วิศวะคลั่งรัก... พิกัดหัวใจยัยตัวแสบ

บทลงโทษที่ขอบสระ

เวลาสิบเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาที ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง บรรยากาศความวุ่นวายของการเรียนการสอนเริ่มซาลง นักศึกษาหลายคนทยอยกลับหอพัก หรือไม่ก็จับกลุ่มกันไปหาของกินที่ตลาดหลังมอ แต่สำหรับ 'โย' มุกนิตา รุ่งเรืองสุข เฟรชชี่วิศวะจอมห้าว ชีวิตหลังเลิกเรียนของเธอเพิ่งจะเข้าสู่โหมด 'ตกนรกทั้งเป็น'

"กูไม่ไปไม่ได้เหรอวะเจย์ มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ" โยเกาะแขนเพื่อนสนิทร่างใหญ่ใจสาว แนบหน้าถูไถออดอ้อนเหมือนลูกแมวขอนมกิน ขณะที่ทั้งสามคนกำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าศูนย์กีฬาทางน้ำของมหาวิทยาลัย

"ปล่อยเลยอีโย มึงเป็นคนแกว่งเท้าหาเสี้ยน ไปท้าทายอำนาจพี่ธาดาเอง มึงก็ต้องรับผิดชอบตัวเองย่ะ" เจย์แกะมือปลาหมึกของเพื่อนออกอย่างไม่ไยดี พลางจัดทรงผมตัวเองให้เข้าที่ "อีกอย่าง กูมีนัดไปส่องผู้ชายเตะบอลที่สนามหญ้าเทียม ไม่มีเวลามานั่งเฝ้ามึงดูผู้ชายว่ายน้ำหรอกนะ"

"แต่แนนไปเป็นเพื่อนโยได้นะ" แนน สาวหวานพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง แววตาใสซื่อมองไปที่ประตูสระว่ายน้ำที่ดูเงียบสงบผิดปกติ

"โอ๊ย ไม่ต้องเลยอีแนน ขืนมึงเข้าไป ไอ้พี่ธาดาหน้าตึงนั่นได้แกล้งใช้งานมึงแทนอีโยพอดี ปล่อยให้มันไปรับกรรมของมันนั่นแหละ ดีแล้ว" เจย์เบรกดังเอี๊ยด ก่อนจะดันหลังโยให้เดินเข้าไปข้างใน "เข้าไปเลยมึง พี่เขานัดห้าโมงครึ่ง นี่ห้าโมงยี่สิบเก้าแล้ว ขืนเลทมึงโดนสั่งวิดพื้นร้อยทีแน่ ไปเลย ชิ่วๆ!"

โยโดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดดันจนถลาเข้าไปในตัวอาคาร เธอหันกลับมาแยกเขี้ยวใส่เจย์ที่โบกมือหยอยๆ แล้วลากแนนเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ สองมือขยำสายกระเป๋าเป้แน่น พึมพำด่าทอโชคชะตาและไอ้รุ่นพี่หน้าตึงในใจเป็นร้อยๆ คำ ก่อนจะก้าวเท้าย่ำตึงๆ เข้าไปในโซนสระว่ายน้ำ

กลิ่นคลอรีนลอยมาแตะจมูกเป็นสิ่งแรก ตามด้วยความชื้นของอากาศที่เย็นลงกว่าข้างนอก บรรยากาศภายในอาคารสระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานโอลิมปิกนั้นค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมและเสียงแขนตีน้ำดัง ตู้ม... ตู้ม... สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ แสงแดดสีส้มยามเย็นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ด้านข้าง กระทบผิวน้ำจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ

โยเดินลากเท้าเข้าไปหยุดอยู่ตรงอัฒจันทร์ริมสระ สายตากวาดมองไปรอบๆ เพื่อหา 'เจ้าหนี้' ที่สั่งให้เธอมาเป็นเบ๊รับใช้

และเธอก็เจอเขา...

