หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน ๆ เมื่อวานจนถึงวันนี้พริมรดาก็เอาแต่เก็บคำพูดของเพื่อน ๆ มาคิดตลอดทั้งวัน
“เฮ้อ! จะให้ไปยั่วพี่แมทเนี่ยนะ มีแต่เสียเปรียบกันพอดี” หญิงสาวถอนหายใจเพราะคิดไม่ตก
“แต่ถ้าทำได้ก็อาจทำให้พี่แมทหลงเสน่ห์เราจนไปไหนไม่รอดก็ได้นะ”
“แต่จะทำยังไงล่ะ ประสบการณ์ก็ไม่มี เพิ่งเคยครั้งเดียวแถมตอนนั้นสติก็แทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” พริมรดาคิดถึงเหตุการณ์คืนนั้นก็ยิ่งหน้าแดง
“เฮ้อ! ช่างเถอะ ถ้าพี่แมทจะรักเราก็ต้องรักที่เราเป็นเราสิ ถ้ารักเราในแบบนี้ไม่ได้ก็คงต้องยอมรับความจริงแล้วปล่อยเขาไป” พริมรดาได้แต่ถอดถอนหายใจ จะให้เธอทำแบบนั้นได้อย่างไร แค่คิดก็อายตัวเองแล้ว
ณ บริษัทของฟาเบียน
“แก ๆ วันนี้ฉันเห็นท่านประธานกับน้องพริมมาพร้อมกันอีกแล้ว คุยกันกระหนุงกระหนิงเชียว แถมท่านประธานเป็นคนเปิดประตูรถให้อีกด้วย”
“อีกแล้วเหรอแก ฉันว่านะคบกันชัวร์ อิจฉาน้องพริมเนอะได้ท่านประธานเป็นแฟ
