วาคิมไม่ได้ทำตัวเด่นไปมากกว่านี้ สร้อยคอราคาแสนแพง ชายหนุ่มถือมันเอาไว้ไม่ยอมให้ลูกน้องเอาไปเก็บ จนกระทั่งขึ้นมานั่งบนรถ แม้มีคนขับรถอยู่ด้วย แต่ก็เท่ากับว่าเขาและเธอได้อยู่กันสองต่อสอง เมื่อคนขับรถทำตัวราวกับเป็นธาตุอากาศไร้ตัวตน
“พี่ใส่ให้นะ”
“วันนี้คุณเล่นสนุกมากพอแล้วนะ”
“พี่ไม่สนุกนะ จริงจัง”
“กลัวคนไม่รู้หรือไงว่ารวย”
“หลายคนรู้ว่าพี่รวย แต่คนพวกนั้นไม่รู้ว่าพี่มีเจ้าของแล้ว”
สิตาเบือนหน้าไปมองวิวถนนยามค่ำคืน ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก แค่ไม่อยากมองหน้าวาคิมก็เท่านั้นเอง ตอนที่เขาเย็นชา....คำพูดเขาทำให้เธอเชื่อ แต่มันก็เป็นเรื่องโกหก ตอนนี้ที่เขาทะเล้น....คำพูดของเขามันน่าถือเท่าไรกันเชียว
สิตาถอนหายใจออกมาเบาๆ
“สิตา”
“อะไรของคุณ”
“พี่ใส่ให้นะ”
“ไม่”
“งั้นพี่โยนทิ้งดีไหม”
เขาเอื้อมมือมากดเปิดกระจกทางฝั่งเธอ ยืนมือที่ถือสร้อยทองคำขาวจี้เพชรออกไปข้างนอก สิตาอกสั่นขวัญแขวน
