Çorak bir toprak gibiydi insan. Bakım yapıldığı vakit yeşerir yapılmadığı zaman da kurur, giderdi.
İnsanoğlu da böyleydi işte. Sevgiden aşktan merhametten yoksun kaldığı zaman, sanki uçurumun kenarında yahut ucundaymiş gibi hissi alırdı.
Dün gece kocası ile kavga ettikten sonra sabahı zor etmişti Berivan. Kocasından evvel uyanmış üstünü giyinip aşağı inmişti.
Kızlar ile kahvaltı edip üst üste kaçak çay içmişti. Ne vakit canı sıklısa derdine derman olan hep çay olmuştu. Ki biz insanlar çaydan derman alırdık.
" Yenge." Dedi Beliz.
Berivan uluca başını kaldırdı. Beliz ona seslenmişti. " Babam ve ağabeyim senden kahve istiyor."
" Hakan ağam mı?" Diye sordu Berivan. Sabah gittiğini Viyan söylemişti.
" Yok, Şiyar ağabeyim."
Berivan başını salladı. Ayağa kalkıp salondan çıkarken Besne xan
