“ใช่ค่ะ...ฉันจะกลับเมืองไทยวันพรุ่งนี้...หลังจากที่ได้รับเงินค่าจ้างจากท่านประธานแล้ว”
นิตาตอบแต่ไม่ยอมสบนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นดุดันและเจ็บปวดของคนฟังที่ใบหน้าของเขามีสีเข้มขึ้น
“นีน่า...คุณคงลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับผมที่แอนนาโพลิส...คุณสัญญากับผมว่าจะยังไม่ไปไหน จะยังไม่กลับเมืองไทยตอนนี้”
“ต้องขอโทษด้วยค่ะ...ฉันไม่สามารถทำตามที่สัญญากับท่านประธานได้”
“ทำไม!”
คลีฟลั่นเสียงใส่หญิงสาวและจับไหล่บางทั้งสองไว้แน่น นิตาถึงกับตัวสั่น แม้เจ็บเหมือนหัวใจถูกสับเป็นล้านชิ้นแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดแม้จะรู้ว่าคลีฟเองต้องไม่พอใจแต่สิ่งเดียวที่ทำได้คือต้องรีบไปจากเขา
“บอกผมสิว่าทำไม!...ทั้งที่คุณก็สัญญากับผมแล้ว”
“ฉันจะอยู่หรือฉันจะไปมันก็ไม่มีอะไรแตกต่างหรอกค่ะ!”
หญิงสาวสะบัดไหล่และถอยออกห่าง เธอเห็นนัยน์ตาของคลีฟข้นคลั่ก สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนขึ้นเด่นชัด ความโกรธกำลังเข้าครอบงำเขาอีกหน
