หลังจากงานเลิกฟาเบียนก็กลับบ้านพร้อมมารดาและพริมรดา
“คบกันทำไมไม่บอกแม่ ไม่เห็นหัวหงอกหัวดำกันเลยใช่ไหม” คุณหญิงรตีเอ่ยขณะอยู่บนรถรีมูซีนคันหรู ทำให้พริมรดานึกหวั่นในใจกลัวคุณหญิงรตีจะไม่ยอมรับ
“พริมขอโทษนะคะคุณป้าพริมรู้ตัวว่าไม่คู่ควรกับ...” พริมรดารีบบอกเสียงสั่น
“ไม่พริม ป้าไม่ได้ว่าหนูแต่ที่ถามแค่อยากรู้ว่าไปคบกันตอนไหน ทำไมไม่บอกที่บ้าน แล้วพ่อลูกชายตัวดีป้าก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าเป็นคนยังไง ป้ากลัวหนูจะโดนพี่เขารังแก”
“โถ่แม่ครับ ผมอยากจะบอกตั้งนานแล้ว แต่พริมน่ะสิมัวแต่กลัวคุณพ่อคุณแม่จะไม่ยอมรับ ห้ามผมตลอดผมจะไม่ตามใจก็ไม่ได้”
“แน่ใจ?”
“ครับผม” จบคำพูดของฟาเบียนคุณหญิงรตีก็หันไปคุยกับหญิงสาวที่นั่งทำหน้าไม่ถูกเพราะกำลังเขิน
“หนูพริม ไม่ต้องกลัวหรือกังวลนะลูก ป้ารักหนู ที่จริงป้าอยากได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้ตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่อยากบังคับทั้งสองคน อยากให้เลือกคนรักกันเองมากกว่า” คุณหญิง
