วิศวะคลั่งรัก... พิกัดหัวใจยัยตัวแสบ

สงครามประสาท

ณ โรงอาหารใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยง บรรยากาศเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ของเหล่านักศึกษาในชุดช็อปและชุดนักศึกษาที่มาจับจองโต๊ะกินข้าว แต่ที่โต๊ะหินอ่อนมุมสุดติดลานเกียร์ กลับมีรังสีความชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ ของเฟรชชี่สาวหน้าใส

"มึงทำบ้าอะไรเนี่ยอีโย! กลิ่นคาวคลุ้งไปหมดแล้ว!"

เจย์ ตุ๊ดร่างยักษ์ประจำกลุ่มยกมือขึ้นบีบจมูกตัวเองแน่น พลางชะโงกหน้ามองขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ยี่ห้อดังสีเหลืองใสที่วางอยู่กลางโต๊ะด้วยความสยดสยอง

โยแสยะยิ้มร้ายกาจ มือเล็กค่อยๆ หมุนปิดฝาขวดเกลือแร่ให้สนิท ก่อนจะเขย่าเบาๆ ให้ส่วนผสมเนื้อเดียวกัน "นี่แหละ อาวุธลับของกู... 'น้ำเกลือแร่สูตรสเปเชียลฟอร์ไอ้พี่ธาดา' ประกอบด้วยน้ำปลาแท้หมักสองปี เกลือแกงครึ่งช้อนโต๊ะ และสีผสมอาหารสีเหลืองอำพัน รับรองว่ากระดกเข้าไปอึกเดียว... มีพุ่ง!"

"โย... แนนว่ามันจะดีเหรอ ถ้าพี่เขาจับได้ โยจะไม่โดนทำโทษหนักกว่าเดิมเหรอ" แนน สาวหวานของกลุ่มเอ่ยถามด้วยความกังวล มือเรียวบีบเข้าหากันแน่น "เมื่อวานโยก็เพิ่งไปทำสงครามประสาทกับพี่เขามานะ"

"ก็เพราะเมื่อวานหมอนั่นแกล้งกูสารพัดไงแนน!" โยกระแทกขวดลงบนโต๊ะ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความแค้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ริมสระ "สั่งให้กูแยกสีโฟมว่ายน้ำบ้าบอคอแตก ไม่พอนะ ยังมีหน้ามาใช้ให้กูเอาผ้าเช็ดหน้าให้อีก ทำตัวเป็นคุณชายจุฑาเทพหรือไง! วันนี้กูต้องเอาคืนให้สาสม ใครดีมาฉันดีกลับ ร้ายมาฉันก็รว้ายยยยกลับย่ะ!"

"แล้วมึงมั่นใจได้ไงว่าพี่มันจะกิน" เจย์หรี่ตาถาม "หน้ามันตึงซะขนาดนั้น จมูกมันต้องไวเหมือนหมาตำรวจแน่ๆ"

"กูถึงต้องใช้มารยาหญิงไง" โยยักคิ้วแผล็บ "วันนี้กูจะสวมบทบาทเป็นน้องสาวผู้น่ารักและแสนดี เอาอกเอาใจพี่ว้ากสุดหล่อ พอพี่เขาว่ายน้ำเหนื่อยๆ หิวน้ำจัดๆ กูยื่นขวดนี้ให้พร้อมรอยยิ้มหวานๆ ... ยังไงก็เสร็จกู!"

เจย์ส่ายหัวอย่างระอา "ถ้ามึงโดนพี่ธาดาฆ่าหมกสระน้ำ กูจะไม่ไปงานศพมึงนะอีโย กูเตือนแล้วนะ"

"คอยดูเถอะ วันนี้กูจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลย!" โยหัวเราะหึๆ ในลำคอ หยิบขวดน้ำเกลือแร่มรณะใส่กระเป๋าเป้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

เวลา 17.30 น. ณ ศูนย์กีฬาทางน้ำ

วันนี้โยเดินเข้าสระว่ายน้ำมาด้วยท่วงท่าที่มั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่มีอาการอิดออดเหมือนเมื่อวาน ใบหน้าจิ้มลิ้มประดับไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ใครเห็นก็ต้องขนลุก (เพราะมันดูปลอมมาก)

