแล้ว
“รถมาพอดีเลย...ยิปไปทำงานก่อนนะคะแม่” หันไปบอกแม่แล้วเดินผ่านหน้าเขาไป ทำราวกับเขาเป็นอากาศ
“อดทนหน่อยนะ...ถ้าอยากได้เมียคืนก็ต้องสู้” เยาวภาเอื้อมมือไปตบไหล่ขั้นเทพเบาๆ อย่างให้กำลังใจ
“ผมต้องทำยังไงยิปถึงจะใจอ่อนครับน้า”
“น้าก็ไม่รู้...แต่น้าจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้นะ...น้าเองก็อยากให้หลานมีพ่อ” เธอกล่าวตามความจริง
การที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา นั่นก็นับว่าเป็นเรื่องที่ควร เธอเข้าใจความรู้
