“ฉันบอกแล้วไง อย่าเสนอหน้ามาเจอฉันอีก” รับฟังทุกคำพูด แต่ตีมึนไม่เข้าใจ นับไม่ถ้วนกับประโยคผลักไสไล่ให้พ้นหูพ้นตา แต่ก็ขยันมากวนอยู่เรื่อย
มินนี่นั่งกอดอก เชิดหน้าขึ้นสูง ท่าทีเคร่งขรึมไม่แยแส
“ผัวมาหาเมียผิดตรงไหน”
“ผิดตรงที่คุณมโนไปคนเดียว”
“ความจริงก็คือความจริง”
“ความจริงก็คือฉันไม่ได้เป็นเมียของคุณ”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับผม”
“ไม่ต้องมาทำเป็นสำบัดสำนวนกับฉันหรอก”
“อะไรสำบัดสำนวน?”
“ฝรั่งโง่” พูดตรงประเด็นชัดถ้อยชัดคำ ประโยคสั้นๆ แต่ได้ใจความ ไม่มีทางที่ฝรั่งอย่างลีวายส์จะงง ยิ่งเป็นคำด่ายิ่งเข้าใจ
ลีวายส์ถอนหายใจ ใช้สายตาเอือมระอามองมินนี่
ไม่โต้เถียงหากมินนี่มีอยากด่า เอาที่มินนี่สบายใจ
“โง่จริงๆ”
“คุณเองก็โง่ที่กำลังทำให้ตัวเองเดือดร้อน”
“เดือดร้อนอะไร”
“ผมบอกคุณแล้วไง ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องของคนอื่น เรื่องของเรายังยุ่งไม่พอเหรอ”
“เรา...คืออดีต ฉันลืมมันไปหมดแล้ว”
กลัวคอเธอ
