Friend_00| เพื่อน
1084 Words
Friend_00/ เพื่อน
"เอวา ตื่นได้แล้ว อาบน้ำแต่งตัว แล้วออกมาทานข้าวเร็ว เดี๋ยวไปเรียนสาย" เสียงนาฬิกาปลุกของเอวาดังขึ้นในตอนเช้าเป็นประจำแบบนี้ในเกือบทุกๆวันตลอดระยะเวลา เกือบ 3 ปี เสียงหวานๆที่ได้ยินคือเสียงของ พีช เพื่อนรักแล้วก็รูมเมทของเอวา พีชเป็นเด็กกำพร้าเธออาศัยอยู่กับญาติห่างๆในซอยเล็กๆตรงข้ามโรงเรียนมัธยมที่เอวาเคยเรียน
เอวาได้รู้จักกับพีชโดยบังเอิญ เพราะเธอช่วยเอวาตอนที่โดนพวกเด็กเหลือขอรุมแกล้งที่หน้าโรงเรียน
"เห้ย !พวก คุณหนูมานั่งรอรถมารับอีกแล้วว่ะ" เด็กผู้ชายอายุ 16,17 ปี รุ่นราวคราวเดียวกันกับเอวาในตอนนั้นพูดกับเพื่อนอีกสองคน เมื่อเห็นเอวานั่งกอดกระเป๋ารอคนขับรถมารับอยู่ที่หน้าร้านค้าหน้าโรงเรียน
"ให้เราไปส่งมั้ย นั่งมอไซค์เป็นป่ะ" ผู้ชายอีกคนที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์อยู่พูดชวนด้วยท่าทางยียวน แต่เอวายังนั่งก้มหน้างุด ตัวสั่น กอดกระเป๋าแน่น
"ป่ะ...เดี๋ยวพวกเราไปส่ง มา ถือกระเป๋าให้" ผู้ชายคนที่สามนั่งข้างๆแล้วจะแย่งกระเป๋าไป แต่เธอก็กอดมันไว้แน่น
"มะ...ไม่เป็นไร ไม่ต้อง" เอวาตอบพวกเขาออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หวาดกลัว ยิ่งทำให้พวกเขาได้ใจและแกล้งเธอหนักขึ้น จับผมเธอขึ้นดมบ้างล่ะ ขยับเข้ามานั่งจนตัวชิดติดกันบ้างล่ะ แกล้งพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอก็มี วันนี้เธอโคตรโชคร้ายที่เจอพวกเขา รถมารับเธอช้าเพราะรถติด แถมร้านค้าที่เธอนั่งอยู่ประจำทุกวัน วันนี้ป้าเขาก็ดันปิดร้าน ไม่งั้นคนพวกนี้ไม่กล้ามายุ่งกับเธอหรอกคงโดนป้าเจ้าของร้านไล่ตะเพิดไปละ
เธอได้แต่นึกในใจขอให้คนขับรถมารับเธอเร็วๆ
"ไอ้โต้ง พวกมึงทำเชี้ยไร" เสียงใสๆ ดังขึ้น ทำผู้ชายคนที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์อยู่ยืดตัวขึ้นหันไปทางคนต้นเสียงที่เป็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดนักเรียนม.ปลาย ท่าทางแก่นเซี้ยวด้วยที่ทางลุกลี้ลุกลน
"ป่าวนะเว้ย ก็แค่นั่งคุยเป็นเพื่อน" โต้งตอบแล้วสตาร์ทรถทันที เพื่อนอีกสองคนกระโดดขึ้นซ้อนแล้วก็ขับกันออกไป
ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาเอวาแล้วส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร
"ขอบใจนะ" เอวากล่าวขอบใจเด็กสาวที่ช่วยเธอไว้และยิ้มให้
"อืม เล็กน้อยน่า ไอ้พวกนั้นทำอะไรเธอหรือเปล่า"
"ก็ นิดหน่อย พวกเขาแค่มาคุยด้วย ฉันชื่อเอวานะ เธอล่ะ"
"พีช ฉันชื่อพีช บ้านอยู่ในซอยนี้แหละ"
พีชตอบพร้อมกับมองดูท่าทางอ้อนแอ้นของเอวาก่อนจะนั่งลงข้างๆ
"ทำไมพวกนั้นดูเหมือนกลัวเธอจัง" เอวาถามออกไปเพราะสงสัย
"พวกมันไม่ได้กลัวฉันหรอก แต่กลัวฉันไปฟ้องพ่อแม่พวกมันมากกว่า วันหลังถ้าพวกมันแกล้งเธออีกบอกพวกมันไปว่าเธอเป็นเพื่อนฉันนะ"
