Napahinto ako sa paglalakad nang huminto rin iyong sapatos na sinusundan ko. It was Jonathan’s shoes, nasa unahan ko siya at nakasunod lang ako sa kaniya. We were going back to our units now after hugging each other outside the building for 20 minutes or so.
Mula sa pagkayuyuko ay umangat ang tingin ko sa kaniya nang pumihit ang katawan niya paharap sa akin.
“We’re here,” mahina niyang sambit at lumingon sa kanang bahagi ng kinatatayuan naming dalawa.
Lumingon din ako roon at nakitang nasa tapat na kami ng unit ko. Hindi ko napansin na narito na pala kami, my mind was wandering and I just followed his footsteps, hindi ako aware sa dinaraanan namin kanina.
“Oh.” I nodded my head. Bumaba ang tingin ko sa aking suot at tinanggal iyong jacket na ipinahiram niya sa akin para maibalik ko na
