13 รอยขย้ำ ( 2)
“ได้ค่ะ” ลิเดียขานตอบกลับไปด้วยเสียงที่สั่น ๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้กลับเอ่อล้นออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เลยจริง ๆ ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของตัวเองแน่น
“อื้อ อื้อ” เธอยืนพิงประตู หอบหายใจหนักหน่วง พยายามควบคุมเสียงสะอื้นไม่ให้ดังเกินไป
และเมื่อค่อย ๆ หันไปมองตัวเธอเองในกระจกเงาสะท้อนนั้น น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาหนักกว่าเดิม
เธอยกมือแตะที่รอยบอบช้ำนั้นเบา ๆ แต่ก็รับรู้ถึงความแสบเจ็บที่แทรกซึมอยู่ในทุกอณูผิว รอยขย้ำมีทั่วไปหมดเกือบทั้งร่างกาย
‘เขาแทบจะไม่มีความเป็นคนเลยสักนิด...ทำไมนะ...ทำไมไม่เห็นใจฉันบ้างเลย’ ลิเดียร้องไห้ไปก็พูดกับตัวเองด้วยความเจ็บปวดใจ
“ฉันก็คนนะ มีความรู้สึกเหมือนกัน” เธอหันไปมองผ่านทางประตูห้องน้ำบานนั้น
เธออยากจะเอ่ยถามกับคนใจร้ายคนนั้นไปตรง ๆ เหมือนกันว่าในสายตาของเขามันไม่เคยเห็นเธอเป็นคนเลยหรือไง
“ฉันก็ไม่ได้อยา
