คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ตอนที่6 น้องเขย

คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

กระทั่งทั้งสามคนทำรายงานกลุ่มเสร็จ คามินก็ยังคงนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับโดยไม่คิดจะพูดหรือทำอะไรเลย

อคินที่คอยสังเกตอยู่จึงนึกหมั่นไส้เพื่อนตัวเองไม่น้อยที่ปากแข็งทั้งที่อาการหึงหวงออกชัดเจนขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก หากน้องสาวเขาเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นขึ้นมา ถึงวันนั้นจะรู้สึก

"เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะครับหนูมายด์"

"ค่ะ"

สิ้นเสียงของอคิน สมายด์จึงรับคำทันที ก่อนที่อีกสองหนุ่มจะพูดขึ้นพร้อมกัน

"แคลร์กลับกับพี่/แคลร์เดี๋ยวฉันไปส่ง" พูดจบทั้งสองจึงหันมองหน้ากันด้วยสายตาเชือดเฉือน แต่ทว่าด้านเอแคลร์แค่ได้ยินคามินบอกว่าให้เธอกลับกับเขาโดยที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอให้เขาไปส่งก็ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น จึงตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด

"ค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะพี่มิน"

คามินพยักหน้ารับ ก่อนจะเหลือบมองณนนท์เล็กน้อยแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จากนั้นก็ไม่รอช้าจับมือบางพาเด็กสาวเดินไปขึ้นรถของตัวเอง

ด้านอคินที่เห็นว่าเพื่อนพาน้องสาวของเขาออกไปแล้ว ก็หันมามองเด็กหนุ่มที่เอาแต่มองตามหลังน้องสาวเขา เขาจึงเอ่ยถามออกไปตรงๆ

"มึงชอบน้องกูเหรอ"

ณนนท์ได้ยินเช่นนั้นก็หันมามองอคินนิ่งๆ ไม่ได้มีท่าทีตื่นตกใจหรือตอบอะไรกลับไป ก่อนจะเลือกหันมองไปทางเอแคลร์ที่เดินไปกับอีกคนต่อ

ขณะเดียวกันด้านสมายด์ถึงกับหูผึ่งกับคำถามของคนรักที่เอ่ยถามเพื่อนชายของเธอ โดยเลือกที่จะเชื่อไปแล้วว่าณนนท์นั้นชอบเอแคลร์จริงๆทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้ตอบเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าทำไมเธอเรียนด้วยกันแทบทุกวันกลับมองไม่ออกว่าณนนท์จะชอบเอแคลร์

ณนนท์ได้แต่มองเพื่อนร่วมห้องที่ตัวเองแอบชอบขึ้นรถไปกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้ ซึ่งเขาแอบชอบเอแคลร์มาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาเรียนมอปลายที่นี่ เขาเป็นคนกระด้าง เข้าหาผู้หญิงไม่เป็น จึงพยายามเรียกร้องความสนใจจากเธอด้วยการพูดจากวนๆใส่และชอบแกล้งให้เธอโกรธอยู่บ่อยๆ แม้จะรู้ว่าเธอไม่ชอบที่เขาแกล้ง แต่นี่มันก็เป็นวิธีเดียวของคนอย่างเขาที่จะทำให้เขามีตัวตนในสายตาของเธอ

ณนนท์ยืนมองจนกระทั่งรถยนต์คันหรูสีน้ำเงินด้านขับเคลื่อนออกไปจากหน้าร้านจนพ้นสายตา เขาจึงเดินไปขึ้นรถบิ๊กไบค์ของตัวเองเพื่อขับกลับบ้าน แม้จะได้ยินเสียงพี่ชายของคนที่แอบชอบด่าตามหลัง ณนนท์ก็ไม่คิดจะสนใจ

"อ้าวไอ้เด็กเวรนี่ ถามก็ไม่ตอบ สักทีดีไหมมึง" ไม่พูดเปล่า อคินตั้งท่าจะเดินเข้าไปหาเรื่องณนนท์ด้วยอาการหัวเสียที่ถูกเด็กหนุ่มเมินใส่อย่างไม่เห็นหัว ทว่าก็โดนเมียตัวน้อยเอ่ยห้ามพร้อมกับจับแขนแกร่งรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน

"พี่คินไม่เอาค่ะ นั่นเพื่อนมายด์นะ เรารีบกลับบ้านกันดีกว่า วันนี้มายด์เรียนหนักมาทั้งวันแถมยังต้องมานั่งทำรายงานอีก เหนื่อยจะตายอยู่แล้วค่ะ" สมายด์เริ่มออกอาการงอแง ขณะที่ถูไถใบหน้าน่ารักของเธอกับแขนแกร่งอย่างออดอ้อน จนอคินที่โดนลูกอ้อนของเมียตัวน้อยก็หายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้ง

"โอ๋ๆ ไม่งอแงสิครับเด็กดีของพี่ เดี๋ยวกลับบ้านพี่นวดให้ดีไหม" อคินพูดโอ๋พร้อมกับเลื่อนมือหนาอีกข้างขึ้นมาลูบศรีษะเล็กเบาๆอย่างทะนุถนอม มองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู

"ดีค่ะ"

"แหนะ ไม่ปฏิเสธซะด้วย"

จากนั้นทั้งคู่ก็เดินหยอกเย้ากันไปด้วยคำพูดสองแง่สองง่าม กระทั่งถึงรถแล้วก็พากันกลับบ้าน

