10
1260 Words
EP10 -แพ้รัก(ดินแดน)
ดินแดนถึงกับเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆร่างบางของพาเพลินก็ล้มลงต่อหน้าเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายหนุ่มอุ้มเธอขึ้นก่อนเดินเข้าไปในห้องนอนเล้กของเธอแล้ววางเธอลงช้าๆ สายตาคู่คมมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสับสน ก่อนจะรู้สึกว่าเธอคงไข้ขึ้น เพราะตอนที่เขาอุ้มเธอมาตัวเธอร้อนจนหน้าตกใจ แต่เมื่อตอนหัวค่ำเธอยังดีๆอยู่ ยังพูดคุยตามปกติ
ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆค่อยๆเช็ดไปตามลำตัวและใบหน้าของหญิงสาว เมื่อเขาถือวิสาสะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเองโดยที่ไม่ได้ขออนุญาติ ยังไงร่างกายเธอก็ต้องเป็นแค่ของเขาและเขาเองก็เห็นมันมาทุกซอกทุกมุมแล้วอีกด้วย
ชายหนุ่มเปิดตู้เสื้อผ้าของหญิงสาว เขากวาดสายตาหาชุดนอน ในตู้มีแต่เสื้อผ้าสไตล์หวานๆเท่านั้น ซึ่งมันดูขัดกับการที่เธอไปเป็นชู้ชาวบ้านที่มันดูแรงขัดกับบุคลิกเธอไปมาก
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอจนเสร็จ ชายหนุ่มถือวิสาสะหยิบมือถือของหญิงสาวจากในกระเป๋ามากดดู เมื่อตอน4ทุ่มที่เขาโทรหาเธอเท่าไหรก็โทรไม่ติด ปรากฏว่ามันแบตหมด
เช้า
พาเพลินรู้สึกตัวตื่นขึ้นในตอนเช้า ปรากฏว่าเธอเองต้องตกใจสุดขีด เมื่อเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงโดยที่เปลี่ยนมส่ชุดนอนใหม่ ทั้งที่จำได้เมื่อคืนเธอกลับมาถึงคอนโดและเหนื่อยมาก ทำไมถึงมานอนอยู่แบบนี้ได้
หลังจากนั้นเธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียน ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้อง เจอเข้ากับดินแดนที่นั่งอยู่ที่โซฟา
"เป็นไง เมื่อคืนเธอหนักถึงขั้นกลับมาไข้ขึ้นเลยหรือไง" ดินแดนเอ่ย
"เพลินหลงทางค่ะเมื่อคืน น่ังรถไปผิดถึงมีนบุรี ไม่ได้ไปที่ไหน เพลินขอตัวนะคะ"
ดินแดนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอพูดถึงมีนบุรี ซึ่งนั่นมันอยู่ไกลจากที่นี่มาก นั่งรถยังไงให้ไปจนไกลขนาดนั้น
"จะรีบไปเรียนหรือไปไหนกันแน่!" ดินแดนเอ่ย
"เพลินจะไปเรียนค่ะ หรือพี่มีอะไรจะใช้ให้เพลินทำก็พูดมาเถอะค่ะ" พาเพลินเอ่ย
"ฉันหิวข้าว"
"งั้นเดี๋ยวเพลินทำให้"
พาเพลินเดินเงียบๆเข้าครัวไป น้ำตาหยดเล็กๆจู่ๆก็ไหลออกมาจนอาบแก้ม ดินแดนเห็นเธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ เมื่อวานตอนมีอะไรกันเขาไม่รู้เลยแบบนั้นเหรอว่าเธอไม่เคยมีเรื่องอย่างว่ามาก่อน เขาถึงยังดูถูกเธอสารพัดแบบนี้
ไม่นานข้าวต้มฝีมือหญิงสาวก็เสร็จก่อนที่เธอจะวางมันลงที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับน้ำดื่มและชาร้อน ดินแดนไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่มองพาเพลินที่ทำอาหารเสร็จแล้วเดินออกจากห้องไปนิ่งๆ
ผ่านมากว่าหนึ่งเดือนกับการใช้ชีวิตที่ถูกดินแดนย้ำยีแต่บอกใครไม่ได้ พาเพลินรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตกหลุมรักผู้ชายใจร้ายแบบเขาเข้า ซึ่งนั่นมันไม่ควรเกิดขึ้น
"ปีนี้ฉลองปีใหม่กันที่เมืองไทยแหละเนอะ" หมอสโนว์เอ่ยในขระที่นั่งกินมื้อค่ำกันที่บ้าน
"ผมตามใจพี่อยู่แล้ว แล้วมึงสองคนว่าไง!" เจ้านายเอ่ยถามลูกชายทั้งสอง
"ผมยังไงก็ได้" อาณาจักรเอ่ย
"ผมก็ได้หมด" ดินแดนเอ่ย
ทุกปีตอนวันสิ้นปี ทุกคนจะกลับมาบ้านเพื่อฉลองข้ามปีกับผู้เป็นพ่อและแม่ ปีนี้ก้เช่นกัน
"จักรไม่เห็นพาแฟนเข้าบ้านเลย มีจริงหรือเปล่าเนี้ย!" หมอสโนว์เอ่ยถาม
"มีครับ แต่ผมขอยังไม่พามาดีกว่า" อาณาจักรเอ่ย
"แล้วแดนล่ะ ปีนี้พาน้องมาฉลองที่บ้านด้วยกันนะ" หมอสโนว์เอ่ย
"ครับแม่"
หลังจากกินมื้อค่ำจบ ชายหนุ่มขับรถตรงไปที่ผับเพื่อสังสรรค์กับเพื่อนๆต่อ ซึ่งเหมือนว่าเขาจะลืมใครบางคนไป เพราะวันนี้พาเพลินไม่ได้เข้าบ้านไปกับเขาและเขาก็ไม่ได้บอกเธอว่าไปไหนเช่นกัน เกือบตีหนึ่งชายหนุ่มกลับเข้าคอนโดพร้อมกลิ่นแอลกอร์ฮอร์คละคลุ้ง ภาพตรงหน้าเขาเจอพาเพลินนอนหลับอยู่ที่โต๊ะกินข้าวด้านหน้ามีอาหารวางอยู่ เธอคงทำมันรอเขา เพราะหลายวันมานี้เขากลับมากินมื้อเย็นกับเธอทุกวัน
"พี่แดน.."
