The Bad Boy's Property (TAGALOG)

Ep.2: Chapter 4: Going to Eco High

Bumuntong-hininga ako nang makarinig ako ng mga katok sa pinto ng kwarto ko. Sigurado akong si mama iyon. Hindi na ako aasa pa na magbabago ang isip niya. Sa tingin ko ay ito na ang oras na pupunta kami sa iskwelahan na 'yon kung saan niya ako palilipatin na parang nagtatapon lang ng basura. Pero malakas ang loob ko na pumunta sa kaisipang weekdays ngayon at may pasok ang mga iskwelahan kaya siguradong makikita ni mama kung gaano kagulo sa paaralang iyon, pagkatapos ay babaguhin na niya anh isip niya at hindi na ako lilipat ng school! Woot woot! Hooray!

I could hear her voice from the other side of my door calling out my name. I walked fast towards the door and opened it, then immediately hit a pose between the space of the opened door and made a fierce look like the model in front of my mom's grinning face. Her grimaced face turned to wince.

"At para saan 'yang arte na 'yan?" She asked while her eyeballs stared up and down my face to foot, looking at me from head to toe.

"Ito ay para makita mo ang pagka-diyosa ko at malaman mo na napakaaga pa para maglaho ako sa mundong ito. Naiintindihan ko na napakalupit ng mundong ito para sa napaka-perpektong nilalang na katulad ko, pero gusto ko pang mabuhay. Gusto kong mabuhay ng matagal. Pagpapakita ito ng awa sa mga taong hindi pa man lang nasisilayan kung gaano ako kaganda. Gusto kong bigyan ng pagkakataon ang lahat para makita kung gaano ako kaganda! Siyempre, may mga taong hindi sinuwerte para makita ako. In my view, there will always be. Don't you think so, 'ma?" I told her while I was changing poses like there was a camera focused on me, flashing and shooting every pose I hit.

"I'm much prettier than you. If it's not because of me, you will not inherit any of the beauty you are showing off right now." She said, standing with arms akimbo and eyebrows raised.

"Oh, wow! Competing with your daughter? Talaga ba po? You're the best mom ever. Swear! Hiyang-hiya na po ako sa'yo. Here! It's all yours! There!" I pretended to take the beauty out on my face she referred about and threw it at her. "Sa tingin ko, masama ang loob mo na minana ko 'yan sa 'yo."

"Okay. Enough with jokes. Mabuti at nakabihis ka na. Let's get moving." Tatalikod na sana si mama pagkatapos sabihin iyon, pero hinawakan ko ang kanyang braso gamit ang kanan kong kamay. Naglumpasay ako sa sahig habang hawak ko pa rin ang braso niya.

"Mamabels, please. H'wag na tayong umalis at pumunta ro'n para ayusin ang paglipat ko. Pahihirapan lang ng mga bully na estudyante ro'n ang mabait at maganda mong anak. Maaatim mo bang makita akong masaktan, 'ma?" I even jumped my body as I slumped and grumbled like a child. Ginawa ko ang pinaka-nakakaawang mukha ko sa abot ng aking makakaya. I'm making her feel sorry for me and fingers crossed to be effective.

"May mga dahilan ako, Jelaine. Kaya tigilan mo na ang pag-arte ng ganyan. Sa ngayon, hindi ko puwedeng ipaalam sa'yo. You have to trust me on this. Okay? Ilang beses ko bang kailangang sabihin sa'yo 'to?"

Tama! Sinabi na niya sa akin 'yan sa pangalawang pagkakataon, pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan kong gawin iyon kahit ano pang dahilan na mayroon. Bakit kailangan kong magdusa dahil do'n? Gaano ba kaimportante iyon? Mas importante ba 'yon kaysa sa buhay ko?

I stood up in a swift movement and fixed myself. Wala namang kabuluhan itong pag-arte kong ginagawa rito. Walang epekto sa kanya. Kaya mas mabuti pang itigil ko na. Pinagmumukha ko lang na katawa-tawa ang sarili ko at sinasayang ko lang ang lakas ko.

"Let's go." She left, and I could do nothing but sigh.

I whispered, wondering. "Imposible! Hindi umepekto? Tsk. Dati naman epektibo 'yon. But no one has ever resisted my charm?" I groan in exasperation and tramp my feet heavily on the floor because of being stuck in a helpless situation. My head dropped as my shoulder also did.

Kinuha ko ang bag ko at saka sinundan si mama. When I got down the last steps of the stairway, I was shocked when I heard nanny Reli shout.

"Waaahhh!!!" Nakatakip sa mukha ni Nanny Reli ang dalawang palad niya habang sumisigaw at parang takot na takot. I pulled my hair aside that was blocking my face, then faced up my nanny in surprise. "Sumaryosep! Ang bata ka! Ikaw lang pala 'yan! Akala ko ay si Sadako o si the grudge na! Bakit mo ako tinatakot? Jusmiyo! Kamuntikan na akong mamatay." Nakasapo sa dibdib ang isa sa kanyang mga kamay habang hinahabol niya ang paghinga.

