A Shadow of an Illusion

Chapter 10

After the incident inside the dungeon, Erebus lead me to my room. Ngayon ko lang naramdaman ang sakit ng sugat na ginawa ko kanina. Hindi niya ako binitawan hanggang sa iginaya niya ako paupo sa sofa na nasa loob ng kwarto ko.

Ngayon ko lang naramdaman ang hapdi ng ginawa ko kanina sa dungeon. I tried to touch my wound but his hands stopped me from doing so.

“Don’t even think on touching your wound,” pagbabanta niyang sabi sa akin. His cold voice returned as if that softness that I heard earlier was just and illusion. “I will call someone to tend your wounds. Do not do something st*pid while I'm away.”

Hindi niya na ako hinintay pang makasagot dahil bigla na lang siyang umalis. Napabuntong hininga naman ako nang tanawin ko ang papalayo niyang bulto. Will he really fulfill his part on our deal? Or is this another promise that will be broken by him?

Hindi ko maiwasang mag-isip ng mga dahilan para hindi niya gawin ang part niya sa deal na ito. Can anyone blame me? Masyado siyang tuso para pagkatiwalaan. Marami na siyang ginawang mali na isa sa mga dahilan para hindi ko maibigay nang buo ang tiwala ko sa deal na ito. Lalo na sa kaniya.

And I don’t think that day will come. The day that I will give my trust to him. I don’t even think that we could get closer because of the things that is happening right now.

After minutes of patiently waiting, I heard the door opened and that’s when I saw a very worried Hemera. May dala siyang sa tingin ko ay mga gamot. She immediately closed the door and went to my side. Ibinaba niya ang hawak niyang tray ng gamot at tinignan ang sugat ko.

“Where is he?” I asked her.

The ‘he’ I am pertaining to is Erebus. Mukhang nakuha naman niya ang tanong ko dahil agad niya itong sinagot.

“He said that he needed to do something and left,” she said. “Sinabi niya lang sa akin na may sugat ka at bigla na lang siyang umalis.”

Tumango na lang ako sa kaniya at hindi na nagsalita pa.

He needed to do something? At the time like this? Parang ang hirap namang paniwalaan no’n. And why the h*ck it feels like I wanted him to be here?

No. I should not think of it. We will just fight if he will be here. Mas mabuti na sigurong ganito na umalis siya at si Hemera lang ang kasama ko, dahil siguradong wala rin namang magandang angyayari kung magkasama kami sa iisang kwarto.

“I will tend your wounds, milady,” sabi niya na nakapagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

Kinuha niya ang mga gamot na dala-dala niya kanina at sinimulan niya nang lapatan ng lunas ang sugat na ginawa ko kanina.

We were silent the entire time while she was tending my wounds, and while I am thinking of my decisions. Hindi ko inisip nang mabuti ang deal na ginawa ko kay Erebus kanina at mukhang hindi niya rin pinag-isipang mabuti ang desisyon niya na mas nakakapagpa-kaba sa akin.

Many thoughts are running in my mind that I did not notice that Hemera is done with what she was doing. Not until she asked me a question.

“Ano ba talaga ang nangyari?” tanong niya sa akin. “Did he do this to you? Did he hurt you? May ginawa ka bang mali para gawin niya ‘to sa‘yo?” sunod-sunod niyang tanong pero kalmado pa rin ako kahit na nakikita ko ang pag-aalala sa mukha niya.

I shake my head no to answer her questions. “I did this to myself,” I said, calmly.

Shock was written all over her face. She even dropped the bandage that she was holding. Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat at niyugyog ako.

“Bakit niyo naman ginawa ‘to sa sarili niyo, milady?!” pa-sigaw niyang tanong sa akin.

I enchanted a spell on my mind dahil alam kong may masasabi si Hemera na magiging mitsa ng kapahamakan namin. Kahit na sa mga oras na ganito, tina-try ko pa ring maging kalmado kahit na ang mga taong nasa paligid ko ay nagkakagulo na. For our safety. And for the plan that needs to succeed. Pero kung ang ginawa ko sa dungeon ang pag-uusapan, masasabi kong hindi ko pinag-isipan nang mabuti ang desisyon ko.

“I did it for everyone’s safety,” I said, in a calm voice.

Nakikita ko ang kaguluhan sa mukha ni Hemera na parang sinusubukan niyang isipin kung bakit ko ito ginawa.

