วิศวะคลั่งรัก... พิกัดหัวใจยัยตัวแสบ

ปาร์ตี้สายรหัส NC 🔥

เสียงเบสหนักๆ จากลำโพงตัวใหญ่ของร้านเหล้ากึ่งผับหลังมหาวิทยาลัยดังก้องไปถึงกระบังลม บรรยากาศภายในร้านคราคร่ำไปด้วยนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเสื้อช็อปและชุดไปรเวทที่มารวมตัวกันในงาน 'ปาร์ตี้สายรหัส' แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องตัดกับควันบุหรี่จางๆ และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ที่โต๊ะยาวมุมสุดของร้าน 'โย' ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีดำทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตปลดกระดุม กางเกงยีนส์ขาสั้นอวดเรียวขาขาวเนียน กำลังยกแก้วช็อตวอดก้าขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ท่ามกลางเสียงเชียร์ของพวกรุ่นพี่และเพื่อนๆ ในสายรหัส

"เบาได้เบานะอีโย! มึงซัดเพียวๆ ไปสามช็อตแล้วนะเว้ย เดี๋ยวก็ภาพตัดหรอก!"

เจย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง พลางเอื้อมมือไปแย่งขวดเหล้าออกจากมือเพื่อนรัก แนนที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็มีสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน เพราะปกติโยไม่ใช่คนคอแข็งอะไรมากมาย

"เอามานี่เจย์! กูยังไม่เมา!" โยโวยวายเสียงอ้อแอ้ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำลามไปถึงลำคอและใบหู ดวงตากลมโตเริ่มฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ "วันนี้กูจะปลดปล่อย! กูอัดอั้นมานานแล้ว มึงรู้ไหมว่าไอ้พี่ธาดามันเผด็จการขนาดไหน! สั่งนู่นสั่งนี่ ห้ามกูกินเหล้า ห้ามกูยิ้มให้ผู้ชาย... คิดว่าตัวเองเป็นพ่อกูหรือไงฮะ!"

"ก็พี่เขาเป็นห่วงมึงไง โธ่เอ๊ย ยัยคนซื่อบื้อ!" เจย์ถอนหายใจยาว "แล้วนี่มึงใส่สายเดี่ยวมาเนี่ย ถ้าผัว... เอ้ย ถ้าพี่ธาดามาเห็น มึงโดนบีบคอแหงๆ"

"หมอนั่นไม่มาหรอก! พี่มันบอกเองว่าติดซ้อมคัดตัวมหาลัย!" โยหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้าผสมโซดาของแนนมาดูดอึกใหญ่ "คืนนี้กูเป็นอิสระ! ใครจะทำไม กูจะเต้น กูจะชนแก้วกับพี่สถาปัตย์โต๊ะโน้นด้วย!"

โยชี้มือสะเปะสะปะไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้าม ซึ่งมี 'พี่เอิร์ธ' หนุ่มสถาปัตย์หน้ามนที่เคยเจอที่คาเฟ่กำลังนั่งมองมาทางเธอพร้อมรอยยิ้มบางๆ

แต่ยังไม่ทันที่โยจะได้ลุกขึ้นยืนไปชนแก้วตามที่ปากว่า... บรรยากาศรอบโต๊ะของพวกเธอก็พลันเงียบสงบลงอย่างประหลาด เสียงเพลงยังคงดังกระหึ่ม แต่เสียงพูดคุยของพวกรุ่นพี่ในโต๊ะกลับเงียบกริบราวกับนัดกันไว้

เจย์กับแนนเบิกตาโพลง มองเลยผ่านไหล่ของโยไปด้านหลังด้วยสีหน้าซีดเผือด

"มีอะไรวะ ทำไมเงียบกัน..." โยขมวดคิ้ว หมุนตัวหันกลับไปมองด้านหลังด้วยความมึนงง

และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ก็ทำเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดของโยแทบจะสร่างเมาในพริบตา!

ร่างสูงใหญ่ของ 'ธาดา' ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ เขายังอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงวอร์มที่เพิ่งใส่ซ้อมเสร็จหมาดๆ กลิ่นคลอรีนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยปะทะจมูกโย ใบหน้าหล่อคมคายที่ปกติก็ตึงอยู่แล้ว บัดนี้ดำทะมึนและแผ่รังสีอำมหิตจนคนรอบข้างต้องกลืนน้ำลายลงคอ

ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองสภาพของคนตัวเล็ก... ตั้งแต่เสื้อสายเดี่ยวสีดำที่เผยให้เห็นเนินอกรำไร กางเกงขาสั้นกุด แก้วเหล้าในมือ และใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความเมา สันกรามของฉลามหนุ่มบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

"พะ... พี่ธาดา..." โยครางชื่อเขาเสียงแผ่ว "ทำไม... พี่มาอยู่นี่ได้อะ ไหนบอกว่าซ้อม..."

