Crazy_00| Intro

1178 Words

crazy 00 ปึง!! "มึงว่าไงนะ! พูดใหม่อีกทีซิ!" เสียงทรงพลังของ ริคาโด ดังลั่นห้องหลังจากที่เขาทุบฝ่ามือหนาลงกับโต๊ะในห้องทำงาน เมื่อเซเดนลูกน้องคนสนิทเข้ามาแจ้งข่าวร้ายกับเขา มาเฟียใหญ่ผุดลุกขึ้นกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดตรงขมับปูดนูนขึ้น "กูถามว่าเมื่อกี้มึงพูดอะไร! หูแตกหรือไงห๊ะ!!" "เอ่อ..คือ ระ..รถของนายใหญ่ประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้นายใหญ่ กับ มาดามอยู่ที่โรงพยาบาล นายใหญ่อาการสาหัส ส่วนมาดามกับคุณหนู ปลอดภัยแล้วครับ" เป็นที่รู้กันว่าเวลาริคาโดโกรธแล้วจะเกิดอะไรขึ้น...เซเดนรีบรายงานทุกอย่างกับเจ้านายแล้วก้มหน้ามองพื้นเพื่อรอรับพายุอารมณ์ที่กำลังจะระเบิดในวินาทีข้างหน้าต่อจากนี้ "คุณหนู?...ใครคือคุณหนู กูไม่มีพี่น้อง!!" ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่า...นิโคลัสพ่อของเขา กับมาดามเมริน่าแม่ของเขา รับอุปการะเด็กสาวคนหนึ่งมาเป็นลูกบุญธรรมหลังจากเดินทางไปพักผ่อนที่ญี่ปุ่น สำหรับเขาไม่ได้เรียกว่าอุปการะหรอก เรียกว่าซื้อมาเหอะ! "คุณหนูยูริยังไงล่ะครับนาย น้องสาวบุญธรรมของนายไง" ไร้เสียงตอบกลับจากริคาโด มีเพียงสายตาดุดันที่ตวัดมามองเซเดนอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่ริคาโดจะ..... ครืดดดด~~ โครม!! เพล้ง!! เอกสารและข้าวของบนโต๊ะทำงานถูกริคาโดกวาดลงไปกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้อง ก่อนจะตวาดเสียงใส่เซเดนด้วยความเกรี้ยวกราด "ยืนบื้ออยู่ทำไม!..ไปเตรียมรถ! กูจะไปโรงพยาบาล" เซเดนก้มศรีษะลงก่อนจะรีบย้ายร่างสูงใหญ่ตัวเองออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนลูกหลงจากพายุอารมณ์ของเจ้านายหนุ่มเอาได้ง่ายๆ นิโคลัสกับมาดามเมริน่ากลับมาจากญี่ปุ่นและกำลังเดินทางกลับมาที่คฤหาสน์ด้วยขบวนรถหรูสี่ถึงห้าคัน แต่กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเมื่อระหว่างทางมีรถบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่เกิดเสียหลักหลุดโค้ง พุ่งตรงเข้ามายังขบวนรถของพวกเขา ครอบครัวของริคาโดนั่งอยู่ในรถคันที่ 3 ถูกแรงอัดกระแทกไม่เต็มที่แต่โชคร้ายที่นิโคลัสนั่งอยู่ข้างประตูด้านที่โดนกระแทกทำให้เขาอาการสาหัส ผู้บาดเจ็บถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา นิโคลัสอาการสาหัสมีเลือดออกในช่องท้อง มาดามเมริน่าเพียงแค่แขนหักหมดสติไปแต่อาการปลอดภัย ส่วนยูริหัวแตกเล็กน้อยเท่านั้น "ฮึก~....นายแม่ ฮือ~" เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กสาวดังขึ้นเป็นระยะ ตั้งแต่ที่เกิดเหตุจนถึงโรงพยาบาล นั่งกุมมือมาดามเมริน่าอยู่ไม่ยอมห่าง จนกระทั่งชาโต้ลูกน้องคนสนิทที่ริคาโดให้มาดูแลนิโคลัสกับมาดามเมริน่าต้องช่วยปลอบและแยกเธอออกมาเมื่อหมอพามาดามเข้าไปทำการรักษา และเธอเองก็ต้องทำแผลเช่นเดียวกัน ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าหนักๆของคนกลุ่มหนึ่งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆแต่มีเสียงเดียวเท่านั้นที่ดังหนักแน่น ทรงพลัง น่าเกรงขาม..และตอนนี้เสียงนั้นก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กสาวกับชาโต้เป็นที่เรียบร้อย "นาย!" ชาโต้รีบยืนขึ้นทำความเคารพเจ้านายหนุ่ม ส่วนยูริ เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาหวาดกลัว จนเนื้อตัวสั่นเท่ารีบก้มหน้าลงมองมือเล็กที่กำกันแน่นอยู่บนหน้าตัก น่ากลัว...