เมื่อก้าวเข้ามาด้านใน ภาพที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของธาดากำลังจ้วงแขนว่ายน้ำอยู่ในเลนเดิม วันนี้เขาว่ายท่าฟรีสไตล์ ความเร็วและพลังในการเตะขานั้นทำให้ผิวน้ำแตกกระจายเป็นฟองสีขาว โยลอบมองแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหลังที่บิดเกร็งใต้น้ำชั่วครู่ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา

ตั้งสติเว้ยอีโย วันนี้แกมาเพื่อชำระแค้น ไม่ได้มาส่องผู้ชาย!

โยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดินตรงไปยังเก้าอี้ริมสระที่เป็นจุดพักของเขา เธอหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาพาดไว้ที่แขนอย่างเตรียมพร้อม และที่ขาดไม่ได้... ขวดเครื่องดื่มเกลือแร่สีเหลืองทองที่ถูกแช่เย็นจนมีหยดน้ำเกาะพราว วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ข้างเก้าอี้

สิบห้านาทีผ่านไป ธาดาก็ว่ายแตะขอบสระเป็นรอบสุดท้าย เขาผุดลุกขึ้นยืนหอบหายใจ เสยผมเปียกลู่ไปด้านหลังเหมือนเคย หยดน้ำเกาะพราวตามร่างกายกำยำ ซิกแพคหกลูกเรียงตัวสวยงามกระแทกตาจนโยต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ธาดาหันมามองผู้ช่วยส่วนตัวที่วันนี้ยืนรออย่างสงบเสงี่ยมผิดปกติ เขายกแขนขึ้นเท้าขอบสระ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "วันนี้มาเร็วนะ นึกว่าจะต้องให้โทรไปตามที่หอ"

"แหม พี่ธาดาก็..." โยปรับโทนเสียงให้หวานใสขึ้นสองระดับ ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี "โยเป็นผู้ช่วยพี่นี่คะ ก็ต้องมารอก่อนเจ้านายสิคะ โยสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะปรับปรุงตัว จะดูแลพี่ธาดาอย่างดีเยี่ยมเลยค่ะ!"

ธาดาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างจับผิด ร้อยวันพันปีไม่เคยพูดดีด้วย วันนี้ผีสางนางไม้ที่ไหนเข้าสิงยัยเด็กดื้อนี่วะ... หรือว่ามีแผนอะไรซ่อนอยู่

ชายหนุ่มดันตัวขึ้นจากสระน้ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมายืนบนพื้นกระเบื้องเต็มความสูง น้ำหยดจากกางเกงว่ายน้ำสีดำรัดรูปทิ้งตัวลงบนพื้น โยรีบเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นผ้าขนหนูให้ด้วยสองมือ ก้มหัวประหลกๆ เหมือนพนักงานต้อนรับในโรงแรมห้าดาว

"ผ้าขนหนูค่ะพี่ธาดา เช็ดตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะหนาว"

ธาดารับผ้ามาเช็ดหน้าและผมของตัวเองช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มที่ดูมีพิรุธสุดๆ ของคนตัวเล็ก "กินยาลืมเขย่าขวดหรือไงเรา อาการแปลกๆ นะ"

"เปล่านี่คะ โยแค่สำนึกผิดที่เมื่อวานทำตัวไม่น่ารัก" โยกระพริบตาปริบๆ ตีหน้าซื่อ "อ้อ! โยเห็นพี่ว่ายน้ำเหนื่อยๆ โยเลยซื้อสปอนเซอร์เย็นเจี๊ยบมาฝากด้วยค่ะ ตั้งใจเลือกมาให้พี่ธาดาโดยเฉพาะเลยนะคะ!"

พูดจบ โยก็หันไปคว้าขวดเกลือแร่มรณะบนโต๊ะมายื่นให้ตรงหน้าธาดา รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้อีกหนึ่งที แต่ในใจของเธอกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

กินเลย... กินเข้าไปเลยไอ้ฉลามหน้าตึง กระดกเข้าไปให้เต็มอึก!