ในเลนว่ายน้ำริมสุด ร่างของใครบางคนกำลังว่ายท่าผีเสื้อด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและทรงพลัง ทุกครั้งที่ท่อนบนโผล่พ้นน้ำ กล้ามเนื้อหลังที่กว้างและหนั่นแน่นจะบิดเกร็งรับกับจังหวะการตวัดแขน หยดน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง ท่วงท่าของเขาดุดันแต่กลับพลิ้วไหวราวกับฉลามที่กำลังแหวกว่ายในมหาสมุทรส่วนตัว

โยยืนเผลอกลั้นหายใจ มองตามร่างนั้นไปจนสุดขอบสระโดยไม่รู้ตัว

เมื่อแตะขอบสระ ร่างสูงใหญ่ก็ผุดลุกขึ้นยืนเหนือน้ำ สองมือเสยผมสีเข้มที่เปียกลู่ไปด้านหลัง เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายที่เกาะพราวไปด้วยหยดน้ำ ธาดายกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อรีดน้ำออก ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมาหยุดที่ร่างเล็กซึ่งยืนเบิกตาโพลงอยู่บนขอบสระ

"มาตรงเวลาดีนี่... นึกว่าจะปอดแหกหนีกลับหอไปแล้ว" เสียงทุ้มดังก้องกังวานแข่งกับเสียงน้ำ

โยสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติที่หลุดลอยไปกับมัดกล้ามเมื่อครู่กลับมาเข้าร่าง ปั้นหน้าตึงใส่ทันที "คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นค่ะพี่ ไม่ใช่พวกขี้ขลาดตาขาว"

ธาดาเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่โยเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะกระโดดถีบยอดหน้า เขาใช้สองแขนเท้าขอบสระ ก่อนจะออกแรงดันตัวเลิกขึ้นจากน้ำในรวดเดียว

พรวด!

น้ำตกลงจากร่างสูงราวกับภาพสโลว์โมชั่น โยเบิกตากว้างขึ้นอีกนิดโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อร่างทั้งร่างของพี่ว้ากจอมโหดปรากฏแก่สายตาแบบเต็มๆ ไม่มีเสื้อช็อป ไม่มีเสื้อยืดสีดำ มีเพียง... กางเกงว่ายน้ำทรงทรังก์สีดำสนิทรัดรูปเพียงตัวเดียว!

ความยาวของกางเกงที่ร่นขึ้นมาเหนือต้นขาเผยให้เห็นกล้ามเนื้อขาที่แข็งแรง ไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแบบนักกีฬาว่ายน้ำ หน้าอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ และที่กระแทกตาที่สุดคือ... ลอนซิกแพคทั้งหกลูกที่เรียงตัวสวยงามชัดเจน ไล่ระดับลงไปจนถึงเส้นวีไลน์ (V-line) สุดเซ็กซี่ที่หายลับเข้าไปในขอบกางเกงว่ายน้ำสีดำที่เปียกชื้น

เชี่ยยยย... โยสบถในใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดไปดื้อๆ ความร้อนที่ไม่ได้เกิดจากอากาศประเทศไทยแล่นริ้วขึ้นมารวมกันที่สองแก้มจนแดงเถือก เธอพยายามอย่างหนักที่จะเบือนหน้าหนี แต่ดวงตาเจ้ากรรมดันไม่ยอมทำตามคำสั่งสมอง เอาแต่จ้องมองหยดน้ำที่ไหลลากผ่านร่องอกของเขาลงมาถึงหน้าท้องอย่างกับโดนสะกด

ธาดายืนนิ่ง ปล่อยให้ยัยเด็กดื้อสำรวจร่างกายเขาจนพอใจ เขาเห็นแก้มที่แดงจัดและแววตาสั่นระริกของเธอได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มลอบกลั้นยิ้ม ก่อนจะแกล้งก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่อ

เขาก้าวเข้ามาใกล้... ใกล้จนหยดน้ำจากผมของเขากระเด็นไปโดนแขนของโย กลิ่นคลอรีนผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ที่ออกกำลังกายมาหมาดๆ ลอยเข้าจมูกโยเต็มๆ

"มองจนน้ำลายจะยืดแล้วครับ น้องโย" ธาดาก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ หูเธอ เสียงทุ้มพร่าติดตลก "ถ้าจะจ้องขนาดนี้ ไม่เอากลับไปฝันต่อที่ห้องเลยล่ะ"

โยสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนของร้อน รีบก้าวถอยหลังกรูดไปสามก้าว ยกมือขึ้นกอดอกเพื่อซ่อนมือที่กำลังสั่น "ปะ... บ้าเหรอ! ใครจ้องพี่! ฉัน... ฉันแค่มองว่าสระน้ำมันสกปรกหรือเปล่าต่างหาก หลงตัวเอง!"