"Nanny. Hindi kita tinatakot! Hindi mo ba naramdaman ang awra ng diyosa, nanny? Ang dapat ay mamangha ka imbes na matakot."

"Ay, hindi mo ba ako tinatakot? Ay, bakit ka nakayuko at bakit nasa harapan ng mukha mo ang buhok mo? Kung ganoon ay paano ko malalamang ikaw 'yan? Ang akala ko ay totoong si Sadako na! Susmaryosep." She asked and said as she continued to calm herself down. At iyon nga, iyon na naman ang gano'ng expression niya. People like my nanny say that word every time they are frustrated, exasperated, or startled.

I just sighed at my nanny.

"'Yan ang nangyayari kapag nasosobrahan sa kakanood ng horror, nanny. Where's mama, by the way?" I asked.

"Aba'y oo, siguro nga! Hindi na ako manonood ng horror ulit. Ay, s'ya nga pala, ang iyong ina? Nasa kotse na siya. Ang sabi niya ay hihintayin ka raw niya ro'n." Aniya.

"All right, nanny. I'm going there, and we're leaving."

"Oh, s'ya, sige. Tumuloy ka na. Mag-iingat kayo. At ako'y magluluto pa!" She uttered.

I stopped when I got to the doorway and wondered again, whispering to myself. "Impossible! She didn't feel my divinity, and she has even mistaken me to be Sadako? Oh, my gulay. Is my charm diminishing? My gosh. Hindi puwede 'to!" I flipped my hair, then continued walking. I can't imagine it. No, no, no! There is no freaking way!

Nang makapasok ako sa sasakyan kung nasaan si mama, nagsimula agad umandar ito.

We got to our destination quickly. Saan? Saan pa nga ba kami pupunta?

"Let's go." Mama then opened the door on her side, then got out of the car, and closed the door immediately. Hah! Niyayaya niya ba akong pumasok sa iskwelahang iyan? My goodness, seriously? Sigurado siya? Ako, papasok sa loob ng paaralang 'yan? No way!

Hindi ako bumaba, at pagkatapos ng limang minuto, bumukas ulit ang pinto ng sasakyan, kung saan lumabas si mama.

"Jelaine? Come on! Kanina pa kita hinihintay rito sa labas. Ano pang hinihintay mo?" Inis niyang wika.

Pilit akong ngumiti kay mama.

"Okay," I replied to her. Ang pintuang nagbukas ay nagsarang muli. After another five minutes, the car door slowly opened, and I saw mama's smoky nose. Not literally, she looks so angry, and her eyes are penetrating. It is her ready-to-kill look, so I got rattled.

"Jelaine, I thought you were coming down? Anong petsa na, oh! I don't like making me wait. Kanina pa ako rito naghihintay. Ano pa ba kasi ang ginagawa mo?!" Galit niyang sabi, at malinaw na naiinip na siyang bumaba ako ng sasakyan.

"All right, 'ma! Tumuloy ka na. Dito na lang ako at maghihintay, okay? Alright?" I said while still smiling like a fool even though I knew what I was doing was getting too much, and it would make my mom very mad.

"Hindi pwede. You have to see your school inside. And then they will show you where your room will be, so let's go!"

"You can give me a sketch. Ayaw kong pumasok d'yan. May pasok ngayon, 'di ba? Kaya ang ibigsabihin lang n'on ay nagkalat ang mga salbahing estudyante d'yan sa loob. Baka makita ako ng mga estudyante r'yan at gawin agad akong target. Kaya pinaka-maganda kung tumuloy ka ng wala ako. Okay? Dito na lang ako hanggang matapos ka. Until you realize that that school is awful, and you don't want to continue to transfer me there. Okay? " I'm so afraid of that school, but then she still insists me to go inside there? Oh, pretty please! Gusto ko pang lasapin ang huling araw ko sa mundo dahil bukas na ang magiging katapusan ko. Bakit? Dahil bukas ang unang araw na papasok ako sa school na 'yan!

"Stupid! There's no school at them today, so there are no students inside. So let's go! Otherwise, I'll pull you out of there?"

Nag-isip ako. No school? Paanong nangyari na wala silang pasok ngayon? Miyerkules ngayon. It's not a holiday. Therefore, they should have. Hindi ako pwedeng magkamali. Riz High does have. It's intriguing. However, why should I be surprised if this is a school for stubborn children?

Nang matapos akong mag-isip-isip ay bumaba na ako ng kotse nang wala nang anuman pang sinabi. I don't think there is still something harmful to me inside there.

•••

Note:

Tumingin ka sa gilid mo. Baka may katabi ka na.

ps: may ma-i-note lang para mapanindigan yung pangako kong aasarin kita hanggang sa huli. 'Di ako sure kailan yung 'huli'.