คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ตอนที่1 คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ณ คฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี

เรื่องราวได้เริ่มต้นขึ้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูล ภักดิภูมิเมธี เช้าของวันทุกคนในครอบครัวต่างทานข้าวร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนอย่างเช่นเคย โดยที่นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะมี วีรยุทธ ประมุขของบ้านหรือผู้เป็นพ่อนั่งอยู่ ถัดมาก็จะเป็น อิงอร ผู้เป็นแม่ ถัดจากผู้เป็นแม่ก็จะเป็นบุตรสาวคนเล็กนั่นก็คือ เอแคลร์ อีกฝั่งของโต๊ะก็จะเป็น อคิน บุตรชายคนโต และ สมายด์ บุตรสาวบุญธรรมที่พ่วงด้วยตำแหน่งแฟนสาวของลูกชายคนโตและยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวคนเล็ก...

"กินเสร็จแล้วก็รีบไปเรียนเถอะ ตั้งใจเรียนกันนะเด็กๆ" เสียงของคนเป็นแม่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหลังจากที่ทานข้าวมื้อเช้ากันเสร็จแล้ว เอแคลร์จึงหันมาสวัสดีพ่อแม่ก่อนไปเรียนเหมือนเช่นทุกเช้าที่เคยทำ

"ค่ะ สวัสดีค่ะแม่ สวัสดีค่ะพ่อ งั้นหนูไปเรียนก่อนนะคะ" เมื่อคนเป็นพ่อแม่ยิ้มรับ เอแคลร์ก็หันไปพูดกับสมายด์ที่นั่งตรงข้ามกัน

"ไปก่อนนะยัยมายด์ เจอกันที่โรงเรียน" พูดจบก็โบกมือให้เพื่อนหรือว่าที่พี่สะใภ้ สมายด์จึงพยักหน้าให้ด้วยใบหน้ายิ้มๆ จากนั้นเอแคลร์ก็เดินออกไปขึ้นรถตู้คันหรูหน้าบ้านที่มีลุงชัยคนขับรถจอดรออยู่เพื่อไปโรงเรียน ถึงแม้เธอกับสมายด์จะเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่หลังจากที่สมายด์คบกับพี่ชายของเธอ คนเป็นพี่ชายก็ไปรับไปส่งสมายด์ที่โรงเรียนเองตลอด นอกเสียจากวันไหนพี่ชายของเธอติดเรียนช่วงเย็นมารับสมายด์ที่โรงเรียนไม่ได้ สมายด์ก็จะกลับบ้านกับเธอ ซึ่งแต่ละวันไม่มีอะไรมาก วนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ

ทว่าภายในบ้านกลับอบอวนไปด้วยความรักของพี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้ที่รักกันหวานชื่น ไปไหนมาไหนตัวติดกันตลอด แม้เธอกับพี่ชายจะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ เป็นคู่กัดมากกว่าจะเป็นคู่พี่น้อง แต่พอเห็นพี่ชายมีความสุขกับคนที่รัก เธอเองก็รู้สึกยินดีมาก และที่สำคัญคนรักของพี่ชายเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ พอเห็นเพื่อนมีความสุขกับพี่ชาย เธอก็พลอยมีความสุขตามเพื่อนไปด้วย จนพาให้เธอนึกถึงคนที่ตัวเองชอบ เพราะอยากจะมีโมเม้นหวานชื่นกับคนที่ชอบเหมือนอย่างเพื่อนกับพี่ชายบ้าง ซึ่งคนที่เธอชอบก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอนั่นแหละ

เวลาต่อมา

16:35 น.

ณ คอนโดหรูของคามิน

คามิน บุตรชายของตระกูล อธิพัฒน์วโรดม ลูกชายคนเดียวของ คณิณ เจ้าของโรงงานผลิตอะไหล่รถยนต์และบริษัทส่งออกชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์รายใหญ่ ซึ่งในแต่ละวันของคามินพอถึงเวลาเรียนก็ไปมหาลัย หลังจากเลิกเรียนก็กลับคอนโดหรือไม่ก็ไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อน ชีวิตวนลูปอยู่แค่นี้ มีบ้านแต่ก็ไม่อยากกลับ เพราะเหตุเรื่องราวโสมมของพ่อแม่ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ทำให้ปัญหารุมเร้าจนแม่ของเขาตัดสินใจฆ่*ตัวตา*

