“ค่ะ...ฉันจะไม่ไปไหน...ฉันสัญญา”
ร่างบอบบางหลับตาลงเมื่อเขาแนบริมฝีปากบนหน้าผากเกลี้ยงนูนเสมือนเป็นการตอบรับในคำสัญญามั่นที่เธอมีต่อเขา นิตาไม่รู้ว่าหลังจากนี้ยังจะมีความเปลี่ยนแปลงใดรอเธออยู่อีก ชีวิตของเธอช่างไม่ต่างไปจากนกน้อยที่โผผินข้ามมหาสมุทรกว้างใหญ่โดยลำพังและไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะมีพายุใหญ่ ลมแรงหรืออะไรก็ตามที่อาจบั่นทอนกำลังใจของเธอ หากทว่าตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเป็นน้ำเลี้ยงหัวใจน้อย ๆ ดวงนั้น นั่นคือความหวังประดุจแสงสว่างที่จะนำทางให้เธอผ่านพ้นพายุกระหน่ำโหม และอีกสิ่งหนึ่งที่คอยชี้นำทางให้เธอก้าวเดินต่อไปนั่นคือ ความรักที่เปี่ยมล้นในหัวใจดวงนั้นเสมอ
วันแรกที่นิตากลับจากแอนนาโพลิสมายังกรุงนิวยอร์คมันเป็นช่วงเวลาที่ช่างแตกต่างจากวันแรกที่เธอเดินทางมาจากประเทศไทยถึงมหานครแห่งนี้ เชสและไนเจอร์มาส่งเธอที่ตึกซึ่งเป็นห้