ตั้งแต่วันนั้นพีชกับเอวาก็ตกลงเป็นเพื่อนกัน ถึงจะต่างที่มา ต่างฐานะแต่เอวาก็ไม่ได้แคร์ เพราะเพื่อนสำหรับเธอวัดกันที่ใจไม่ใชาเงินทอง จนถึงวันที่เธอและพีชใกล้จะเรียนจบม.ปลาย
"พีชสรุปจะไปเรียนต่อที่ไหนหรอ" เอวาถามพีชเรื่องเรียนต่อมหาลัยเพราะได้ยินพีชบ่นเป็นประจำเรื่องที่เรียน ด้วยฐานะอย่างเธอแถมยังไม่มีใครส่งเสียความหวังที่จะได้เรียนต่อในระดับปริญญาตรีจึงแทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้
"ไม่อ่ะ คงหางานทำเก็บเงินก่อนแล้วค่อยเรียน" พีชนั่งก้มหน้ามองปลสยเท้าด้วยความหดหู่ น้อยใจในโชคชะตาทำไมเธอถึงไม่มีโอกาสดีๆเหมือนคนอื่น ทั้งๆที่เธอก็ตั้งใจเรียนแล้วก็เรียนเก่งด้วย แต่การสอบขอทุนเรียนต่อหรือโควต้าต่างๆ กลับกลายเป็นลูกคนมีเงิน หรือไม่ก็ลูกของครูในโรงเรียนที่ได้ไป
"อ่ะ นี่" เอวายื่นกระดาษเอกสารอะไรสักอย่างสามสี่แผ่นให้พีช พร้อมกับรอยยิ้ม พีชเงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ ก่อนจะรับมาอ่าน
"ทุนเรียนฟรี?" หลังจากอ่านย่อหน้าแรกจบพีชเอียงคอถามเอวาอย่างอดสงสัยไม่ได้
"ใช่ ลองไปยื่นดูนะ"
และนั่นคือจุดเริ่มต้น และจุดเปลี่ยน ของทุกอย่าง เพราะเอกสารที่เอวาให้พีชไปคือเอกสารขอทุนเรียนฟรีในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่เธอจะเข้าเรียน แล้วเจ้าของทุนก็คือมูลนิธิที่พ่อของเธอเป็นผู้ก่อตั้ง
พีชได้เข้าเรียนในมหาลัยและคณะเดียวกันกับเอวาด้วยทุนเรียนฟรีจากพ่อของเอวา เธอให้พีชย้ายจากบ้านญาติมาอยู่กับเธอที่คอนโดด้วยอ้างว่าเธอไม่อยากอยู่คนเดียว เธอรู้ว่ายังไงพีชก็คงไม่ยอมมาอยู่ฟรีๆเลยให้พีชช่วยเธอดูแลห้องเป็นการตอบแทน เพราะพีชคือเพื่อนรัก เธอถึงไว้ใจและให้ใจ
"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้พีชเป็นเพื่อนเอวานะไม่ใช่คนรับใช้ ตื่นมาทำข้าวเช้าให้แบบนี้เหนื่อยแย่เลย" เอวาในชุดนักศึกษาเสื้อขนาดพอดีตัวกับกระโปรงทรงเอเหนือเข่า นั่งลงที่โต๊ะทานข้าวที่บนโต๊ะมีโจ๊กวางอยู่สองชาม
"อย่ามัวแต่พูด รีบกินเร็วเดี๋ยวสาย" พีชถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม พีชในวันนี้ไม่หลงเหลือภาพเด็กสาวแก่นเซี้ยวในวันนั้นแล้ว เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่กับเอวา เธอถูกเอวาบังคับให้ดูแลตัวเอง เปลี่ยนการแต่งตัวจากสาวห้าวเป็นสาวหวาน สวย น่ารัก
"รีบกินสิคะคุณเอวา มองอยู่ได้" เอวาที่นั่งมองเพื่อนรักไปอมยิ้มไป รีบหุบยิ้มเมื่อถูกอีกคนดุอย่างไม่จริงจังนักแล้วก้มหน้าก้มตาทานจนหมดก่อนจะโดนดุอีกรอบ ยิ่งนับวันพีชยิ่งทำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครองเธอเข้าไปทุกที
.....................
มาค่ะ เกริ่นเบาๆพอได้รู้ที่มาที่ไปคร่าวๆก่อนเนอะ
- Writer
