คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ตอนที่8 หึงแต่ไม่แสดงออก

คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

เช้าวันต่อมา

หลังจากตื่นนอนและทำธุระส่วนตัวเสร็จคามินก็นำโทรศัพท์ของเอแคลร์มาคืนให้เจ้าตัว จากนั้นทุกคนก็พากันไปทานข้าวเช้าที่ห้องอาหาร ทว่าขณะที่กำลังเริ่มทานมื้อเช้ากัน จู่ๆลุงชัยคนขับรถของที่บ้านก็เดินเข้ามาก่อนจะพูดขึ้นดึงความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง

"คุณหนูแคลร์ครับ มีเด็กผู้ชายคนนึงมาหาครับ บอกว่าเป็นเพื่อนกับคุณหนู"

"เพื่อนเหรอคะ? แล้วเค้าบอกไหมคะว่าชื่ออะไร" เอแคลร์ถามลุงชัยด้วยสีหน้าสงสัย ขณะที่คิดว่าเพื่อนคนไหนมาหาเธอแต่เช้าขนาดนี้

"เห็นบอกว่าชื่อณนนท์ครับ"

สิ้นคำตอบของลุงชัย เอแคลร์ก็หันมองหน้าสมายด์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามทันที ขณะที่สมายด์ก็หันมองหน้าเธอเช่นกัน สีหน้าสงสัยไม่ต่างกันเลย ก่อนจะเป็นเอแคลร์ที่เอ่ยถามขึ้น

"นายนั่นมาทำไม แล้วรู้จักบ้านพวกเราได้ไงอะ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แกลองไปดูสิ"

สิ้นเสียงของสมายด์ เอแคลร์จึงหันไปพูดกับลุงชัย

"งั้นลุงชัยไปบอกให้นายนั่นเข้ามาเถอะค่ะ"

"ได้ครับคุณหนู" จากนั้นลุงชัยก็เดินออกไปทำตามคำสั่งทันที

ด้านคามินที่นั่งอยู่ข้างเอแคลร์ตรงข้ามกับอคิน แค่ได้ยินว่าณนนท์มาที่นี่เขาก็รู้สึกไม่พอใจทันที ทว่าภายนอกกลับนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆออกมา กระทั่งเด็กหนุ่มที่เขาไม่ชอบขี้หน้าเดินเข้ามาในห้องอาหาร

"ยัยบ๊องทำไมเมื่อคืนเธอเงียบไปล่ะ ฉันส่งแชทเสียงหาเธอตั้งหลายข้อความแต่เธอก็ไม่อ่าน ฉันเลยโทรหาแต่เธอก็ไม่รับอีก" มาถึงณนนท์ก็โวยวายออกมายกใหญ่ พลางเดินมานั่งข้างเอแคลร์อีกฝั่งโดยที่ไม่รอให้เจ้าของบ้านเอ่ยชวน เขาไม่สนใจคนอื่นเลย สายตามุ่งที่เอแคลร์คนเดียว ทว่าก็ไม่ลืมยกมือไหว้อคินกับคามินตามมารยาท

"อะไรของนายเนี่ยมาถึงก็โวยวาย แล้วนี่นายรู้จักบ้านฉันได้ไงฮะ" เอแคลร์ตำหนิออกไปก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ฉันรู้จักบ้านเธอได้ยังไงไม่สำคัญหรอก แค่นี้ไม่เกินความสามารถของฉัน ว่าแต่เธอเถอะ ทำไมเมื่อคืนอยู่ๆถึงเงียบไป"

สิ้นคำถามของณนนท์ เอแคลร์ก็หันไปมองคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆอีกฝั่ง เธอมองเขาด้วยสีหน้าสงสัยคล้ายกับอยากได้คำตอบจากเขา เนื่องจากเมื่อเช้าที่เขาเอาโทรศัพท์มาคืน เธอยังไม่ได้เปิดดูหรือเล่นโทรศัพท์ เธอจึงไม่รู้อะไรเลย ทว่าเมื่อเห็นเขาเงียบ เธอก็เลือกไม่สนใจก่อนจะหันกลับไปตอบคำถามของณนนท์

"เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปน่ะ"

"หลับงั้นเหรอ เฮ้อ~ ฉันก็อุตส่าห์เป็นห่วงนึกว่าเธอเป็นอะไรซะอีก" เมื่อได้ยินเช่นนั้นณนนท์ก็โล่งใจหายห่วงทันที ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามต่อ

"นี่นายมาหาฉันเพราะเรื่องแค่นี้อะนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"นายนี่ตลกชะมัด ทำตัวอย่างกับแฟนไม่ตอบแชทถึงต้องมาตามเนี่ย"

ทันทีที่ได้ยินคำว่าแฟนจากปากของเอแคลร์ สายตาของณนนท์ก็พลันวูบไหว หัวใจพองโตขึ้นมาทันที แม้จะรู้ว่าเธอแค่พูดเชิงเปรียบเทียบ แต่เขาก็อดรู้สึกดีไม่ได้ เพราะหากเธอเป็นแฟนของเขาจริงๆก็คงจะดีมากแน่ๆ

ทว่าด้านคามินที่นั่งมองนั่งฟังอยู่ตลอดเวลากลับไม่ชอบใจขึ้นมากับคำพูดของเด็กสาว ทว่าเขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น แม้ในใจจะมีคำพูดมากมายเป็นหมื่นล้านคำ แต่กระนั้นไม่รู้ทำไมถึงไม่คิดจะพูดมันออกมา ราวกับมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอไม่สามารถพูดออกมาได้

