“ว่างแล้วเหรอคนงานยุ่ง” ทีแรกก็คิดอย่างที่พูดนั่นแหละ แต่บ่อยนักชักเริ่มสงสัยขึ้นมา ติดงานหรือติดอะไรกันแน่? สิตาทำตัวปกติ ขณะเดียวกันภายใต้ความปกติ ดวงตาของเธอมองสำรวจ
ซอกคอมีรอยจ้ำจางๆสามรอย
ยุงกัด...นั่นเป็นเรื่องหลอกเด็ก
นิสัยของมินนี่เป็นคนเปิดเผย หากไปเดตกับหนุ่มเธอจะต้องเอามาพูดอวด ทว่ามินนี่เงียบ....เงียบเกินไป...เงียบจนผิดวิสัย แม้อยากรู้...สิตายังคงรักษามารยาทให้เกียรติเพื่อนรุ่นพี่ ที่อายุมากกว่าเธอเพียงแค่หนึ่งปี
“เธอประชดฉันใช่ไหม”
“ทั้งใช่และไม่ใช่”
“รู้จักประชดประชัดซะบ้าง ดีแล้วล่ะ”
“หื้ม?” สิตาเลิกคิ้วมองมินนี่ด้วยสายตาประหลาด ก็นั่นแหละ ไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไร มินนี่ชอบทำตัวประหลาดให้เห็นอยู่เรื่อย สิตาควรชิน
“ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาเธอ”
“พี่เนี่ยนะจะปรึกษาฉัน?” อันนี้สิถึงเรียกว่า ‘ประหลาด’ จริง คนอย่างมินนี่ขอคำปรึกษาจากสิตา ซึ่งประสบการณ์ชีวิตของสิตาน้อยม