ธาดามองขวดน้ำสีเหลืองในมือเล็กสลับกับใบหน้าของโย เขารับขวดน้ำมาถือไว้ ความเย็นจากขวดแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือ ชายหนุ่มหมุนขวดดูรอบๆ อย่างเชื่องช้า ท่าทีพินิจพิเคราะห์ของเขาทำเอาโยเริ่มใจคอไม่ดี

"ซื้อมาให้พี่... โดยเฉพาะเลยเหรอ" ธาดาถามเสียงทุ้ม

"ใช่ค่ะ! ดื่มสิคะ ดื่มตอนเหนื่อยๆ สดชื่นมากๆ เลยน้า" โยพยักหน้ารัวๆ เชียร์สุดใจขาดดิ้น

ธาดายกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บิดเกลียวฝาขวดออก เสียงดัง แกร๊ก ทำให้โยเผลอก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความตื่นเต้น ตาเบิกกว้างรอดูจังหวะที่เขาจะยกขวดขึ้นดื่ม

ชายหนุ่มยกขวดขึ้นจ่อที่ริมฝีปาก...

สาม... สอง... หนึ่ง... อ้วกเลย! โยนับถอยหลังในใจ

แต่ทว่า... ธาดากลับหยุดชะงักอยู่แค่นั้น เขาไม่ได้กระดกน้ำเข้าปาก แต่กลับก้มหน้าลงไปใกล้ปากขวด แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

"น้องโยครับ..." ธาดาลดขวดน้ำลง ดวงตาคมตวัดขึ้นมาสบตากับคนตัวเล็กที่ตอนนี้รอยยิ้มเริ่มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า "พี่เพิ่งรู้นะว่า เดี๋ยวนี้บริษัทเขาผลิตเกลือแร่... 'กลิ่นน้ำปลาตราปลาหมึก' ออกมาขายด้วย"

ฉิบหายแล้ว! จมูกมันเป็นหมาบลัดฮาวนด์หรือไงวะ!

โยหน้าถอดสี แต่ยังดึงดันแถต่อ "กะ... กลิ่นน้ำปลาอะไรกันคะพี่ธาดา จมูกพี่พังเพราะกลิ่นคลอรีนหรือเปล่า นั่นมันกลิ่นผลไม้รวมสกัดเข้มข้นต่างหาก! ของแพงนะนั่น!"

"เหรอครับ" ธาดายิ้มเย็นเยียบ แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นประกายวาบวับของนักล่าที่จับเหยื่อได้คาหนังคาเขา "ผลไม้รวมสกัดเข้มข้นงั้นสิ... ดีเลย งั้นผู้ช่วยที่แสนดีอย่างน้องโย ช่วยดื่มโชว์ให้พี่ดูเป็นขวัญตาสักอึกได้ไหมครับ"

พูดจบ เขาก็ยื่นขวดน้ำกลับไปจ่อที่ริมฝีปากของโยทันที

"เฮ้ย! ไม่เอา!" โยผงะถอยหลังหนี สองมือยกขึ้นปัดป้องขวดน้ำนั้นรัวๆ "ฉัน... ฉันไม่ได้เหนื่อยนี่ พี่เป็นคนว่ายน้ำ พี่ก็กินดิ!"

"อ้าว ทำไมล่ะครับ เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าสดชื่นมากๆ" ธาดาก้าวสามขุมเข้าหา ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและหยดน้ำคุกคามเข้ามาจนโยต้องถอยร่น "ถ้าไม่ดื่ม... แสดงว่าในนี้มียาพิษใช่ไหม"

"มะ... ไม่มี!"

โยถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง... แผ่นหลังเล็กชนเข้ากับล็อกเกอร์เก็บอุปกรณ์ริมผนังสระอย่างจัง

ปึก!

ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวหนี ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างของธาดาก็ยันโครมเข้ากับผนังล็อกเกอร์ คร่อมร่างของเธอไว้ตรงกลาง ปิดทางหนีทุกทิศทางอย่างสมบูรณ์แบบ!

