Mercan yan dönünce yüzü iyice yaklaştı. Cihan’da yan dönmüştü. Tek kolu üzerinde doğrulup yanında huzurla uyuyan karısına baktı. Karısıydı ya ne? Onundu yani. Nermin hoca ile biraz konuşmuşlardı. Karısını herkes kendisinden daha iyi tanıyordu. Hatta kapıdaki güvenlik bile. Ne demişti bir gün.
-Cihan bey o ne çalış ya o ne çalış efendim.
-Neyi?
Demişti tek kaşını kaldırırken
-Ne olacak armonika.
Gözlerini kapatmıştı. Veli yüzünde büyük gülümseme ile
-Sanki alıyor hınzır seni bu diyarlardan teee öte dünyalara götürüyor. Ahh kardeşim.
Onlardan çok sonra dinleyebilmişti. Oysa ilk kendisinin bilmesi gerekmez miydi? Kendisinden başka herkesle dosttu. Şu sincaplarla bile. Mercan gülümseyerek Cihan’a doğru iyice sokuldu. Göğsüne değen dudaklarla bir an duraladı. Ateşi iyiden iyiye
