คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

ตอนที่5 จับตาดู

คามินวิศวะร้ายพ่ายรัก

หลายวันต่อมา

ณ มหาลัย***

16:30 น.

"กูไปล่ะ เดี๋ยวต้องไปรับเมียกับน้องที่คาเฟ่อีก" พูดจบอคินก็โบกมือลาเพื่อนทั้งสองคนหลังจากเรียนเสร็จ ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้เดินไป คามินก็เอ่ยถามขึ้น

"คาเฟ่ไหนวะ"

"ก็คาเฟ่ข้างโรงเรียนไงวะ เด็กๆแวะไปทำรายงานกลุ่มกัน เลยบอกให้กูไปรับที่นั่น ทำไมมึงมีอะไร หรืออยากจะไปด้วย"

"อือ ขี้เกียจกลับคอนโดพอดี งั้นไปกันเถอะ" พูดจบคามินก็เดินนำไป ด้านอคินที่แกล้งถามเพื่อนเล่นก็ไม่คิดว่าเพื่อนจะไปด้วยจริงๆ ทว่าเมื่ออยากจะไปด้วยเขาก็ไม่ขัด ก่อนจะเดินตามคามินไปติดๆ ส่วนธาราที่เอาแต่เงียบอยู่ก็แยกตัวกลับ

....

เมื่อมาถึงคาเฟ่ อคินก็โทรหาเมียตัวน้อยของเขาทันที รอไม่นานปลายสายก็กดรับ

"หนูมายด์พี่มาถึงคาเฟ่แล้วนะครับ หนูอยู่ไหนพี่ไม่เห็นเลย" อคินถามพลางกวาดสายตามองภายในร้านที่ตกแต่งสไตล์มินิมอล แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนในสายและน้องสาวเลย

(มายด์นั่งอยู่ที่โต๊ะในสวนด้านหลังร้านค่ะ พี่คินเดินมาข้างหลังก็เห็นแล้วค่ะ)

"เคครับเดี๋ยวพี่ไป" พูดจบอคินก็กดตัดสายก่อนจะหันไปบอกเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไปไอ้มิน เด็กๆอยู่ด้านหลัง"

คามินพยักหน้าให้เบาๆ จากนั้นสองหนุ่มก็พากันเดินไปหาสองสาวด้านหลังคาเฟ่ทันที

ด้านเอแคลร์กับสมายด์ที่นั่งอยู่ด้านหลังคาเฟ่กับเพื่อนชายอีกหนึ่งคนที่อยู่ในกลุ่มร่วมทำรายงานที่ครูสั่งด้วย เมื่อสายตาของเอแคลร์พลันหันไปเห็นคนที่ตัวเองชอบและไม่ได้เจอเขามาหลายวัน นับตั้งแต่วันก่อนที่เขาพูดจากระทบจิตใจของเธอ เธอก็ไม่ได้เสนอหน้าพาตัวเองไปให้เขาเห็นอีกเลย ไม่ใช่ว่าโกรธ แต่แค่รู้สึกนอยด์เฉยๆ หากฝืนไปเจอเขาในสภาพจิตใจอ่อนแอก็เกรงว่าเกิดเขาพูดจาแย่ๆใส่อีกจะรับไม่ไหว หลายวันมานี้เธอจึงอยากพักใจสักหน่อย ไว้จิตใจเข้มแข็งเมื่อไหร่ค่อยไปตามตื๊อตามจีบเขาต่อ แต่ทว่าวันนี้กลับเจอเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงกระโดดเข้าไปกอดออเซาะเขาแล้ว แต่ทว่าทำไมตอนนี้ร่างกายถึงหยุดนิ่ง ทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มบางๆให้เขา ขณะที่ภายในใจรู้สึกอึดอัดแปลกๆ กระทั่งได้ยินเสียงสมายด์พูดดังอยู่ข้างหู

"ยัยแคลร์ พี่มินของแกมาด้วยแหนะ"

"อือ ฉันเห็นแล้ว"

"เห็นแล้วแกก็ลุกขึ้นไปหาพี่เขาสิ จะนั่งนิ่งอยู่ทำไมล่ะ ไปเร็ว"

เมื่อเพื่อนคะยั้นคะยอเอแคลร์จึงลุกขึ้นเดินไปหาคามินด้วยอาการเบลอๆ ขณะที่คนเป็นพี่ชายเดินไปนั่งข้างสมายด์แทนที่เธอเมื่อครู่ เธอมองพี่ชายกับสมายด์เล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้คนตัวโตตรงหน้าโดยไม่ได้พูดอะไรกับเขา กระทั่งสมายด์พูดขึ้น

"พี่คินพี่มิน นี่ณนนท์เพื่อนของพวกเราค่ะ นนท์นี่พี่อคินแฟนฉันเอง และก็เป็นพี่ชายของยัยแคลร์ด้วย ส่วนนั่นพี่คามินเป็นเพื่อนของพี่คิน" สมายด์เอ่ยแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกัน ด้านณนนท์ที่นั่งอยู่ข้างอคินจึงยกมือไหว้รุ่นพี่หนุ่มที่มาใหม่ทั้งสองคนตามมารยาท อคินกับคามินจึงพยักหน้าให้เป็นการรับไหว้ ก่อนที่ณนนท์จะชำเลืองมองไปทางเอแคลร์ที่กำลังยืนยิ้มหน้าบานให้คามิน เห็นเช่นนั้นดวงตาคมของณนนท์จึงพลันวูบไหว ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปน้ำเสียงห้วนๆ