"พี่ธาดา! ถอยไปนะเว้ย!" โยโวยวายลั่น สองมือดันแผงอกกว้างที่เปียกชื้นและเย็นเฉียบของเขาไว้ แต่มันกลับแข็งปั๋งราวกับกำแพงหิน เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือไม่ถึงคืบ ร่างกายที่เปลือยท่อนบนของเขาอยู่ใกล้ชิดจนโยสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา หยดน้ำจากผมสีเข้มของเขาร่วงเผาะลงบนเสื้อยืดสีขาวของเธอ กลิ่นคลอรีนผสมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายตีรวนเข้าจมูกจนโยรู้สึกหน้ามืด

ธาดาก้มหน้าลงมาใกล้ ใกล้จนปลายจมูกโด่งสันแทบจะชนกับจมูกรั้นๆ ของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก

"คิดจะเล่นตุกติกกับพี่... เร็วกว่านี้สักสิบปีนะยัยเด็กพยศ" เขากระซิบเสียงพร่าทุ้มอยู่ข้างแก้มเธอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดใบหูจนโยขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คิดว่าพี่ดูไม่ออกหรือไงว่ารอยยิ้มหวานๆ ของเธอมันเคลือบยาพิษไว้ แผนตื้นๆ แบบนี้ เอาไปหลอกเด็กอนุบาลเถอะ"

"ปล่อยนะไอ้บ้า! อื้ออ..." โยพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น ธาดาก็ยิ่งขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดมากขึ้น จนหน้าอกแกร่งของเขาแทบจะเบียดกับหน้าอกของเธออยู่รอมร่อ ความใกล้ชิดที่เกินลิมิตทำเอาสติของเฟรชชี่สาวห้าวแทบกระเจิง หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกอก

"พี่ให้โอกาสสารภาพ... ว่าในขวดนี้ใส่อะไรลงไป" ธาดากดเสียงต่ำ สายตาเลื่อนจากดวงตาของเธอลงมามองที่ริมฝีปากสีพีชที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น

"ก็บอกว่าเกลือแร่ไงเล่า!" โยยังคงปากแข็ง หน้าแดงเถือกลามไปถึงลำคอ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะเขินซิกแพคตรงหน้ากันแน่ "พี่นั่นแหละ คิดอกุศลไปเอง ถอยไปเลยนะ ฉันอึดอัด!"

"ดื้อตาใสจริงๆ" ธาดาหัวเราะหึๆ "ได้... ในเมื่อบอกว่าเกลือแร่ งั้นเราก็มากินด้วยกันเลยดีไหมครับ จะได้สดชื่นกันทั้งคู่"

ว่าแล้วเขาก็ทำท่าจะกรอกน้ำในขวดเข้าปากตัวเอง โยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขืนเขาดื่มน้ำปลาเข้าไปจริงๆ มีหวังเธอโดนฆ่าหมกสระแน่ๆ!

"อย่านะโว้ย!"

ด้วยความลืมตัว โยพุ่งตัวเข้าตะครุบขวดน้ำในมือเขาอย่างแรง แต่เพราะพื้นกระเบื้องที่เปียกลื่น ทำให้ข้อเท้าของเธอพลิก ร่างเล็กลื่นไถลเสียการทรงตัวกำลังจะล้มหงายหลังฟาดพื้น!

"เฮ้ย!"

ธาดาร้องลั่น ทิ้งขวดน้ำในมือทันที สองแขนแกร่งตวัดวาดโอบรัดเอวบางของโยไว้แน่นก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะกระแทกพื้น เขาออกแรงดึงร่างเล็กให้กลับมาทรงตัว แต่ด้วยแรงเหวี่ยง ทำให้ร่างของโยกระแทกเข้ากับอกกว้างของเขาอย่างจัง!

ตุบ!

ใบหน้าของโยซุกเข้ากับซิกแพคชื้นน้ำของธาดาเต็มเปา ความแข็งแกร่งและกล้ามเนื้อที่หนั่นแน่นสัมผัสกับแก้มของเธอโดยตรง ส่วนสองแขนของเขาก็กอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก