พอมารดาเริ่มจะปรี๊ดแตก ภากรก็รวบช้อนแล้วลุกหนี ริษามองตามเขาแต่ไม่ได้เอ่ยคำใด
“หึๆๆ” เสียงหัวเราะของชนะชัยดังขึ้นตอนไร้ร่างลูกชาย
“หัวเราะอะไร ชอบใจอะไรนักหนาฮะ!” ยุภาค่อนขอดสามี
“ก็เปล่า...ก็...ลูกน่ะ เราจะรู้ว่าพวกเขาโตแล้วก็ตอนที่พวกเราเถียงแล้วไม่ชนะนั่นแหละคุณยุภา”
ยุภาไม่ยอมรับรู้ หันไปดูริษาก็เห็นอีกฝ่ายกินข้าวต้มไปเงียบๆ อย่างเจียมตัวเจียมตน
“ชอบหรือยะ! ชอบใช่ไหม! คงสะใจที่เห็นเขาเถียงแม่อย่างฉันสินะ ผู้หญิงอย่างหล่อนนี่มันยังไงกันแม่ริษา”
“พี่ริษาไม่เห็นทำอะไรเลย แม่อย่าโกรธสิครับ”
“สไมล์! นี่เข้าข้างคนอื่นแล้วใช่ไหม ไม่เข้าข้างแม่แล้วเหรอ”
“เปล่าค้าบ! ก็...พี่เขาไม่ผิดจริงๆ นี่นา”
ยิ่งลูกชายคนสุดท้องออกตัวแทนแม่คนซื่อ ยุภาก็ยิ่งอารมณ์ขุ่นมัว
ยุริญดาเห็นท่าไม่ดีก็จะชิ่งหนี เธอดึงกระเป๋ามาคล้องไหล่แล้วลุกยืน
“พรุ่งนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่ หนูนอนคอนโดฯ นะคะ”
“อะไรกัน เพิ่งจะ
