วิศวะคลั่งรัก... พิกัดหัวใจยัยตัวแสบ

ข่าวลือจานด่วน

"ไม้กระดานบ้านพ่อพี่มันสิ! ไอ้ฉลามปากหมา! ไอ้หน้าตึงโบท็อกซ์หมดอายุ!"

เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังงุ้งงิ้งมาจากริมฝีปากบางสีพีชของ 'โย' เป็นรอบที่ร้อยของเช้าวันศุกร์ เฟรชชี่สาวหน้าใสนั่งหน้ามุ่ย กระซวกหลอดลงในแก้วนมชมพูปั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับว่าไข่มุกในแก้วคือลูกตาของไอ้รุ่นพี่ปีสองหน้าตึงคนนั้น

เหตุการณ์ปะทะคารมกลางลานเกียร์เมื่อวานกลายเป็น 'ทอล์คออฟเดอะทาวน์' ประจำคณะวิศวะไปชั่วข้ามคืน ข่าวลือแพร่สะพัดไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง มีทั้งเวอร์ชั่นที่บอกว่าโยเกลียดธาดาจนสาดน้ำปลาใส่หน้า และเวอร์ชั่นที่บอกว่าธาดาประกาศกร้าวว่าจะทรมานโยจนกว่าจะซิ่วออกไปจากคณะ

แต่สำหรับโย... สิ่งที่ทำให้เธอแค้นฝังหุ่นจนนอนไม่หลับ ไม่ใช่ข่าวลือพวกนั้น แต่มันคือคำวิจารณ์สรีระของเธอต่างหาก!

"พอเถอะอีโย มึงดูดจนนมชมพูมึงจะกลายเป็นน้ำเปล่าแล้วเนี่ย" เจย์เอื้อมมือมาดึงแก้วน้ำออกจากมือเพื่อนรักพลางถอนหายใจ "เลิกบ่นเรื่องที่พี่มันด่าว่ามึงนมแบนได้แล้ว ยิ่งมึงดิ้น คนเขาก็ยิ่งเอาไปล้อนะเว้ย"

"ก็กูแค้นนี่หว่า! มึงดูดิเจย์ กูแบนตรงไหนฮะ!" โยยืดอกขึ้นอย่างท้าทาย (แม้ว่ามันจะไม่ได้นูนเด่นทะลุเสื้อนักศึกษาออกมามากมายนักก็ตาม) "กูซ่อนรูปเว้ย! ไอ้พี่ธาดามันตาถั่วเอง! ปากบอกชอบสเปกตูมๆ เหอะ... ขอให้ได้เมียเป็นซิลิโคนเดินได้เถอะ สาธุ!"

แนนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำพรืดออกมา "โยก็ไปถือสาพี่เขา แนนว่าที่พี่ธาดาพูดเมื่อวาน เขาคงแค่โกรธที่โยไปด่าเขาก่อนแหละมั้ง แนนเห็นตอนที่พี่พงศ์พูดว่าพี่ธาดาแอบชอบโย... หูพี่ธาดาแดงแปร๊ดเลยนะ"

"หูแดงเพราะโกรธที่โดนใส่ร้ายไงแนน! โอ๊ย เลิกพูดถึงไอ้หมอนั่นเถอะ กูเสียสุขภาพจิต" โยตัดบท โบกมือปัดๆ ราวกับไล่แมลงวัน "บ่ายนี้กูว่าง พวกมึงไปนั่งคาเฟ่ใต้ตึกสมุดกลางเป็นเพื่อนกูหน่อย กูต้องปั่นอิ้งให้เสร็จก่อนถึงเวลาไปตกนรกที่สระว่ายน้ำตอนเย็น"

ช่วงบ่าย คาเฟ่ใต้ตึกห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัยคราคร่ำไปด้วยนักศึกษาจากหลากหลายคณะ บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่นช่วยให้อารมณ์ขุ่นมัวของโยดีขึ้นมาได้บ้าง เธอหยิบชีทวิชาภาษาอังกฤษขึ้นมากาง โดยมีเจย์กับแนนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยติวเตอร์

ระหว่างที่โยกำลังขมวดคิ้วกับแกรมม่าร์อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีแก้ว 'สตรอว์เบอร์รีสมูทตี้' สีชมพูหวานแหววเลื่อนมาวางแหมะลงบนชีทเรียนของเธอ