“Ano talaga ang nangyari?” tanong niya at parang nanginginig ang boses niya.

I took a deep breath and decided to tell Hemera the whole story. Habang patagal nang patagal ang pagku-kuwento ko sa mga nangyari kani-kanina lang, palaki naman nang palaki ang mata ni Hemera na para bang gulat na gulat siya sa nangyari. Well, I cannot blame her, I, myself, is shock too with all the sudden shift of events.

“I did not expect that Erebus would agree with the deal,” pagtatapos ko sa kuwento ko.

H*ck I did not even expect that he will drop all those threats just because I tried to harm myself. Hanggang ngayon nga tinatanong ko ang sarili ko kung si Erebus ba talaga ang nakausap ko kanina o ibang tao ba siya. Maybe that man is just a clone or maybe his twin? I don’t know but it is really hard to believe.

“I am really glad that you are alright, milady,” sabi ni Hemera sa akin at parang naka-hinga pa siya ng maluwag at pagkatapos no‘n, sumeryoso ang ekspresiyon niya. “Pero sa tingin niyo ba basta-basta na lang papayag si Erebus ng gano‘n? Parang ang hirap namang paniwalaan na‘n.”

Napabuntong hininga ako dahil sa sinabi niya dahil parehas lang kami ng pino-problema. I looked outside the window that was near me. Madilim na ang paligid at wala ka nang maaaninag na kahit ano sa labas maliban sa mga ilaw na nasa bahayan sa bayan na malapit sa palasyo.

Makalipas ang ilang minuto na tahimik lang kaming dalawa, nagdesisyon akong sagutin ang tanong niya. “I honestly do not know. Paano mo pagkakatiwalaan ang isang tao na simula pa lang naman wala ka nang tiwala sa kaniya?” I said and then I signed. “The truth is, hindi ko talaga pinag-isipan ang desisyon ko na iyon. But when he threatened that he will kill everyone inside the dungeon, that was the only thing that I thought could help them. Even if it means that I will sacrifice my own life.” sabi ko pa ulit habang patuloy na nakatitig sa kawalan.

Narinig ko ang paghikbi ng katabi ko kaya napatingin ako sa direksiyon ni Hemera. I was shock when I found out that she is crying.

“Hemera?” Pagtawag ko sa pansin niya.

Nakatingin siya sa akin pero parang hindi niya naririnig ang sinasabi ko. I tired to shake her shoulders and that was when she snapped out of her thoughts. Nagulat ako ng bigla siyang lumuhod sa harapan ko.

“Milady, alam kong gusto mo silang iligtas pero hindi dapat ito ang paraan na iyong ginawa,” she said as she sob.

“But if I did not do it, they might get in danger,” I said to her.

Hindi ko maintindihan kung bakit parang ayaw ni Hemera sa desisyon ko.

Yes, having a second thought but not to the point that I am regretting the decision that I have made. Just like what I had said in the dungeon earlier, I do not care about my own life as long as I could save those people.

“Milady, that is ot the point!” Nagulat ako sa biglang pagsigaw niya.

I did not expect any of this. Hindi ko alam na kaya ni Hemera na sigawan ako ng ganito. She was always calm and collected. And base on what I saw in their ‘hideout,’ Hemera is not a person who will not make a sudden outburst.

“Hemera...” I said as I bit my lip because I really do not know why she is crying and why did she shout at me.

“Milady, I know you want to save them but please, do not go to the point that you needed to sacrifice your life. Please?”

Confusion was written all over my face. I want to ask her what is wrong with my decision but she talked first.

“Maraming tao ang naghahangad na makaahon sa buhay nila. Maraming nangangarap na balang araw, makakamit nila ang kalayaan na ipinagkait ni Erebus sa kanila,” sabi niya habang nakatingin sa akin.

Sunod-sunod na pumatak ang mga luha niya at doon ko lang na-realize na hindi iyon luha ng kalungkutan. It is tears of frustrations, hopelessness, and defeat.

I was speechless and could not bring myself to say the any single thing. It feels like my mind suddenly went blank because of what she said.

“Milady, you are our only hope. You are the one that the other Gods and Goddesses choose in order to get what we wanted to have. If you die, if you sacrifice your life, lahat ng pag-asa namin na makalaya at matamasa ang buhay na kinuha samin ay mawawala. So please, if this thing will happen again, then think of it thoroughly first,” sabi niya.

