Naalala ko nung nakapag trabaho na ang jowa ko at nag bukod na kami nd nya ko pinababayan at ako naman noon ay isang coordinator sa aming barangay maliit lang sahod pero sapat na para saming dalawa. At nung sya naman ay nawalan ng trabaho ako namn ang gumanti na sya namn sa bahay para mag bahinga tulad ng ginawa nya sakin nuon ngayon ay nasa DSWD na. Ko sa aming munisipyo at sumasahod na ko ng sapat na saming dalawa naupa lang po kase kami ng bahay kaya minsan mahirap kase nakakautang kami kase minsan wala pa sahod pero nakakaraos naman nag papasalamat ako dahil andyan parin sya kahit anu mangyare samin dalawa marami kaming pangap para saming dalawa pangarap namin mag karoon ng sariling bahay pangap namin na mabuhay ng simple na kami lang at mga family namin marami gusto ko rin makasama sa iisang bubong ang pamilya nya at sya ganun din sa family ko sana dumating un samin lagi namin sinasabi kailangan lang magsumikap at para maabot ang aming mga pangarap nag papasalamat din kami sa mga taong nandyan para suportahan kami salamat din dahil open kami sa lahat nd kami nakakarinig ng pang huhusga maraming maraming salamat po