โยชะงัก เงยหน้าขึ้นมองตามมือเรียวยาวที่วางแก้วน้ำลงมา และพบกับรอยยิ้มสว่างไสวราวกับพระอาทิตย์ยามเช้าของชายหนุ่มแปลกหน้า

ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ใส่เสื้อช็อป แต่ใส่เสื้อนักศึกษาพับแขนลวกๆ ถึงข้อศอก ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นจี้ไม้กางเขนเล็กๆ ที่คอ ทรงผมเซ็ตสไตล์เกาหลีดูลุยๆ แต่แฝงไปด้วยความอาร์ต ใบหน้าหล่อเหลาพิมพ์นิยมนั้นประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรและขี้เล่นสุดๆ

"สตรอว์เบอร์รีสมูทตี้ครับ สำหรับน้องโยคนเก่ง" เสียงทุ่มนุ่มหูเอ่ยทักทาย

โยเลิกคิ้ว งุนงง "เอ่อ... พี่เป็นใครคะ? รู้จักชื่อโยได้ไง แล้วน้ำนี่..."

"พี่ชื่อ 'เอิร์ธ' ครับ อยู่สถาปัตย์ปีสอง" เขาแนะนำตัวพลางถือวิสาสะลากเก้าอี้ตัวข้างๆ โยมานั่งลงอย่างเนียนๆ "ส่วนเรื่องชื่อ... ใครๆ ในมอก็รู้จัก 'น้องโย เฟรชชี่วิศวะผู้กล้าหาญ' กันทั้งนั้นแหละครับ ข่าวลือเรื่องที่น้องกล้าต่อกรกับ 'ไอ้ฉลามหน้าน้ำแข็ง' ดังไปถึงคณะพี่เลยนะ"

เจย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตาโตเป็นไข่ห่าน รีบสะกิดแนนใต้โต๊ะยิกๆ มึงงงง ผู้ชายสถาปัตย์งานดีมากกกก หล่อละมุนนีเว่อร์!

โยกระพริบตาปริบๆ รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยกับความเฟรนด์ลี่ที่พุ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว "อ๋อ... ข่าวลือบ้าบอพวกนั้นน่ะเหรอคะ พี่อย่าไปใส่ใจเลยค่ะ โยแค่ดวงซวยไปมีเรื่องกับคนบ้าอำนาจก็เท่านั้นเอง"

"แต่พี่ว่าน้องโยเท่มากเลยนะ" เอิร์ธเท้าคางมองโยด้วยแววตาเป็นประกาย "พี่ได้ยินมาว่าเมื่อวานน้องโยเอาน้ำปลาไปให้มันกินด้วยใช่ไหม? เจ๋งดี พี่เลยซื้อสมูทตี้แก้วนี้มาล้างปากให้น้องโยไงครับ ถือว่าเป็นการผูกมิตรจากหนุ่มสถาปัตย์นะ"

คำพูดหยอดคำหวานที่มาพร้อมรอยยิ้มละมุนละไมทำเอาโยรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิดๆ ตั้งแต่เข้ามหาลัยมา วันๆ เธอเจอแต่พวกรุ่นพี่วิศวะเถื่อนๆ หน้าตึงๆ (โดยเฉพาะไอ้คนนั้น!) พอมาเจอผู้ชายพูดจาอ่อนหวาน เอาใจใส่แบบนี้ มันก็อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้

"ขอบคุณนะคะพี่เอิร์ธ..." โยยิ้มตอบบางๆ เอื้อมมือไปจับแก้วสมูทตี้ "เกรงใจจังเลยค่ะ โยยังไม่ได้ทำอะไรให้พี่เลย"

"แค่รับน้ำแก้วนี้ไป แล้วยอมคุยกับพี่บ่อยๆ ก็พอแล้วครับ" เอิร์ธขยิบตาให้หนึ่งที "จริงๆ พี่แอบมองน้องโยมาตั้งแต่วันรับน้องรวมมหาลัยแล้วนะ ตัวเล็กๆ ห้าวๆ ... น่ารักดี"

กรี๊ดดดด! เจย์กรีดร้องในใจแทบจะฉีกผ้าเช็ดหน้า นี่มันฉากจีบกันซึ่งๆ หน้าชัดๆ!

โยหน้าแดงระเรื่อ ทำตัวไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าดูดสมูทตี้แก้เขิน บรรยากาศรอบโต๊ะเต็มไปด้วยสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง เอิร์ธเป็นคนคุยเก่ง เขาสรรหาเรื่องสถาปัตย์สนุกๆ มาเล่าให้โยฟังจนเฟรชชี่สาวห้าวหัวเราะคิกคักออกมาอย่างลืมตัว

...แต่น่าเสียดาย ที่บรรยากาศสีชมพูนั้นอยู่ได้ไม่นาน...