And with that, realization hits me. Hemera is right. Hindi dapat ako nagdedesisyon ng basta-basta. Maraming tao pa ang umaasa. Maraming tao pa ang kailangang iligtas sa kamay ni Erebus.

And if my deductions were right, that dungeon is not the only one here inside the palace. Marami pang mga tao ang nangangailangan ng tulong. Marami pang mga tao ang kailangan naming iligtas.

I clenched my fist and gritted my teeth because for the first time, I regretted my decision. I shouldn’t have let my emotion got better of me. I should have thought of it first before I have done something like that. I should have thought of the other people first before I made my decisions.

I was about to tell her sorry and that it would not happen again but then again, she talked first.

“Ayo’kong marinig ang salitang sorry sa‘yo, milady. But please, do not ever do something like this again.”

Tumango na lang ako sa kaniya at hindi na nagsalita pa. Ibinalik ko ang tingin ko sa bintana na kanina ko pa tinitignan. I sighed and thought of all my plans in the future.

Ilang minuto rin kaming tahimik nang magdesisyon si Hemera na iwanan na akong mag-isa sa kwarto ko.

“Then I will take my leave now, milady,” sabi niya sa akin.

I looked at her and smiled. I waved my hand to cancel the spell that I casted.

“Maraming salamat,” sabi ko sa kaniya.

Dalawang salita pero may mas malalim na ibig sabihin na mukhang naintindihan ni Hemera.

Ngumiti lang siya sa akin at yumuko. Umalis na siya at ako naman ay naiwang nag-iisip.

Days passes by and nothing eventful happened. Busy ang mga tao ngayon dahil na rin sa mangyayari mamaya. Kahit saan ka tumingin, makikita mo ang mga tauhan at katulong ni Erebus na may kaniya-kaniyang gawain na kailangang tapusin.

I even saw Fawn as I passed by in a hallway. Tinanguan niya lang ako kaya naman binigyan ko siya ng masuyong ngiti.

Pinagpatuloy ko ang paglalakad ko sa hallway na iyon kahit na sinabi sa akin ni Erebus kagabi na hindi ako pwedeng lumabas hanggang hindi pa niya ako ipinapatawag. Or should I say pinasabi niya kay Hemera dahil simula nang nangyari ang mga kaganapan sa dungeon, hindi pa kami nagkakausap muli ng harapan. Kung may ipapasabi man siya, ipinapasabi niya iyon kay Hemera. Kagaya ng nangyari kagabi.

“The emperor said that you are not allowed to go outside your room tomorrow. Not until he called for you in the main event,” sabi ni Hemera nang matapos niyang ipaghain ako ng hapunan.

Napatigil ako sa akmang pagsubo ko nang pagkain dahil sa sinabi niya. Tinignan niya muna ako bago niya tinignan ang kutsarang hawak-hawak ko bago niya ako tinaasan ng kilay. I mumbled a soft sorry then ate my dinner.

“Eat first, milady then we will talk about what the Emperor had told me,” sabi niya kaya naman tumango ako sa kaniya at sinimulan nang kainin ang iba pang nakahain sa lamesa ko.

After I finished all the food, Hemera sat in the chair that was in front of me. “Ang sabi niya, ako ang bahalang mag-ayos sa‘yo bukas. At kagaya nga ng sinabi ko kanina, hindi ka niya pinapayagang lumabas hanggang hindi ka niya ipinapatag,” sabi niya sa akin.

“Sinabi ba niya kung bakit hindi pwede?” tanong ko sa kaniya dahil hindi ko maisip kung bakit hindi ako pwedeng lumabas bukas.

Umiling siya sa akin at umaktong parang iniisip niya rin kung bakit hindi pwede. “Well, we should just follow him para na rin walang maging aberya bukas.”

Hindi niya na hinintay pang sagutin ko ang sinabi niya at nagligpit na ng pinagkainan ko. Nang mapalapit siya sa gawi ko ay may papel siyang inabot sa akin.

Hindi halata na mayroon siyang inabot sa akin dahil sa lapit namin sa isa’t-isa. Ipinamukha niyang nasagi niya lang ako at nagsabi ng sorry sa akin.

Agad kong nilukot ang papel na ibinigay niya sa akin. Nagpaalam na siya sa akin na may iba pang gagawin at umalis na sa kwarto ko.