"เหรอครับ" ธาดาเลิกคิ้ว ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกมองคนตัวเล็กที่สูงแค่ระดับคางของเขา "พี่ก็นึกว่าน้องโยจะแพ้ทางผู้ชายมีซิกแพคซะอีก เห็นหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเชียว"

"อากาศมันร้อนโว้ย!" โยเถียงคอเป็นเอ็น แม้ในใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน "แล้วหุ่นแบบเนี้ย แถวบ้านฉันเรียกกุ้งแห้ง! กล้ามแค่นี้ทำมาเป็นโชว์ ไม่ได้มีความน่าดูเลยสักนิด!"

พูดจบก็เชิดหน้าขึ้น ทำปากยื่นปากยาวใส่ ธาดามองท่าทางพยศๆ นั้นแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ

กุ้งแห้งเหรอ... ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะยัยตัวแสบ

"ถ้าพี่เป็นกุ้งแห้ง แถวบ้านน้องโยคงมีแต่เดอะฮัลค์แล้วล่ะครับ" ธาดาตอบกลับหน้าตาย ก่อนจะชี้มือไปยังกองอุปกรณ์ที่วางระเกะระกะอยู่ริมสระอีกฝั่ง "เอาล่ะ เลิกไร้สาระ ในเมื่อมาแล้วก็เริ่มงานได้ งานแรกของ 'ผู้ช่วย' คือไปเก็บแผ่นโฟมว่ายน้ำ (Kickboard) ที่เพื่อนพี่ทิ้งไว้สิบกว่าอันตรงนั้น... เอามาเรียงซ้อนกัน แยกสีให้เรียบร้อย สีน้ำเงินอยู่ล่าง สีแดงอยู่บน ห้ามสลับกันเด็ดขาด"

"ฮะ? แยกสีทำไมบ้าหรือเปล่า โฟมมันก็เอาไว้เตะน้ำเหมือนกันไหม จะสีอะไรมันก็ลอยน้ำได้ปะวะ!" โยโวยวายทันที กฎเกณฑ์บ้าบออะไรอีกเนี่ย

"ผมชอบความเป็นระเบียบครับ" ธาดากดเสียงต่ำลง เปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นรุ่นพี่หน้าตึงอีกครั้ง "และในฐานะผู้ช่วย คุณมีหน้าที่ทำตามคำสั่ง ไม่ใช่ตั้งคำถาม... หรืออยากกลับไปวิ่งรอบลานเกียร์?"

โยกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด ดวงตาจ้องมองคนตัวโตอย่างกินเลือดกินเนื้อ เธออยากจะพุ่งเข้าไปหยุมหัวที่เปียกๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยสถานะที่เสียเปรียบ เธอก็ทำได้แค่สะบัดหน้าพรืด เดินกระทืบเท้าตึงๆ ไปยังกองแผ่นโฟมที่อยู่อีกฝั่ง

"ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิตชอบแยกสี! ไอ้คนเผด็จการ!" โยบ่นงุบงิบไปตลอดทาง หยิบแผ่นโฟมมาวางกระแทกซ้อนกันอย่างหัวเสีย "สีน้ำเงินอยู่ล่าง สีแดงอยู่บน บ้าบอที่สุด! คิดว่าตัวเองเป็นพระราชาหรือไง สั่งนู่นสั่งนี่อยู่ได้"

ธาดามองตามแผ่นหลังเล็กที่ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาพร้อมกับเสียงบ่นที่ลอยมาตามลม เขาส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มเอ็นดูที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขารู้ตัวดีว่าตัวเองแกล้งสั่งอะไรไร้สาระออกไป แต่เขาแค่มีความสุขที่ได้เห็นปฏิกิริยาต่อต้านของยัยเด็กดื้อคนนี้ ยิ่งเธอโวยวาย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามัน... น่ารักดี