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านคาเฟ่ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่สามร่างในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่คุ้นตา

'ธาดา' เดินนำหน้าเข้ามาในร้าน ใบหน้าหล่อคมคายยังคงติดโหมด 'ตึงเปรี๊ยะ' เหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มมาคือออร่าความหงุดหงิดเพราะอากาศร้อนระอุข้างนอก ตามมาด้วยเคนและพงศ์ที่เดินคุยกันมาติดๆ

"แอร์ร้านนี้แม่งสวรรค์ชัดๆ" เคนบ่นพลางพัดเสื้อตัวเอง "มึงจะแดกอะไรไอ้ธาดา อเมริกาโน่เหมือนเดิมไหม กูจะได้ไปสั่งให้"

ธาดาไม่ตอบ เพราะสายตาคมกริบของเขาดันไปปะทะเข้ากับภาพที่มุมหนึ่งของร้านเข้าพอดิบพอดี...

ภาพของ 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ตัวแสบของเขา กำลังนั่งดูดน้ำสีชมพูแหววแหวว หัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนตาหยี... และที่สำคัญคือ เธอกำลังหัวเราะให้กับไอ้หนุ่มหน้ามนต่างคณะที่นั่งแทบจะสิงร่างเธออยู่แล้ว!

กึก...

ฝีเท้าของธาดาหยุดชะงักอยู่กับที่ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาที่เคยนิ่งสงบวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ความรู้สึกร้อนผ่าวแปลกๆ ตีตื้นขึ้นมาในอกข้างซ้าย มันร้อนยิ่งกว่าแดดตอนเที่ยงวันซะอีก

"อ้าวไอ้ธาดา หยุดเดินทำไมวะ..." เคนชะงักตาม หันมองตามสายตาเพื่อน ก่อนจะร้อง "อ๋อ..." ออกมายาวๆ

พงศ์ขยับแว่นตา มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "โอ๊ะโอ... ดูเหมือนจะมีสุนัขหวงก้างแถวๆ นี้นะครับเคน มึงได้กลิ่นน้ำส้มสายชูไหมครับ เปรี้ยวคลุ้งร้านไปหมดแล้วเนี่ย"

"กูไม่ได้หวง!" ธาดากดเสียงต่ำลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุๆ ใส่เพื่อน "กูแค่... กูแค่หงุดหงิด! ยัยนั่นมีหน้าที่ต้องไปเตรียมสระให้กูตอนเย็น แต่นี่เพิ่งจะบ่ายสาม ดันมานั่งระริกระรี้กับผู้ชายคณะอื่น งานการไม่รู้จักเตรียมความพร้อม!"

"แถ... แถได้สีข้างถลอกปอกเปิกมากครับเพื่อน" พงศ์ส่ายหัว "มึงนัดน้องเขาสี่โมงครึ่งไม่ใช่เหรอครับ นี่เพิ่งบ่ายสาม น้องเขาก็มีสิทธิ์พักผ่อนปะวะ หรือว่า... มึงทนไม่ได้ที่เห็นน้องเขายิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่มึง?"

"ไอ้พงศ์!" ธาดาคำรามในลำคอ แต่ก่อนที่เพื่อนจะแซวไปมากกว่านี้ ขายาวๆ ของเขาก็ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะของโยอย่างรวดเร็วราวกับพายุเข้า

ทางด้านโยที่กำลังคุยสนุกอยู่กับเอิร์ธ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ยังไม่ทันจะหันไปมอง เงาดำทะมึนก็ทาบทับลงมาบนโต๊ะของเธอเสียก่อน

ปึก!

ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าโยจนแก้วสมูทตี้สั่นสะเทือน!

โยสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมอง และพบกับใบหน้าถมึงทึงของไอ้พี่ว้ากหน้าตึงที่เธอก่นด่าอยู่ในใจมาทั้งวัน

"พะ... พี่ธาดา!" โยเบิกตากว้าง "พี่มาทุบโต๊ะฉันทำไมเนี่ย ตกใจหมด!"

