Nakasandal pa rin ako sa malamig at magaspang na likod ng malaking bato, pero halos hindi ko na maramdaman ang gaspang nito dahil sa bugso ng damdamin.
Halos kapusin na ako ng hangin, ramdam ang dila ni Rozen na halos ariin ang loob ng bibig ko, at yung mga kamay niya na hindi mapakali, gumagala na saan-saan.
“Baby…” basag niyang bulong, garalgal ang boses. “I can’t stop anymore. I need you—now.”
Napapikit ako, napakagat labi, habang nakakapit sa batok niya. “Then don’t stop… just take me, Rozen.”
I can no longer control my emotions and the heat inside me. Agad niyang hinila pababa ang oversized shirt na suot ko, hanggang sa tuluyang natanggal at lumantad ang malulusog kong dibdib. Mainit ang hininga niya nang sumubsob siya roon at isinubo ang isang nîpple ko.
“Ahmm, Rozen…” napaungól