ผู้ชายคนนี้น่ะหรอที่นายแม่บอกว่าเป็นลูกชายคนเดียวของท่าน และจะเป็นพี่ชายของยูริ ท่าทางเขาไม่ได้ดูใจดีอย่างที่ยูริคิดเลยสักนิด "ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไป...เธอต้องรับผิดชอบ" เฮือก!! ยูริถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบเย็นยะเยือกจนร่างกายเธอชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า...'เธอต้องรับผิดชอบ' หมายความว่ายังไง...ยูริไม่เข้าใจ "แต่นายครับคือ~" ซาโต้เห็นเด็กสาวนั่งตัวสั่นน้ำตาไหลพนฝรากก็อดที่จะสงสารไม่ได้ หมายจะแก้ตัวแทนแต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อริคาโดสั่ง "หุบปาก!" เซเดนรีบขยับมายืนข้างๆเพื่อนรักอย่างซาโต้พร้อมกระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ "อย่าเสี่ยงเลยว่ะ นายอารมณ์ไม่ดี" ซาโต้พยักหน้ารับอย่างรู้กัน ขืนเขาพูดมากไปกว่านี้มีหวังโรงพยาบาลนี้พังอย่างแน่นอน ผลัวะ!! อยู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาอย่างแรง พร้อมกับร่างของนางพยาบาลสาว เธอกวาดสายตามองผู้คนด้านนอกก่อนจะหยุดอยู่ที่ริคาโด "คุณริคาโด คุณหมอเชิญด้านในค่ะ" ไม่รอช้าริคาโดรีบก้าวขาเรียวยาวเดินตามพยาบาลเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ยูริได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของริคาโดจนเขาหายเข้าไปในห้องนั้นด้วยความหวาดกลัว ขออย่าให้นายใหญ่เป็นอะไรไปเลย ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ของริคาโด แต่นายใหญ่เป็นผู้มีพระคุณ เป็นคนให้ชีวิตใหม่กับเธอถ้านายใหญ่กับนายแม่ไม่ช่วยเธอออกมาป่านนี้เธอคงจะตายไปแล้ว ถ้าจะให้เธอขายตัวเธอยอมตายเสียดีกว่า... เด็กสาวได้แต่นั่งภาวนาขอให้นายใหญ่และนายแม่ปลอดภัย เธอยังไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณของท่านทั้งสองคนเลย ได้โปรดให้เธอได้มีโอกาสนั้นด้วยเถอะ...ได้โปรด แอดดด~~ ประตูห้องเปิดออกมาอีกครั้ง ยูริค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ พลันดวงตากลมก็ต้องเบิกโพลงขึ้น เมื่ออยู่ๆริคาโดก็พุ่งตรงเข้ามาหาเธอ มือหนาบีบเข้าที่ปลายคางเรียวจนยูริต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ริคาโดจ้องมองเด็กสาวด้วยแววตาที่ดุดัน ดวงตาคมคู่นั้นแดงก่ำ มือเล็กเรียวกำเข้าที่ข้อมือหนาแน่น เพราะเขาออกแรงบีบจนกรามของยูริแทบแหลกคามือ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกน้ำตามากมายไหลเออล้นออกทางหางตา ทั้งเจ็บ ทั้งกลัว เซเดนและชาโต้ ได้แต่มองเด็กสาวด้วยความเวทนาแต่ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้ กลิ่นเลือดและรสเค็มของเลือดลอยคละคลุ้งอยู่ภายในโพรงปากเล็ก ยูริสะอื้นไห้จนตัวโยน พยายามสะกดกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมากลั้นแม้กระทั่งลมหายใจ "ฉันบอกแล้วใช่ไหม...ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไปเธอต้องรับผิดชอบ" ใบหน้าหวานหันไปตามแรงสะบัดของมือหนาจนฟุบลงกับเก้าอี้ ริคาโดยืนมองร่างเล็กที่ฟุบหน้าร้องไห้อยู่อย่างโกรธแค้น ถ้าพ่อของเขาเดินทางกลับมาตามกำหนด ไม่ต้องรอรับยัยเด็กนี่กลับมาด้วย พ่อของเขาก็คงไม่ต้องตาย...เพราะฉะนั้น ความผิดเป็นของยัยเด็กนี่ทั้งหมด... เธอจะต้องชดใช้ให้เขาอย่างสาสม *********************************

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more