"มานอนอะไรตรงนี้" ดินแดนเอ่ย
"อ่อ..เพลินรอพี่กินมื้อค่ำแล้วเผลอหลับไป" พาเพลินเอ่ย
"ฉันกินมาแล้ว"
"อ่อ...งั้นพี่ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวเพลินจะเก็บของพวกนี้เองค่ะ"
หญิงสาวค่อยเก็บมื้อเย็นที่ตั้งใจทำเททุกอย่างลงถังขยะ เพราะมันคงเย็นชืดจนกินไม่อร่อย ก่อนยืนล้างจานนิ่งๆ เขาไม่กลับก็ไม่โทรมาบอกเธอสักนิด แต่ทำไงได้ ดินแดนไม่เคยแคร์ความรู้สึกเธออยู่แล้ว นั่นคือเรื่องปกติ
กลิ่นเหล้าที่ฉุนเตะจมูกทำให้พาเพลินรู้ว่าดินแดนคงดื่มมันมาอย่างหนัก เธอจึงเลือกชงชาร้อนๆแล้วค่อยๆเดินเข้าไปให้เขาในห้อง
"เข้ามาทำไม!!"
เสียงดุดันของดินแดนดังขึ้น เมื่อพาเพลินถือวิสาสะเดินเข้ามาโดยที่ลืมเคาะประตู เจอดินแดนกำลังนั่งมองบางอย่างที่จอคอมก่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทันทีที่เห็นพาเพลินเดินเข้ามา เขากลับรีบพับหน้าจอลงในทันที
"เพลินคะ..แค่เอาชามาให้ เห็นพี่ดื่มเหล้ามา"
"เอาออกไป!!!"
เพล้ง!!!!! แก้วชาจากมือของพาเพลินถูกดินแดนปัดทิ้งจนหล่นแตก น้ำชาร้อนๆราดลงบนแขนของหยิงสาวทั้งแก้วพร้อมไอร้อนที่ลอยคละคลุ้งขึ้น
"เพลิน..." ดินแดนเอ่ย
"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ พี่อย่าเดินมา เพลินจะเก็บแก้ว"
ดินแดนชะงักฝีเท้าทันทีที่พาเพลินพูดจบ หญิงสาวตรงหน้าค่อยๆเก็บแศษแก้วเซรามิคที่ตกแตกทั้งที่แขนมีแต่รอยแดงจากการถูกน้ำชาร้อนๆล้วก น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบสองแก้มไม่ใช่เพราะเจ็บแขน แต่เพราะการที่เธอทำดีเท่าไหร่ เป็นห่วงเขามากเท่าไหร่ มันยิ่งดูไร้ค่าในสายตาเขามากเท่านั้น
"ฮึก! ฮือ"
เสียงสะอึกสะอื้นของพาเพลินดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังห่อเศษแก้วใส่กระดาษเพื่อที่จะเอาไปทิ้ง จู่ๆมือหนาของชายหนุ่มก็คว้าเข้าที่ต้นแขนของเธอเบาๆแล้วหยิบห่อเศษแก้วออกจากมือเธอ
"มานั่งนี่" ดินแดนเอ่ยพรางดึงแขนพาเพลินให้นั่งลงที่เก้าอี้
"พี่แดน ไปนอนเถอะ พี่เมาแล้ว"
"หุบปากเถอะน่า"
มือหนาของชายหนุ่มค่อยๆทายาเบาๆลงบนแขนที่ถูกน้ำชาร้อนๆล้วกของหญิงสาว จนเธอต้องแปลกใจ
"พี่เมามากไปเหรอค่ะ มาทายาให้เพลินทำไม"
"อืมฉันเมา รู้แล้วก็เงียบไปซะ!!"
???????
- Writer
