Habang papalapit na kami sa bahay, unti-unti kong nararamdaman ang pagbabago kay Rozen.
Habang patuloy ang biyahe, tahimik lang siya, minsan lang nauubo at nababahing, pero ngayon, parang hindi na niya mapigilan. Sunod-sunod na ang bahing. May kasabay pang singhot, at bawat paghinga niya, malalim, parang hirap humugot ng hangin.
Palihim akong tumingin sa kanya. Napapayuko siya na para bang gusto niyang itago ang ilong at bibig sa damit niya. Pero mula sa liwanag ng poste sa gilid ng kalsada, nakita ko ang pamumula ng paligid ng mga mata niya at bahagyang pagkinang ng luha sa gilid. Hindi siya umiiyak… pero halata sa mukha niyang hindi siya komportable.
Mas lumalamig pa ang hangin habang papalapit na kami sa amin. Amoy ko na ang usok mula sa nag-aalab na uling sa karinderya sa kanto. Sa
