Ezgi
Kendimi odaya kapatmanın ya da ağlayıp sızlanmanın bana hiçbir faydası olmayacaktı. Bunu biliyordum. Bilincim açıktı. Şok geçirmemiş ya da bayılmamıştım. Yine de bilmek eyleme dökmeyi kolaylaştırmıyordu.
İnsan sırf doğru olduğunu biliyor diye doğruları yapamıyordu. Doğruları kendi davranışlarına yansıtmak çok zor oluyordu. O an annemin sözü aklıma geldi. Şeytan Allah'ı da biliyor, peygamberleri de ama iman etmiyor. Bildiğin değil inandığın seni kurtaracak bu hayatta derdi.
Gözlerim doldu. Ona karşı bu kadar öfkeyle doluyken bile onun sözleri aklıma geliyordu. Benim dnalarımda ona yer yoktu ama aklımı, kalbimi eğiten oydu. Tüm düşüncelerimde o vardı. Şimdi ben Elif gibi ona Narin anne mi diyeceğim ya da teyze?
Daha çok ağlamayacağım başladım. Samet'i zorla odadan kovmuştum. Ezgi
