ASHTON POV
HINDI ko napigilan ang ngiti ko habang nakatingin sa litratong hawak ko. I feel so much blessing just by seeing it. Alam ko na kahit wala ako sa tabi ng mag-ina ko ay may nakagabay sakanila. Hindi ko magawang ialis ang tingin ko sa mukha ni Yvonne. Hindi pa din siya nagbabago.... napakaganda pa din ng mahal ko.
Dumako ang tingin ko sa anak ko. Hindi niya pwedeng itanggi sakin na anak ko ang dinadala niya, dahil kahit saan tignan parang ako noong bata pa ako ang nakikita ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang sabihin sakin ni Veronica ang tungkol sa pagdadalang-tao ni Yvonne. Lalo pa nang sabihin niya sakin na namana niya ang sakit ko. I really want to blame myself because of it but at the same time, I am very happy.
"Iho...."
Bumaling ako sa likura