"หมดเวลาเถลไถลแล้ว มุกนิตา" ธาดากดเสียงต่ำ ราบเรียบแต่น่ากลัว สายตาคมตวัดไปมองเอิร์ธที่นั่งอยู่ข้างๆ โยด้วยแววตาเหยียดๆ แบบผู้ชนะ "ลุกขึ้น ไปทำงานของเธอได้แล้ว"

"งานอะไร! นี่เพิ่งจะบ่ายสามสิบห้านาทีนะ!" โยโวยวาย ชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง "พี่นัดฉันสี่โมงครึ่งไม่ใช่เหรอ แล้วฉันก็กำลังติวหนังสืออยู่ด้วย พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนอกเวลางานนะ!"

"พี่เป็นรุ่นพี่ และเป็นเจ้านายของเธอในตอนนี้ พี่จะเรียกใช้งานเธอตอนไหนมันก็สิทธิ์ของพี่" ธาดาเถียงข้างๆ คูๆ ความมีเหตุผลของนักศึกษาวิศวะปลิวหายไปหมด เหลือแต่ความเอาแต่ใจล้วนๆ "อุปกรณ์ที่สระมันสกปรก พี่ต้องการให้เธอไปเช็ดทำความสะอาดเดี๋ยวนี้... ลุก!"

"เอ่อ... ขอโทษนะครับ" เอิร์ธที่นั่งเงียบอยู่นาน แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความไม่พอใจ ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับธาดา "ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใครนะ แต่ตอนนี้น้องโยกำลังคุยกับผมอยู่ และน้องเขาก็บอกชัดเจนว่ายังไม่ถึงเวลางานของคุณ การที่คุณมาบังคับน้องเขาแบบนี้ มันไม่ค่อยเป็นสุภาพบุรุษเท่าไหร่นะครับ"

บรรยากาศในร้านคาเฟ่เงียบกริบลงทันที นักศึกษาโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามองศึกชิงนาง (ที่นางไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย) ระหว่างหนุ่มวิศวะสุดเถื่อนกับหนุ่มสถาปัตย์สุดละมุน

ธาดาหรี่ตามองผู้ชายหน้ามนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "ฉันเป็นใครน่ะเหรอ... ฉันเป็นคนที่สามารถสั่งให้ยัยนี่ไปวิ่งรอบสนามสิบรอบได้สบายๆ ไงล่ะ แล้วนายล่ะ เป็นใคร? คนนอกคณะ อย่ามาแส่เรื่องของวิศวะ"

"คุณ!" เอิร์ธหน้าตึงขึ้นมาบ้าง

"พอได้แล้ว!" โยลุกขึ้นยืนแทรกกลางระหว่างผู้ชายตัวโตสองคน ก่อนที่ร้านคาเฟ่จะกลายเป็นสนามมวย เธอหันไปมองหน้าธาดาอย่างเหลืออด "พี่ธาดา พี่จะบ้าอำนาจเกินไปแล้วนะ! ฉันไม่ใช่ทาสพี่นะที่จะต้องทำตามคำสั่งตลอดเวลา 24 ชั่วโมงอะ! พี่กลับไปเลย ฉันจะคุยกับพี่เอิร์ธ!"

คำว่า 'ฉันจะคุยกับพี่เอิร์ธ' ทำเอาเส้นความอดทนสุดท้ายของธาดาขาดผึง!

ความรู้สึกหึงหวงที่เขากดทับไว้ระเบิดออก เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนว่าพงศ์กับเคนกำลังยืนมองอย่างอึ้งๆ หรือคนทั้งร้านกำลังซุบซิบอะไร

มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของโย หมับ!

"โอ๊ย! เจ็บนะ!" โยร้องอุทาน พยายามสะบัดมือออก แต่มือของเขาแข็งและแน่นราวกับคีมเหล็ก

"กลับ-ไป-ที่-สระ-เดี๋ยว-นี้!" ธาดากระแทกเสียงทีละคำ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโยจนเธอเผลอกลืนน้ำลาย "ถ้าเธอไม่ก้าวขาเดินตามพี่มาดีๆ ... พี่จะอุ้มเธอพาดบ่าแล้วเดินฝ่าวงล้อมคนทั้งมอไปสระว่ายน้ำเดี๋ยวนี้แหละ... อยากลองไหม?"

คำขู่ที่ไม่ได้มาเล่นๆ และแววตาที่เอาจริงสุดๆ ทำเอาโยขนลุกซู่ เธอรู้ดีว่าคนบ้าบิ่นอย่างเขาทำได้แน่ๆ

"พี่เอิร์ธคะ... เอิ่ม โย... โยขอตัวไปเคลียร์กับตาบ้านี่ก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะ" โยหันไปยิ้มแหยๆ ให้เอิร์ธ ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เจย์กับแนนที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ "ฝากเก็บชีทด้วยพวกมึง!"