"ถ้าพี่ไม่ทิ้งการซ้อมมา... พี่คงไม่ได้เห็นว่าเด็กดื้อบางคนกำลังจะปีนเกลียว แอบมากินเหล้าโชว์เนื้อโชว์ตัวให้หมามันมองอยู่ตรงนี้"

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของธาดาดังลอดไรฟัน เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงนั้นทรงพลังจนโยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ใครโชว์! แล้วใครดื้อ! พี่นั่นแหละยุ่งอะไรด้วย!" ความเมาทำให้ความกล้าของโยพุ่งทะลุปรอท เธอผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนตัวโต แม้ตัวจะโอนเอนจนแทบจะล้มพับก็ตาม "ฉันจะกิน ฉันจะเต้น มันก็เรื่องของฉัน! ถอยไปเลย ฉันจะไปหาพี่เอิร์ธ!"

คำว่า 'พี่เอิร์ธ' เปรียบเสมือนน้ำมันแกลลอนใหญ่ที่ราดลงบนกองไฟในใจของธาดา!

เส้นความอดทนของฉลามหนุ่มขาดผึง! เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนเสียงทักทายของเพื่อนในร้าน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของโยอย่างแรง!

"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ยไอ้พี่บ้า!"

"เจย์ แนน... พี่พายัยนี่กลับก่อนนะ ขืนปล่อยไว้นี่ได้เป็นเรื่องแน่" ธาดาหันไปพยักหน้าให้เพื่อนสนิทของโยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะออกแรงกระตุกร่างเล็กให้เดินตามเขากึ่งลากกึ่งจูงฝ่าฝูงชนออกไปจากร้านเหล้าทันที!

"เห้ย! ปล่อยกูนะ! เจย์ช่วยกูด้วยยยย!" โยแหกปากร้องโวยวาย พยายามสลัดมือออก แต่แรงของคนเมาหรือจะสู้แรงของนักกีฬาว่ายน้ำตัวท็อปได้

เมื่อออกมาถึงลานจอดรถด้านนอก อากาศเย็นๆ ยามดึกปะทะเข้ากับใบหน้าร้อนผ่าวของโย ธาดาจัดการยัดร่างเล็กที่กำลังดิ้นรนเข้าไปในรถเก๋งคันหรูของเขา ปิดประตูดัง ปัง! แล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปสู่ถนนใหญ่ด้วยความเร็วที่บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่น

ภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงแอร์และเสียงลมหายใจหอบฟืดฟาดของคนสองคน

"พี่มันเผด็จการ... นิสัยไม่ดี..." โยนั่งกอดอกพิงเบาะ บ่นงึมงำด้วยความเมา ตาเริ่มปรือเยิ้ม "ชอบบังคับ... ทำไมฉันต้องฟังพี่ด้วยฮะ... หวงบ้าหวงบออะไร... ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย..."

คำตัดพ้ออ้อแอ้ของคนเมาทำให้ธาดาที่กำลังกำพวงมาลัยแน่นตวัดสายตามามอง เขาพยายามสูดลมหายใจลึกๆ ข่มอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก 'ท่องไว้ธาดา น้องมันเมา น้องมันเมา...'

ไม่นานนัก รถก็แล่นมาจอดที่ลานจอดรถใต้หอพักของโย ธาดาลงจากรถ เดินมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช้อนร่างเล็กที่ตอนนี้ตาปิดสนิทและอ่อนปวกเปียกขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับอุ้มตุ๊กตาผ้า โยซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างและซิกแพคที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดของเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นคลอรีนผสมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายทำเอาเธอเผลอสูดดมเข้าปอดลึกๆ

ธาดาอุ้มโยขึ้นลิฟต์มาจนถึงหน้าห้องพักของเธอ เขาล้วงหาคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงของเธออย่างทุลักทุเล ก่อนจะแตะเปิดประตูและอุ้มเธอเข้าไปวางแหมะลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือ

ทันทีที่แผ่นหลังแตะเตียง โยก็ปรือตาขึ้นมา เธอมองเห็นใบหน้าคมคายของธาดาซ้อนทับกันเป็นสองคน แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาที่กำลังโน้มลงมามองเธอด้วยสายตาที่ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และ... มีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

"นอนซะ ยัยเด็กดื้อ พรุ่งนี้ตื่นมาพี่จะคิดบัญชีเรื่องที่เธอเมาและใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้" ธาดาพูดเสียงดุ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเล็กจนถึงคอ เตรียมจะหมุนตัวเดินกลับออกไป

แต่ทว่า...

มือเล็กที่ร้อนผ่าวของโยกลับเอื้อมมาคว้าชายเสื้อยืดของเขาไว้แน่น!