"นี่ นายจ้องหน้าฉันทำไม" เอแคลร์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนชายเอาแต่จ้องหน้าเธอ สายตาที่เพื่อนมองมาเธอรู้สึกได้ว่ามันแปลกๆ แต่ก็ดูไม่ออกว่าสายตาแบบนี้คืออะไร

ด้านณนนท์ได้สติทันทีหลังจากที่ตกอยู่ในภวังค์ เขาเลือกไม่ตอบคำถาม แต่กลับพูดไปอีกเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"ฉันหิว ขอกินข้าวบ้านเธอได้ไหม"

เอแคลร์มองณนนท์ด้วยสีหน้าสงสัยปนระแวง ประหนึ่งไม่ไว้ใจ แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะหันไปสั่งแป๋วสาวใช้ในบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่ชายกับสมายด์

"พี่แป๋วคะ ขอข้าวต้มเพิ่มอีกที่ค่ะ"

"ได้ค่ะคุณหนู" จากนั้นแป๋วก็ไปทำตามหน้าที่ เดินไปในครัวไปตักข้าวต้มเพิ่มอีกหนึ่งที่ ก่อนจะนำมาเสิร์ฟให้แขกคนใหม่ของเจ้านาย

หลังจากนั้นทั้งหมดก็ทานข้าวกันต่อ ทว่าด้านณนนท์เมื่อเห็นกุ้งตัวโตในถ้วยข้าวต้มของตัวเองก็เลือกตักกุ้งทั้งหมดในถ้วยให้เอแคลร์

"กินเยอะๆจะได้โตไวๆ"

"ทำมาพูด นายกับฉันก็รุ่นเดียวกันนั่นแหละ" แม้จะต่อปากต่อคำใส่เพื่อนชาย ทว่าเอแคลร์ก็ไม่คิดปฏิเสธกุ้งตัวโตๆที่เพื่อนตักให้ ซึ่งที่โรงเรียนณนนท์มักจะทำอะไรแบบนี้อยู่บ่อยๆ ชอบตักของดีๆในจานข้าวตัวเองให้เธอและชอบซื้อของกินที่เธอชอบมาให้อยู่เรื่อย แรกๆเธอก็ปฏิเสธและแปลกใจอยู่มากกับการกระทำเช่นนี้ของณนนท์ เพราะเธอกับเขาไม่ถูกคอกัน แต่หลังๆก็เริ่มชิน และถ้าพูดถึงความเป็นจริง ณนนท์กลับเป็นเพื่อนชายที่ดีที่สุดของเธอ ติดแค่ตรงที่ชอบแกล้งและปากเสียนี่แหละที่เธอไม่ชอบ

"ฉันหมายถึงตัวไม่ใช่อายุ ถึงฉันกับเธอจะรุ่นเดียวกันแต่ตัวฉันก็โตกว่าเธอเยอะ เลิกพูดมากแล้วกินซะ" ซึ่งมันก็คือความจริงอย่างที่ณนนท์พูดมา เพราะตัวเขาโตกว่าเอแคลร์มาก ราวกับคนหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ถ้าเทียบกับคามินและอคินที่นั่งอยู่ก็น่าจะหุ่นพอๆกัน

"ย่ะ" เอแคลร์เลิกต่อปากต่อคำอย่างตัดรำคาญก่อนจะกินข้าวต่อ โดยทุกอิริยาบทของเธอกับณนนท์ตกอยู่ในสายตาของอีกคนที่มองอยู่ตลอดเวลา แม้ภายนอกเขาจะดูนิ่งทว่าภายในใจกลับอยู่ไม่สุข เขารู้สึกไม่ชอบอย่างมากที่เอแคลร์ให้ความสนใจคนอื่นทั้งที่เขายังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกคนอื่นแย่งความสนใจจากเธอไป

กระทั่งทนมองไม่ไหว เพราะยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิดในใจ คามินจึงหันไปบอกลาเพื่อนน้ำเสียงห้วนๆ

"กูกลับละ" พูดจบก็ดันตัวลุกขึ้นเดินออกไปทันที ส่วนอคินรู้ดีจึงเลือกที่จะไม่เอ่ยรั้ง

ขณะเดียวกันด้านเอแคลร์ที่กำลังจะอ้าปากเอ่ยรั้งพร้อมกับจะลุกขึ้นตามคามินก็ถูกณนนท์จับแขนให้นั่งลงอย่างเดิม

"จะไปไหน"

"ตามพี่มินไปไง" เมื่อตอบเพื่อนชายจบเอแคลร์ก็หันกลับไปมองอีกคนที่ตอนนี้ไม่เห็นหลังไวๆของเขาแล้ว เธอจึงหันมามองค้อนใส่เพื่อนชายอย่างไม่พอใจที่ทำให้เธอคลาดที่จะตามอีกคนไป ก่อนจะหันกลับมากินข้าวต่อด้วยใบหน้าบูดบึ้ง โดยไม่พูดอะไรกับณนนท์หรือใครอีก

จากนั้นทั้งหมดก็กินข้าวกันต่อ ด้านณนนท์แม้จะดูออกว่าเอแคลร์ชอบคามิน เพราะอาการของเธอมันแสดงออกมาชัดเจนจนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอคงจะชอบเพื่อนพี่ชายของเธอมาก แต่กระนั้นแม้ใจเขาจะรู้สึกห่อเหี่ยวเมื่อรับรู้ว่าเธอชอบคนอื่น ทว่าเขาก็ไม่ได้หมดความพยายามที่จะเข้าหาเอแคลร์เลย เพราะหากเขาไม่เดินหน้าก็ต้องแพ้ให้กับคามินที่มีชัยไปกว่าครึ่งเพราะเป็นคนที่เธอชอบ ซึ่งเขาไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆแน่ ต่อให้เขาไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลยก็ตาม...