อาหารมื้อค่ำบนโต๊ะ ฝีมือของรณภพนั่นเอง เขาคือพ่อบ้าน สามารถเนรมิตอาหารเทียบชั้นกับภัตตาคารให้กับนุชนาฏหรือแม้แต่เพื่อน ๆ ของนางให้ได้ลิ้มรสมือของเขาได้ตามสั่ง
นี่คือเรื่องที่นางเองก็แอบชื่นชมเขาอยู่ในใจ ความจริงระหว่างนางกับเขา เหมือนกับด้านกันคนละขั้ว นางควรจะเป็นคนมีรสมือในด้านนี้ อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี เขาควรจะเป็นฝ่ายออกไปหาเงิน สร้างฐานะให้มั่นคง แต่...กับชีวิตของนางคือตรงกันข้าม
รณภพจะมีความสามารถในด้านอื่นหรือไม่ ข้อนี้นางไม่สู้มั่นใจนัก เพราะชีวิตหลังแต่งงาน เขาทำตัวเป็นช้างเท้าหลังให้กับนางเสมอมา
อาหารมื้อค่ำ ปกติเวลาทานอาหารกับเขา ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ครั้งนี้ นางกลับรับรู้ถึงอาการหมางเมิน แม้ว่าในความเป็นจริง เขายังคงเอาใจใส่นางไม่ได้มีอะไรเปลี่ยน
แค่นางรู้สึกไปเองว่า เขาทำเหมือนกับเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำเท่านั้นเอง
ปกตินุชนาฏจะเล่าเรื่องทั่วไป
