Cihan manzarayı iç çekerek birkaç saniye izledi. Elini beline götürdü. Haklıydı en azından gelinliği çıkartmaları gerekti. Mercan sıkıntı ile gelinliği aşağı çekiştirmeye devam ediyordu da içinden gülüp dudağını ısırarak söylendi.
“Be kızım uyanda doğru düzgün çıkartsana. Uyurken nasıl soyacağım?”
-Annecim çok uykum var. Çabucak şu şeyleri çöz bende çıkartayım.
Cihan sessizce tek omuzu üzerine döndürdü. Sırtındaki saçma sapam gizli kopçalara bakındı.
“Neymiş en güzeline layıkmış aşkı.”
Ya binlerce kopça vardı açılacak.
“Geri zekâlısın… Doğru diyo vallahi geri zekâlıyım.”
Kendine söylene söylene tek tek her birini açmaya başladı. Eehh artık ne zaman biterse…. Bu sırada Mercan uyanır gibiydi.
-Annecim dur kalkayım.
Odadaki koku ile gözlerini iyice açtı. Yan dönünce sinirle C
