Elimdeki telefonun kamerası açıktı, ekranda Hüma vardı; sırtına dökülen dalgalı tutamlarıyla ve elbisesinin ihtişamıyla tıklanan kapıya uzandı. Kapı gıcırdayarak aralanırken hepimiz nefesimizi tutmuştuk. Alparslan’ı görmeye beklerken karşılaştığım manzarayla gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırmaktan zorunda kaldım. O kadar büyük bir isteme çiçeği tutuyordu ki ellerinde, çiçeğin ta kendisi gibiydi, görüş açımızda değildi.
Hüma fark etmeden nefesini tuttu.
“Kasımpatı,” diye mırıldandı kendi kendine. Aralarında anlamı olan, özel bir çiçek olduğunu belliydi. Dudaklarım yalnızca onları izleyerek iki yana kıvrılırken Halil İbrahim iç çekti.
“Çeksene lan çiçeği suratından!”
Halil İbrahim’i dirseğimle dürttüğümde huysuz ifadesiyle bana döndü, kaşlarımı kaldırıp başımla elimdeki telef