"ยัยบ๊อง อยากจะให้ฉันทำตรงไหนก็มาบอกสิ จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม"

ด้านเอแคลร์ได้ยินเช่นนั้นจึงหันมาแว้ดใส่เพื่อนชายที่มักจะชอบพูดจากวนๆใส่เธอตลอด

"ย่ะ! บทจะขยันก็ขยันขึ้นมาเลยนะ นายนี่มันเอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ" พูดจบเอแคลร์ก็เดินกลับไปที่โต๊ะ ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกคนยังยืนอยู่ด้านหลังเธอจึงเดินกลับไปหาเขา ก่อนมือบางจะตั้งท่าจับแขนแกร่งของเขาให้ไปนั่งด้วยกัน ทว่าจู่ๆเธอก็ชะงักมือกลับ คล้ายกับว่าอยากจับแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวว่าเขาจะรำคาญเอาอีก เธอจึงเปลี่ยนเป็นเอ่ยชวนเขาแทน

"พี่มินไปนั่งกันเถอะค่ะ" พูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ ด้านคามินสังเกตเห็นได้ถึงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเด็กสาว แต่ทว่าเขาก็เลือกที่จะนิ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆเธอ

"นายเอาหนังสือของนายขึ้นมาสิ" เอแคลร์หันไปเอ่ยบอกเพื่อนชายที่นั่งอยู่ข้างๆอีกฝั่ง

"หนังสืออะไร"

"หนังสือภาษาไทยมั้ง นี่มันรายงานวิชาสังคมย่ะ" เอแคลร์อดไม่ได้ที่จะแว้ดใส่เพื่อนชายที่ถามอะไรไม่คิด

"เอ๊า ใครจะไปรู้ล่ะก็จู่ๆเธอบอกให้ฉันเอาหนังสือขึ้นมา ไม่ได้บอกว่าให้เอาหนังสือวิชาสังคมขึ้นมาซะหน่อย"

"ก็ทำรายงานวิชาสังคมอยู่ แค่นี้ต้องให้ฉันบอกด้วยเหรอ คิดเองไม่เป็นเลยนะนายเนี่ย นี่ถ้าไม่ติดว่าครูยัดเยียดนายให้มาอยู่กับพวกฉันสองคน พวกฉันก็ไม่เอานายเข้ากลุ่มหรอก"

"เหรอ ฉันก็นึกว่าพวกเธอไม่มีใครคบซะอีก"

"นี่นาย! พวกฉันไม่คบใครเองต่างหากย่ะ"

ขณะที่ทั้งสองเอาแต่เถียงกันไม่หยุดท่ามกลางสายตาของทุกคนในโต๊ะ สมายด์ที่เห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยห้าม

"โอ๊ย! พอเลยๆ ทะเลาะกันได้ตลอดไม่เหนื่อยบ้างหรือไงเนี่ย มัวแต่ทะเลาะกันแล้วเมื่อไหร่รายงานจะเสร็จ" สิ้นเสียงของสมายด์เอแคลร์จึงพูดขึ้น

"ก็แกดูไอ้บ้านนท์สิยัยมายด์ เป็นผู้ชายซะเปล่าแต่ไม่ยอมฉันเลยอ่ะ"

"ฉันยอมให้เธอได้นะถ้าเธอทำตัวน่ารักๆกับฉัน" พูดจบณนนท์ก็ยิ้มให้เอแคลร์ด้วยรอยยิ้มที่แฝงความรู้สึกบางอย่างเอาไว้โดยที่เอแคลร์นั้นดูไม่ออก

ทว่าด้านคามินกับอคินที่จับตามองอยู่ตลอดเวลาดูออกชัดเจน อคินจึงกระแอ่มไอออกมาเพื่อขัดคอณนนท์ที่กำลังพูดจาสองแง่สองง่ามกับน้องสาวของเขา

"อะแฮ่ม!"

ณนนท์ได้ยินเช่นนั้นจึงหันมามองอคินเล็กน้อย ก่อนจะเลือกไม่สนใจหยิบหนังสือวิชาสังคมในกระเป๋านักเรียนขึ้นมาเตรียมทำรายงานต่อ หลังจากนั้นทั้งสามคนก็นั่งทำรายงานไป ส่วนคามินกับอคินก็สั่งเครื่องดื่มมากินระหว่างรอ

ด้านณนนท์ที่ชำเลืองมองเอแคลร์เป็นระยะๆ โดยไม่ได้สนใจเลยว่ามีสายตาเข้มดุสองคู่จับตาดูพฤติกรรมของเขาอยู่

ด้านอคินละสายตาจากเด็กหนุ่มเหลือบมองไปยังเพื่อนตัวเองที่จ้องมองเด็กหนุ่มไม่วางตา เห็นก็รู้แล้วว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่และรู้สึกยังไง แต่อคินก็เลือกที่จะรอดูว่าไอ้เพื่อนปากแข็งมันจะทำยังไงหากมีผู้ชายมายุ่งกับน้องสาวของเขา เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าคามินจะทนเก็บความหึงหวงเอาไว้ได้นานเท่าไหร่กันเชียว