นี่กูเป็นโรคจิตชอบโดนด่าหรือไงวะ ธาดาคิดในใจก่อนจะหยิบแว่นตากันน้ำขึ้นมาสวม แล้วกระโดดพุ่งตัวลงสระไปอีกรอบเพื่อซ้อมต่อ

ผ่านไปเกือบชั่วโมง โยจัดการแยกสีโฟมเสร็จ (และแอบสลับสีแดงกับน้ำเงินไว้อันนึงตรงกลางเพื่อความสะใจเล็กๆ) เธอนั่งแหมะอยู่บนเก้าอี้พลาสติกริมสระ เท้าคางมองร่างสูงที่ยังคงว่ายน้ำไปกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ความโกรธเริ่มจางลง แทนที่ด้วยความประหลาดใจ เธอต้องยอมรับว่าธาดาเป็นคนที่มีวินัยสูงมาก เขามีสมาธิจดจ่ออยู่กับการว่ายน้ำ จังหวะการหายใจและการพลิกตัวกลับเข้าขอบสระมันดูสมบูรณ์แบบไปหมด ในมุมนี้... เขาดูเท่และมีเสน่ห์ต่างจากไอ้พี่ว้ากจอมกวนประสาทเมื่อกี้ลิบลับ

ตู้ม!

เสียงแตะขอบสระดังขึ้นพร้อมกับร่างของธาดาที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาตรงหน้าเธอพอดิบพอดี เขาถอดแว่นตากันน้ำออก หอบหายใจหนักๆ หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วใบหน้าและแผงอก

"เอาผ้าขนหนูมา" เขาออกคำสั่งเสียงหอบ ยกมือขึ้นเสยผม

โยที่กำลังนั่งเหม่อสะดุ้ง รีบคว้าผ้าขนหนูสีขาวที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ยื่นส่งให้เขาส่งๆ "อะ นี่"

แต่แทนที่ธาดาจะรับผ้าไป เขากลับยื่นสองแขนขึ้นมาวางพาดบนขอบสระตรงหน้าเธอ ช้อนสายตาคมกริบที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ที่ขนตามองขึ้นมาสบตากับเธอ

"เช็ดให้หน่อย"

"ห๊ะ!?" โยเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นยืนทันที "พี่มีมือก็เช็ดเองดิวะ ฉันเป็นผู้ช่วยดูแลสระ ไม่ใช่คนใช้ส่วนตัวที่ต้องมาคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นะ!"

"มือพี่ไม่มีแรง ว่ายน้ำมาเป็นชั่วโมง กล้ามเนื้อล้าไปหมดแล้ว" ธาดาอ้างหน้าตายพลางขยับแขนให้ดูเป็นหลักฐาน ทั้งๆ ที่กล้ามเนื้อยังแน่นเปรี๊ยะไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรงเลยสักนิด "เร็วๆ สิ น้ำเข้าตา แสบไปหมดแล้วเนี่ย... หรือจะต้องให้พี่หักคะแนนจิตพิสัยคุณฐานละทิ้งหน้าที่"

โยกัดฟันกรอด ขยำผ้าขนหนูในมือแน่นจนแทบจะขาด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามท่องคำว่า 'อดทน' ไว้ในใจสามจบ ก่อนจะก้มตัวลงไปใกล้คนขี้แกล้งที่ลอยคออยู่ริมสระ

"หลับตาไปเลยนะไอ้พี่บ้า ขืนลืมตามามองหน้าฉัน ฉันจะเอาผ้าอุดจมูกให้ขาดใจตายไปเลย!" โยขู่ฟ่อ

ธาดาหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ แต่ก็ยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย

โยค่อยๆ ยื่นมือที่ถือผ้าขนหนูไปซับหยดน้ำบนใบหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง (แม้ในใจอยากจะถูแรงๆ ให้หน้าแหก) สัมผัสแรกที่ผืนผ้าแตะลงบนผิวหน้าของเขา ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของธาดาแผ่ซ่านผ่านมาถึงหลังมือเธอ