"จะไปไหน..." เสียงหวานอ้อแอ้เอ่ยถาม ดวงตากลมโตที่ฉ่ำปรือช้อนมองเขาด้วยแววตาที่ทำให้สติของธาดาเริ่มสั่นคลอน "ด่าเสร็จแล้วก็จะหนีไปเหรอ... ไอ้คนขี้ขลาด"

ธาดาชะงัก หันกลับมามองคนบนเตียง "พี่ไม่ได้หนี แต่เธอเมา พี่ไม่อยากคุยกับคนไม่มีสติ ปล่อยมือ"

"ไม่ปล่อย!" โยออกแรงกระตุกชายเสื้อเขาอย่างแรง จนธาดาที่ไม่ได้ตั้งตัวเสียหลัก ล้มหน้าคะมำลงมาคร่อมทับร่างเล็กบนเตียงอย่างจัง!

ตุบ!

"เฮ้ย!"

ธาดารีบใช้สองแขนยันที่นอนไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวของเขาทับเธอจนแบน ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของโยเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจร้อนๆ ที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ของเธอเป่ารดปลายจมูกเขา

"เล่นบ้าอะไรเนี่ยโย! ถ้าพี่ทับเธอจนกระดูกหักจะทำยังไง!" ธาดาดุเสียงหลง หัวใจเต้นโครมคราม

แต่คนใต้ร่างกลับไม่สะทกสะท้าน โยยกสองแขนขึ้นมาคล้องคอแกร่งของเขาไว้หลวมๆ รอยยิ้มซุกซนที่แฝงไปด้วยความยั่วยวนแบบไม่รู้ตัวผุดขึ้นบนริมฝีปากสีพีช

"พี่ธาดา..." โยเรียกชื่อเขาเสียงหวานพร่า นิ้วเรียวเล็กไล้เบาๆ ไปตามท้ายทอยของเขา "พี่บอกว่า... พี่หวงฉัน... แล้วทำไม... พี่ไม่เห็นทำอะไรเลยล่ะ..."

คำถามที่มาพร้อมกับการกระทำยั่วเย้าของคนเมา ทำเอาเส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของธาดาขาดผึงดังกริบ! ความเป็นสุภาพบุรุษที่พยายามรักษาไว้พังทลายลงไม่มีชิ้นดี

"พี่เตือนแล้วนะโย..."

เสียงของธาดาแหบพร่าและต่ำลึกจนน่าขนลุก แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ร้อนแรงและมืดมิด เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของเธอ ราวกับราชสีห์ที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ

"ถ้าเธอไม่ปล่อยมือตอนนี้... พี่จะไม่หยุดแล้วนะ"

"ใครสั่งให้พี่หยุดล่ะ..." โยกระซิบตอบอย่างท้าทาย ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย

สิ้นคำท้าทาย ธาดาก็ไม่รอช้าอีกต่อไป! เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างแนบแน่นและดุดัน!

"อื้อ!"

โยครางประท้วงในลำคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน จูบของธาดาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนในห้องล็อกเกอร์ แต่มันเต็มไปด้วยความหึงหวง ความกระหาย และการลงโทษคนดื้อรั้น ริมฝีปากหนาบดคลึงและขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานที่ปะปนกับรสชาติของวอดก้าในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม

ความรู้สึกวาบหวามและร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในช่องท้องของโย ฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับรสจูบที่สูบวิญญาณทำเอาเธอสมองขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองแขนที่คล้องคอเขาอยู่เปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

จูบที่ยาวนานและลึกซึ้งทำเอาโยแทบขาดอากาศหายใจ เธอทุบแผงอกเขาเบาๆ ประท้วงขออากาศ ธาดาจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เสียงหอบหายใจของคนสองคนดังก้องในห้องที่เงียบสงัด

"ดื้อนักนะ..." ธาดากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องใบหน้าแดงซ่านของคนใต้ร่างด้วยความหลงใหล "คืนนี้พี่จะทำโทษให้ร้องขอชีวิตเลย... ยัยตัวแสบ"

พูดจบ มือหนาก็เลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของเธอออกอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการรั้งสายเดี่ยวสีดำให้พ้นจากลาดไหล่เนียน เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่กำลังขึ้นสีระเรื่อเพราะอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูง

ธาดาก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ริมฝีปากและปลายลิ้นร้อนลากไล้ไปตามเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆ ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีแดงจางๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"อ๊ะ... พี่ธาดา... เจ็บ..." โยครางเสียงสั่น แอ่นคอรับสัมผัสที่ทั้งวาบหวามและเสียวซ่าน มือเล็กเผลอลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างและมัดกล้ามเนื้อของเขาผ่านเสื้อยืด

