Valentina
HINDI umalis si Aleksandr sa tabi ni Vladimir. Akala ko kanina, matatapos ang gabing ‘to na masama ang loob ni Aleksandr, pero mukhang hindi ganoon ngayon.
Nakatulog na si Aleksandr pero nakapulupot pa rin ang kamay niya kay Vladimir. Siguro ay dala na rin ng naging pag-iyak niya kanina, hinila na rin siya ng antok.
Nakaupo si Vladimir sa sofa habang buhat-buhat si Aleksandr.
“Ayaw mo bang dalhin na lang si Aleksandr sa kuwarto niya?”
Tiningnan ako ni Vladimir bago siya umiling.
“No, mas gusto ko muna na ganito kami.”
Naupo na rin ako sa tabi niya. Hinaplos ko ang buhok ng anak at napangiti.
Finally, nasabi na rin namin sa kanya. Wala na kaming dapat itago sa kanya.
Alam ko na marami pa kaming dapat ipaliwanag sa kanya kung bakit nangyari ang lahat, but I am just so happ
