5 ปีต่อมา
“สวัสดีครับ ผมแทนไทนะครับ คุณใช่คุณสิตาหรือเปล่าครับ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เพื่อนสาวคนสนิทนัดหมายให้ ประวัติส่วนตัวของแทนไทถูกบันทึกในหัวก่อนเดินทาง หญิงสาวจำหน้าแทนไทไม่ได้ ตอนมาก็ถูกลากมา
แทนไท....หนุ่มวัยสามสิบ เจ้าของกิจการร้านอาหารไทยที่มีสาขาห้าสิบสาขาทั่วประเทศไทย การศึกษาดี ฐานะร่ำรวย แม้ไม่ได้หล่อจนต้องมองเหลียวหลัง ทว่าการวางตัวทำให้น่าทำความรู้จัก รอยยิ้มของเขาเจิดจ้ามาก น้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟัน
หญิงสาวยิ้มบางเบา ก่อนตอบ “ใช่ค่ะ”
“ตัวจริงสวยกว่าในรูปมากครับ ผมเกือบจำไม่ได้ ลังเลว่าจะเข้ามาทักดีหรือเปล่า”
ไม่ใช่คนแรกที่พูดประโยคนี้ สิตาทำได้เพียงแค่คลี่ยิ้มให้แทนไทเท่านั้น เธอไม่ได้หวั่นไหวกับคำชมเชย นั่นเพราะไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง มองแทนไทในฐานะคนที่เพิ่มพบหน้าและกำลังทำความรู้จักกัน อีกหนึ่งเหตุผลคือ....ชินชา
“ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องรอ”
“คุณมาตรงเวลา