ความเงอะงะของเธอทำให้ธาดารู้สึกหงุดหงิดเสื้อผ้าของตัวเอง เขาผละออกชั่วครู่ จัดการถอดเสื้อยืดสีดำของตัวเองออกแล้วโยนทิ้งไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่สมบูรณ์แบบ แผงอกกว้าง ซิกแพคหกลูกที่เรียงตัวสวยงาม และกล้ามเนื้อวีไลน์ที่หายลับเข้าไปในขอบกางเกงวอร์ม ร่างกายของเขาร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยเหงื่อซึมบางๆ จากแรงอารมณ์

โยเบิกตากว้าง สติที่เคยมึนเบลอเริ่มกลับมาแจ่มชัดเมื่อเห็นซิกแพคที่เธอเคยแอบมองริมสระมาจ่ออยู่ตรงหน้าในระยะประชิด มือเล็กลอยค้างกลางอากาศ ไม่กล้าแตะต้อง

ธาดาเห็นอาการประหม่าของยัยเด็กแสบ เขากระตุกยิ้มมุมปาก จับมือเล็กของเธอมาวางทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเขา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง

"สัมผัสสิโย... สัมผัสให้รู้ว่ามันเต้นแรงแค่ไหนเวลาที่อยู่กับเธอ"

เสียงทุ้มพร่าของเขากล่อมให้โยตกอยู่ในภวังค์ ฝ่ามือเล็กค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่ง เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสลอนซิกแพคที่แข็งเกร็ง สัมผัสสากระคายและอุณหภูมิร้อนจัดจากตัวเขาทำให้โยรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตไปทั้งร่าง

"อื้อ..." โยหลุดเสียงครางเมื่อธาดาก้มลงมาครอบครองริมฝีปากเธออีกครั้ง คราวนี้มือหนาของเขาเริ่มรุกราน เลื่อนลงมาลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเธอ ก่อนจะสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงยีนส์ขาสั้น ปลดตะขอและรูดซิปลงอย่างชำนาญ

เพียงไม่กี่อึดใจ ปราการชิ้นสุดท้ายของทั้งคู่ก็ถูกปลดเปลื้องออก ร่างกายเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันทำให้อุณหภูมิในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุราวกับเตาไฟ ผิวเนื้อที่เสียดสีกันก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูเซลล์

ธาดาจับเรียวขาขาวเนียนของโยให้แยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง เขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังหลับตาพริ้มและกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงคราง

"ใครสอนให้กัดปากหืม... ปล่อยมันออกมายัยตัวแสบ พี่อยากได้ยินเสียงเธอ"

เขาดุเบาๆ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากล่างของเธอให้คลายออก ก่อนจะค่อยๆ กดแกนกายที่แข็งขึงและร้อนระอุแทรกซึมเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและอ่อนนุ่มของเธออย่างช้าๆ

"อ๊ะ! เจ็บ! พี่ธาดา... โยเจ็บ!" โยหวีดร้อง น้ำตาเม็ดเล็กปริ่มที่หางตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเจ็บ

ธาดาชะงักการเคลื่อนไหวทันที สันกรามบดแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามขมับ เขาต้องใช้ความอดทนอย่างหนักที่จะไม่กระแทกกระทั้นเข้าไปตามสัญชาตญาณดิบ ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมด้วยสัมผัสที่ทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้

"ชู่ว... ไม่ร้องคนเก่ง พี่อยู่นี่... ผ่อนคลายนะคนดี พี่จะทำเบาๆ"

คำพูดหวานหูและสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาหัวใจของโยอ่อนยวบ เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามผ่อนคลายร่างกาย ปล่อยให้สัมผัสที่อ่อนโยนของเขานำทาง ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความเสียวซ่าน

เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างเริ่มคุ้นชิน ธาดาจึงเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ แต่หนักแน่นและลึกซึ้ง จังหวะรักที่ถูกบรรเลงขึ้นเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดันตามสไตล์ของฉลามหนุ่ม ร่างเล็กของโยสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องไปทั่วห้อง

"อ๊ะ... อื้ออ... พี่ธาดา... เบาหน่อย..." โยครางเสียงกระเส่า สองแขนโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกซ่านสยิวตีตื้นขึ้นมาจนสมองขาวโพลนไปหมด

"เบาไม่ได้แล้วโย... พี่ทนไม่ไหวแล้ว..." ธาดากัดฟันกรอด เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้น ทุกการสอดใส่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและลึกซึ้ง ราวกับต้องการจะตอกย้ำให้เธอรู้ว่า... เธอเป็นของเขาแค่คนเดียวเท่านั้น

"อ๊า! พี่ธาดา! โย... โยไม่ไหวแล้ว..."