ด้านคามินกับเอแคลร์ ภายในรถคันหรูสีน้ำเงินด้าน

"หลายวันนี้เรียนหนักเหรอ ถึงไม่ค่อยมาให้เห็นหน้า" คามินตัดสินใจเอ่ยถามออกไปให้หายข้องใจ ขณะที่ชำเลืองมองเด็กสาวที่กำลังกอดออเซาะแขนของเขาอยู่สลับกับมองถนนเบื้องหน้า ซึ่งเขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆว่าหลายวันมานี้ทำไมเด็กสาวถึงหายเงียบไป ไม่มาหาแถมแชทก็ไม่ทัก ไม่มีแม้แต่บอกกู๊ดไนท์ก่อนนอนหรืออรุณสวัสดิ์ตอนเช้าที่เธอชอบส่งมาหาเขาทุกวัน โทรก็ไม่โทรอีก เงียบหายผิดปกติไปมาก

"ทำไมคะ ไม่เจอหน้าแคลร์หลายวันคิดถึงแคลร์เหรอ" เอแคลร์ถามกลับด้วยใบหน้ายิ้มๆแทนที่จะตอบคำถามของเขา

"เปล่า ถามไปงั้นแหละ"

สิ้นเสียงทุ้ม จากที่ยิ้มเอแคลร์ก็หุบยิ้มทันที เขาก็ยังคงเป็นเขาที่พูดจาไม่ถนอมความรู้สึกของเธอเลย ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนเธอไม่ได้รู้สึกแย่กับคำพูดของเขาขนาดนี้ แต่ทว่าตอนนี้เขาพูดอะไรนิดอะไรหน่อยก็ทำเธอรู้สึกนอยด์ไปหมด หรือเธออาจจะหวังมากเกินไป พอไม่ได้ดั่งหวังจึงรู้สึกผิดหวังมากกว่าปกติก็เป็นได้

เธอได้แต่คิดฟุ้งซ่านอยู่ในใจจนภายในรถมีแต่ความเงียบ ขณะที่ยังคงกอดออเซาะแขนแกร่งไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าจะไม่ได้กอดอีก

...กระทั่งคามินเห็นว่าเด็กสาวข้างกายเงียบไป เขาจึงเอ่ยถาม

"เป็นอะไร ทำไมเงียบจัง"

"แคลร์ง่วงค่ะ แคลร์ของีบหน่อยนะคะ ถึงบ้านแล้วพี่มินปลุกแคลร์ด้วยนะ" เอแคลร์พูดขณะที่หลับตา ความจริงไม่ได้ง่วง แต่ไม่รู้จะอ้างอะไรออกไปจึงอยากง่วงนอนขึ้นมากระทันหัน

"อือ งั้นก็นอนเถอะ เดี๋ยวถึงแล้วพี่ปลุก"

สิ้นเสียงทุ้มเอแคลร์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก คามินจึงตั้งใจขับรถไป กระทั่งส่งเธอกลับถึงบ้าน ทว่าเขาไม่ได้กลับคอนโดในทันที แต่อยู่ดื่มกับอคิน เนื่องจากพรุ่งนี้วันเสาร์ไม่มีเรียน จึงไม่ใช่ปัญหาในการดื่มสังสรรค์เพราะไม่ต้องรีบตื่นไปมหาลัย

เวลาต่อมา

22:45 น.

เมื่อดื่มกันจนกระทั่งดึก คามินที่ไม่รู้ทำไมถึงมีความคิดไม่อยากกลับคอนโดจึงขอนอนค้างที่นี่

"ไอ้คินกูเมาว่ะ ไม่อยากขับรถกลับคอนโด คืนนี้กูนอนบ้านมึงนะ"

"เออ ตามสบายเลย มึงนอนห้องรับแขกห้องเดิมละกัน ดึกแล้วกูขอไปอาบน้ำนอนกอดเมียดีกว่า ไปล่ะไอ้น้องเขย" พูดจบอคินก็ตบบ่าแกร่งของเพื่อนเบาๆก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องไปหาเมียตัวน้อยอย่างทุลักทุเลเล็กน้อยเนื่องจากมีอาการมึนเมา ส่วนคามินก็ได้แต่บ่นด่าตามหลัง

"ไอ้สัส น้องเขยห่ามึงสิ"

หลังจากนั้นคามินก็นั่งดื่มต่อคนเดียวสักพัก แล้วกลับขึ้นห้องรับแขกที่ตัวเองเคยมานอนค้างในตอนที่ดื่มสังสรรค์จนเมากลับคอนโดไม่ไหว เช่นตอนนี้ที่ไม่ได้เมาอะไร แค่เพียงอ้างว่าเมาเพราะไม่อยากกลับคอนโด โดยที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากนอนที่นี่ เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ก็เลือกไม่สนใจ แล้วไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อนเข้านอนโดยสวมใสเสื้อผ้าของอคินที่ไม่รู้เอามาวางไว้ให้ตอนไหน

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จคามินก็เดินออกมายืนรับบรรยากาศยามค่ำคืนตรงระเบียงห้อง ซึ่งห้องที่เขาอยู่หากยืนตรงระเบียงจะเห็นศาลาขนาดเล็กบริเวณสวนหย่อมพอดี ทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจ สิ่งที่สะดุดตาเขาคือร่างบางที่กำลังนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดของศาลา

"ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีก ดื้อจริง" เสียงทุ้มบ่นพึมพำออกมา แค่เธอไม่ยอมนอนในเวลาที่ควรจะนอน เขาก็มองว่าเธอดื้อ โดยไม่อาจยืนมองอยู่ได้นาน จึงหันหลังกลับเดินดุ่มๆออกไปจากห้อง เป้าหมายคือศาลาที่ร่างบางนั่งอยู่