หลังจากกลับจากห้องหนังสือ หลี่ซวงเจี้ยงก็รอเขาที่เรือนของนางจนดึกดื่นเมื่อเห็นว่าคืนนี้มู่หรงเจี่ยนคงไม่มา นางจึงตัดสินใจว่าจะดับตะเกียงนอน แต่ไม่ทันไรหลี่ซวงเจี้ยงก็ได้ยินเสียงประตูเปิดก็พบว่าเป็นมู่หรงเจี่ยนที่หน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอและใบหู เขาเดินเซเล็กน้อย หลี่ซวงเจี้ยงรีบวิ่งถลาไปรับตัวเขาไว้
นางได้กลิ่นสุราหึ่งโชยมาจากตัวมู่หรงเจี่ยนจึงรู้ได้ว่าคืนนี้เขาดื่มมาไม่น้อย หลี่ซวงเจี้ยงนึกอยู่ในใจนี่เขาดื่มสุราหรืออาบมากัน อยู่ร่วมกันมาหลายเดือนนี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาเมามายไม่ได้สติเช่นนี้
หลี่ซวงเจี้ยงพยุงตัวมู่หรงเจี่ยนมาไว้ที่เตียง แต่ก็ต้องใช้เวลา อยู่นานเพราะเขาทิ้งน้ำหนักมาที่ตัวนางเกือบทั้งหมดจนหลี่ซวง- เจี้ยงแทบจะล้มอยู่หลายครั้ง
"ท่านอ๋องรอข้าสักครู่นะเจ้าคะ" เมื่อพาคนเมามาถึงเตียงแล้ว หลี่ซวงเจี้ยงรีบออกไปข้างนอกบอกให้คนต้มน้ำแกงสร่างเมาให้เขา
นางกลับมาพร้อมกับผ้าและน้ำ