Ako naman ay nag-cast ng spell para hindi makita ng iba ang gagawin ko. Agad kong inilabas ang papel na ibinigay ni Hemera kanina at binasa ang laman nito.

‘We will watch his every move tomorrow. If he will do anything that could harm you or anyone else in the event, we will not hesitate to blow our cover to save you or the person involve.’

Iyon ang nakalagay sa sulat. Ganito na ang paraan namin para magkausap kaming dalawa pati na rin nina Fawn at Helios para na rin makahalata ang iba pang mga makakakita sa amin. Mas madali na rin ito para makapagpalitan kami ng impormasyon. I just signed and burned the bpaper that Hemera gave to me.

“I hope that tomorrow will not come,” I muttered to myself.

But sadly, look at me now, outside my room. Walking to who knows where. Ipinapanalangin ko na sana hindi na lang dumating ang araw na ‘to pero sino nga ba ako? Just a weak goddess who cannot do anything but make an illusion.

I sighed again for who knows how many times I did that day. Akmang pupunta ako sa garden ng palasyo nang may humawak sa braso ko at hinila ako pabalik sa kwarto ko. Tinignan ko kung sino iyon at hindi na ako nagulat pa na si Hemera iyon.

“I told you not to wander around the palace. Emperor’s orders,” sabi niya sa akin nang makapasok kami sa kwarto ko.

Inis ko siyang tinignan at sinabing, “Hindi na ba ako pwedeng umayaw?”

“Milady,” she said with a threatening voice. Nakita ko rin ang mga mata niyang parang nagsasabing “This is part of our plans. Pangatawanan mo ‘yan.”

Inis akong nagpapapadyak pero wala naman akong magagawa kaya nang sinabi ni Hemera na mag-prepare na ay wala akong nagawa kung hindi ang sundin siya. I took a bath and when I went out only wearing a bathrobe, I was shock when I saw that Hemera was not alone inside my room.

Mga limang katulong pa ang naroroon at may kaniya-kaniya itong ginagawa. Someone grabbed me and lead me to the vanity table near my bed. Ipinaharap nila ako sa salamin at in-apply-an ako ng iba’t-ibang klase ng make up. I did not have time to complain when they applied different shade of make up than the usual because as they finish doing my face, they immediately went to fix my hair.

Pagkatpos no‘n, hindi ko na rin nakita ang pagkakaayos ng buhok ko dahil agad nila akong hinila sa loob ng walk in closet na nasa loob ng kwarto ko. I was mesmerized when I saw the gown that I will wear later.

I looked at Hemera and asked her, “Is this what will I wear later?”

Hemera smiled at me. “The emperor wants the best for you, milady,” she said. Halatang pilit lang ang pagkakaasabi niya no‘n.

I almost rolled my eyes but I did not had a time to do so. Inutusan na kasi ni Hemera ang mga kasama niyang katulong na tulungan ako sa pagsusuot ng damit.

Makalipas ng ilan pang minuto at pag-aayos ng damit ko, natapos na rin ang lahat ng preparasyon. Medyo nagtaka rin ako kung bakit saktong-sakto sa akin ang damit pero wala naman akong naalalang sinukatan ako nito. I just shrugged it off and turned to the full length mirror inside the walk-in closet.

My hair was done in half-updo hairstyle with flowers and a two-tier veil. My gown is a royal long sleeve turtle-necked wedding gown with white gems and pearl beads on the bodice that complimented my hair.

“Mangyayari na ba talaga ang kasal ngayon?” I muttered to myself.

I really do not know what will happen after this. Kinakabahan ako na para bang may masamang mangyayari. I tried to calm myself by inhaling and exhaling and I think it helped a little.

Mga ilang minuto ko pa iyong ginawa hanggang sa kinuha na ni Hemera ang atensiyon ko.

“The wedding will start any minute from now. So I suggest we must get going, milady.”

I let out another long sigh and went outside my room.

Hemera lead me to the same hall I was in when I first arrived here. Nakasara pa ang pinto nito kaya hindi ko pa alam ang ayos ng loob ng hall na iyon.

I heard a soft melody coming from a what I think is a piano and that is when the door of the hall where the wedding will be held opened.

I closed my eyes and took another deep breath and then I opened my eyes again.

“Let’s do this, Menrui.”