ยังไม่ทันที่เอิร์ธจะได้พูดอะไร ธาดาก็ออกแรงกระตุกข้อมือโยเบาๆ แล้วลาก (กึ่งจูง) ร่างเล็กให้เดินตามเขาออกจากคาเฟ่ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เอิร์ธยืนหน้าเสีย และทิ้งให้เคนกับพงศ์ยืนมองหน้ากันด้วยความบันเทิงขั้นสุด

"มึงว่าไงครับคุณเคน... อาการแบบนี้ เรียกไอ้โบ้ระยะลุกลามได้หรือยังครับ" พงศ์ยิ้มกริ่ม

เคนส่ายหัว หัวเราะลั่น "ลุกลามเหี้ยไรล่ะ หางงอก หูโผล่ เห่าบ็อกๆ แล้วสัสเอ๊ย! ปากบอกไม่ชอบเขา แต่หึงจนหน้ามืดตามัว ลากเขาไปแบบหน้าด้านๆ ... กูละยอมใจมันจริงๆ!"

ระหว่างทางเดินไปยังศูนย์กีฬาทางน้ำ...

"ปล่อยนะเว้ยไอ้พี่ธาดา! ฉันเจ็บ!"

โยโวยวายมาตลอดทาง พยายามบิดข้อมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของฝ่ามือใหญ่ แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งจับแน่นขึ้น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวหนังของเธอจนโยรู้สึกใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

ธาดาไม่พูดอะไร เขาเดินจ้ำอ้าวนำหน้า ใบหน้าหล่อเหลายังคงตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเบาๆ เขาโกรธ... โกรธมาก โกรธที่เห็นเธอยิ้มให้ไอ้หน้าจืดนั่น โกรธที่เธอดื่มน้ำของมัน (ทีน้ำของเขาดันเอาน้ำปลามาให้!) และโกรธที่สุด... คือโกรธตัวเองที่ควบคุมความรู้สึกงี่เง่าพวกนี้ไม่ได้เลย!

เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านในอาคารสระว่ายน้ำที่ตอนนี้ยังไม่มีใครอยู่เพราะยังไม่ถึงเวลาซ้อม ธาดาก็เหวี่ยงร่างเล็กลงบนเก้าอี้พลาสติกริมสระอย่างแรง (แต่ก็ยังแอบกะน้ำหนักไม่ให้เธอเจ็บมาก)

ตุบ!

"โอ๊ย! ไอ้พี่บ้า! โยนมาได้ คนนะไม่ใช่กระสอบทราย!" โยลูบแขนตัวเองปอยๆ เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่คนตัวโตที่ยืนค้ำหัวอยู่ "เป็นบ้าอะไรของพี่ฮะ! ผีเข้าหรือไงถึงไปลากฉันออกมาแบบนั้น พี่ทำฉันเสียมารยาทกับพี่เอิร์ธนะรู้ไหม!"

"ห่วงมันมากนักหรือไงไอ้หน้าอ่อนนั่นน่ะ!" ธาดาตวาดกลับ เสียงทุ้มก้องไปทั่วสระ "ยิ้มให้มันจนปากจะฉีกถึงรูหู ทีกับพี่ล่ะหน้าหงิกหน้างอ ทำตัวเป็นหมาบ้าใส่ตลอด!"

"ก็พี่มันนิสัยไม่ดีนี่! ชอบบังคับ ชอบด่าฉันว่าแบน ว่าเตี้ย ใครจะไปอยากยิ้มให้ฮะ!" โยเถียงคอเป็นเอ็น ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา "แล้วพี่เอิร์ธเขาก็พูดเพราะ นิสัยดี ไม่ได้เผด็จการเหมือนพี่ด้วย!"

"อ๋อ... ชอบคนพูดเพราะว่างั้น?"

ธาดาก้าวเข้าไปประชิดตัวโยจนร่างเล็กต้องผงะถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะวางอุปกรณ์ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดผิวแก้มของเธอ

โยใจหล่นวูบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคุกรุ่นของเขา บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกสูบอากาศออกไปจนหมด เธอเผลอกลั้นหายใจเมื่อมือหนาของเขายกขึ้นมาวางทาบที่ขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

"ถะ... ถอยไปนะ" โยเสียงสั่น พยายามดันแผงอกเขาออก แต่มันก็เหมือนเดิม แข็งอย่างกับหิน