“พริมจ๋ากินข้าวกันเร็วครับ” ฟาเบียนเรียกพริมรดาให้มาทานอาหารเที่ยงหลังจากแม่บ้านยกเข้ามาเสิร์ฟเรียบร้อย
“พี่แมททานเลยค่ะ เดี๋ยวพริมต้องรีบลงไปทำงานแล้ว” พริมรดาบอกแฟนหนุ่มเพราะตอนนี้เลยเวลาพักกลางวันมาแล้ว นึกแล้วอยากจะทุบเขาที่สุดที่มักมากไม่รู้จักพอทำให้เธออดทานข้าวเที่ยง
“แล้วไงล่ะพริม พริมยังไม่ได้กินข้าวเลยนะมัวแต่กินพี่” เขาแกล้งเธอด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
“พี่แมทพูดอะไรก็รู้พริมไปดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคนอื่นว่าเอานะคะเอาเปรียบคนอื่น” พริมรดาดุแฟนหนุ่มพร้อมกับหน้าแดงในความทะลึ่งทะเล้นของฟาเบียน
“นี่บริษัทพี่ พริมเป็นเมียพี่ ลองใครกล้ามาดุสิคะพี่จะไล่ออกให้ มากินข้าวดีกว่าคนดี” พูดจบเขาก็เดินไปจูงมือเธอมานั่งทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข และกว่าเธอจะแยกตัวออกมาทำงานได้ก็โดนฟาเบียนงอแงไม่ยอมปล่อยเธอง่าย ๆ จนต้องเสียแก้มให้ริมฝีปากหนาอยู่หลายรอบ
“ตอนเย็นพี่ต้องเคลียร์งานนิดหน่อยพริมรีบขึ้นมาห
