คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ตอนที่3 ไม่อยากมองให้ใจมันรู้สึก

คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

หลังจากเอแคลร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอก็ออกจากห้องนอนด้วยเสื้อยืดของอีกคนที่สวมใส่อยู่บนร่างเล็กๆของเธอ หากเขาสวมใส่ก็จะพอดีตัวเขา ทว่าเมื่อมาอยู่บนตัวเธอมันก็กลายเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งไปทันที ส่วนข้างในเธอจำใจต้องใส่บราเซียร์และแพนตี้ตัวจิ๋วตัวเดิมไปก่อน เนื่องจากไม่มีให้เปลี่ยน

"พี่มินแคลร์อาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ"

คามินที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี เมื่อได้ยินเสียงหวานจากด้านหลังจึงหันไปมอง ทว่าสายตาคู่คมพลันวูบไหวเมื่อเห็นเด็กสาวใส่เสื้อยืดตัวสีขาวของเขา แม้มันจะเป็นแค่เสื้อยืดตัวเดียว แต่พออยู่บนตัวเธอกลับดูเซ็กซี่เหลือเกินจนเขาเผลอมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเด็กสาวเดินมาหยุดยืนข้างเขาก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกมา จึงทำให้เขาได้สติ

"พี่มินจะอาบน้ำไหมคะ"

"อ๋อ อือ อาบสิ" คามินมีอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าห้องไปอาบน้ำ โดยมีดวงตากลมโตคู่สวยมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยสีหน้างุนงงกับท่าทางของเขา ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะหย่อนก้นลงบนโซฟา นั่งเล่นโทรศัพท์รอเขาอาบน้ำ

...

เมื่อคามินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ พอออกมาด้านนอกก็เห็นว่าเด็กสาวนอนหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว นอนขุดคู้เหลือตัวนิดเดียวอยู่บนโซฟา โดยที่สองแขนเรียวเล็กกอดหมอนอิงอยู่ เห็นแล้วช่างน่าเอ็นดู มุมปากหนาจึงกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปดึงหมอนอิงออกจากวงแขนเรียวเล็กเบาๆเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของคนหลับ จากนั้นก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างเบามือ ก่อนจะพาเดินเข้าไปในห้องนอนของเขา เมื่อเข้ามาในห้องจึงค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะเบาได้ เขาทำทุกอย่างอย่างทะนุถนอมเธอโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าอ่อนโยนกับเธอได้มากถึงขนาดนี้

จากนั้นก็ดึงผ้าห่มผืนหนามาห่มให้เด็กสาวถึงหน้าอกของเธอ ก่อนจะลูบศรีษะเล็กเบาๆพร้อมกับพูดออกมาอย่างนึกเอ็นดูเด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ย

"เวลาหลับน่ารักชะมัด" ทว่าเวลาตื่นก็ดื้อจนน่าจับตีให้เข็ดหลาบ และเมื่อชื่นชมในความน่ารักของคนหลับเสร็จเขาก็ออกจากห้อง พาตัวเองไปนอนที่โซฟาด้านนอก

.....

เช้ามืดของวันใหม่ เมื่อกายแกร่งรู้สึกหนักๆบริเวณหน้าอกเหมือนมีอะไรมากดทับร่างกาย ดวงตาคู่คมจึงค่อยๆลืมขึ้น

"เฮ้ย!" เสียงทุ้มอุทานออกมาเมื่อสิ่งที่กดทับอยู่บนร่างของเขานั่นคือยัยเด็กจอมดื้อ เห็นเช่นนั้นเขาจึงปลุกเธอให้ตื่นทันที

"แคลร์ลุกขึ้น หนูมานอนบนตัวพี่ได้ไงเนี่ย" เขาพูดพลางหยัดกายขึ้นนั่ง ขณะกอดประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเขา

"อื้อ~" เมื่อโดนรบกวนการนอนจนไม่อาจหลับต่อได้ ดวงตากลมโตจึงค่อยๆลืมขึ้น ใบหน้างัวเงีย ออกอาการงอแงเล็กน้อย

"แคลร์ หนูมานอนบนตัวพี่ได้ไง"

"ก็เมื่อคืนแคลร์ตื่นแล้วไม่เห็นพี่หนิ แคลร์ก็เลยออกมานอนข้างนอกกับพี่ไงคะ" เอแคลร์ตอบขณะมือบางสองข้างยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆอย่างงัวเงีย

"แต่หนูไม่ควรมานอนบนตัวพี่แบบนี้ พี่เป็นผู้ชายนะแคลร์ ทำอะไรระวังหน่อยสิ ทำไมถึงพูดไม่เคยฟังไม่เคยจำเลยนะ" คามินตำหนิด้วยใบหน้าเข้มดุ ก่อนเด็กสาวจะเถียงกลับทันควัน

"แต่แคลร์ทำแบบนี้กับพี่มินคนเดียวนะคะ แคลร์ไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนแบบนี้นอกจากพี่มิน" เอแคลร์ทำตาปริบๆใส่คนตัวโตเพื่อหวังให้เขาเข้าใจเธอ

ด้านคามินเมื่อเห็นดวงตาแป๋วๆของเด็กสาวที่มองมาก็ทำเอาใจแกร่งอ่อนยวบ เขาจึงเลือกหลบสายตาหันมองไปอีกทาง เพราะไม่อยากมองสบตาเธอให้ใจมันรู้สึก ก่อนจะพูดออกมา

"ช่างเถอะ ตื่นแล้วก็รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วเปลี่ยนชุดซะ เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน อย่าช้าล่ะ เกิดคนที่บ้านตื่นแล้วรู้ว่าเมื่อคืนหนูไม่ได้กลับบ้านจะยุ่งเอา"

"ค่ะ" เอแคลร์รับคำอย่างว่าง่ายเพราะเธอเองก็ไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวาย จึงดันตัวลุกขึ้นเดินงัวเงียเข้าห้องไปล้างหน้าล้างตาแต่โดยดี ขณะที่อีกคนได้แต่มองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาเรียบนิ่งยากเกินจะคาดเดา

หลังจากนั้นคามินก็ไปส่งเอแคลร์ที่หน้าประตูรั้วบ้านของเธอ มาถึงฟ้าก็สว่างพอดี ทว่าก่อนที่เอแคลร์จะลงจากรถคันหรูของเขา เธอก็ฉกฉวยหอมแก้มเขาไปหนึ่งฟอดแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถวิ่งเข้าบ้านไปทันที

ด้านคนที่ถูกหอมไม่ทันจะได้อ้าปากตำหนิในการกระทำของเด็กสาว เพราะเธอนั้นไวอย่างกับลูกลิงไม่อยู่รอให้เขาบ่น สุดท้ายเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าขณะที่มองตามร่างบางวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความรู้สึกหนักใจ ที่แฝงไปด้วยความเอ็นดู...