Yıllar geçti.
Sarnıç hâlâ yerinde duruyor.
Taş sütunları nemli, suyu dingin.
Ama artık oraya inen kimse, sadece taş görmüyor.
Orası artık bir kalp gibi — sessiz, ama canlı.
Bir gün bir turist, bir öğrenciden duyduğu hikâyeyi şöyle özetlemişti:
“Burası bir aşkın mezarı değil, bir kalbin yankısıymış.”
O öğrenci kimdi bilinmez.
Ama sözü yayıldı, dilden dile dolaştı.
Ve sonunda hikâye bir efsaneye dönüştü.
⸻
Ben o efsanenin satır aralarında doğdum.
Bir yazar olarak değil, bir dinleyici olarak.
Her hikâyenin sonunda sessizlik vardır,
ama bazen o sessizlik bir kalp atışıdır.
Yıllar önce bu hikâyenin ilk satırını okuduğumda,
“Onu saatlerce bekledim, gelmedi,”
diye yazıyordu Lale.
O cümle, bir romanın değil, bir insanın yüreğiydi.
Ve anladım:
Bütün aşk hikâyeleri, birini beklem