ซึ่งหลังจากที่ผู้เป็นแม่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เป็นช่วงที่เขากำลังจะขึ้นมอปลายพอดี เขาจึงตัดสินใจออกจากบ้านมาอยู่คอนโดถาวร แม้กระทั่งโรงเรียนเขาก็ตัดสินใจย้ายออกมาเรียนโรงเรียนที่ใกล้กับคอนโด จึงทำให้เขาได้พบกับเพื่อนร่วมห้องอย่าง อคิน บุตรชายคนโตของตระกูลภักดิภูมิเมธี ต่อมาเมื่อเข้า ม.5 ก็มีเพื่อนร่วมห้องย้ายเข้ามาใหม่ นั่นก็คือ ธารา บุตรชายคนเดียวของตระกูลวีระโภคิน ธาราเป็นคนไม่ค่อยพูดชอบนั่งคนเดียวกินข้าวคนเดียวทำอะไรคนเดียวตลอด ทว่าเขากับอคินกลับถูกชะตากับธารา จึงพยายามเข้าหาธาราเพราะอยากจะเป็นเพื่อนด้วย และกว่าที่จะทำให้ธารายอมรับพวกเขาสองคนเป็นเพื่อนได้ก็ช่างยากเย็นเพราะธาราเป็นคนที่เข้าหายากมาก ซึ่งหลังจากนั้นมาพวกเขาสามคนก็เป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทกันมาตลอดจนปัจจุบันตอนนี้พวกเขาสามคนก็เรียนปี4แล้ว กำลังจะเรียนจบในอีกไม่นาน แต่ทว่าจนถึงตอนนี้คามินก็ไม่เคยมีความคิดที่อยากจะกลับบ้านเลยสักครั้ง แต่กระนั้นเวลาว่างเขาก็ยังคงช่วยงานบริษัทของครอบครัวอยู่ตลอด ยังคงรับผิดชอบหน้าที่ตัวเองได้ดี

...เรื่องราวโสมมในอดีตของครอบครัวทำให้ตัวของคามินมีอคติต่อบุพการีทั้งสอง แม้ว่าอีกคนจะจากไปแล้วก็ตาม และตั้งแต่นั้นมาเขาเลือกที่จะไม่ศรัทธาในความรัก เห็นเพื่อนทั้งสองคนต่างมีคนรักและดูรักกันหวานชื่น เขาก็รู้สึกยินดีด้วย แต่ทว่าสำหรับเขาความรักมันก็เป็นแค่เพียงภาพลวงหลอกตาเท่านั้น หากมีความรักแล้วต้องมีจุดจบเหมือนพ่อกับแม่ สู้ไม่ต้องรักใครจะดีกว่า

...และด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาปฏิเสธเด็กคนหนึ่งที่คอยตามตื้อตามจีบเขามาตลอด ซึ่งเด็กสาวคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทเขานั่นเอง

ก๊อกๆๆ!

เมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คามินที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่หน้าทีวีตรงโซนนั่งเล่นภายในห้องคอนโดของเขา จึงลุกขึ้นไปเปิดประตูให้คนข้างนอก ขณะที่คิดว่าคงไม่มีใครมาหาเขานอกจากคนเป็นอาแท้ๆหรือน้องชายของพ่อที่แวะเวียนมาหาเขาบ่อยๆ หรือไม่ก็เพื่อนๆ และอีกคนก็คือน้องสาวของเพื่อนที่ได้กล่าวไปข้างต้น ส่วนผู้เป็นพ่อนั้น เขาไม่แม้แต่จะอยากเจอ ต่อให้มาหาเขาก็ไม่คิดที่จะพบหน้า

แกรก!

"จ๊ะเอ๋~ พี่มินกินไรยังคะ หิวไหมแคลร์ซื้อของกินมาเต็มเลยค่ะ"

และมันก็คือเธอจริงๆ เสียงหวานๆ รอยยิ้มหวานๆ ใบหน้าสวยๆ ตาโตๆ ปากนิดจมูกหน่อยที่มักจะมาให้เขาเห็นอยู่ประจำ แม้เขาจะไล่กลับไปหลายต่อหลายครั้งแต่เด็กดื้อรั้นไม่เชื่อฟังอย่างเธอก็ไม่เคยจะสลด จนเขาเหนื่อยที่จะไล่ จึงปล่อยให้เธอทำตามใจตัวเอง อยากจะมาก็มา ไม่มาเขาก็จะขอบคุณมาก

"พี่ไม่หิว แล้วนี่มาหาพี่บอกคนที่บ้านยัง" คามินถามพลางมองสำรวจเสื้อผ้าของเด็กสาวที่ยังคงอยู่ในชุดนักเรียน ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเลิกเรียนก็มาหาเขาแทนที่จะกลับบ้าน ซึ่งเธอมักจะทำแบบนี้อยู่ประจำ

"แคลร์บอกพี่คินแล้วค่ะไม่ต้องห่วง วันนี้แม่ไปออกงานกับพ่ออีกแล้วกว่าจะกลับก็คงดึก แคลร์เลยมาหาพี่มินด้วยความคิดถึงค่ะ" พูดจบเอแคลร์ก็แทรกตัวเข้าไปในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตอย่างเช่นที่เคยทำ

คามินจึงได้แต่ยืนส่ายหน้ามองตามหลังเด็กดื้อก่อนจะเดินตามเธอไปนั่งที่โซฟา...