“มาแล้วเหรอ” ฟาเบียนเอ่ยทักหญิงสาว เขานั่งรอเวลาให้เธอมาหาตั้งแต่กลับจากแผนกของเธอแต่เพราะเขามีธุระด่วนตอนเที่ยงเลยถือวิสาสะโทรหาเธอให้มาหาเขาใหม่ตอนเลิกงาน ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจที่เธอกล้าเรียกผู้ชายคนอื่นว่าพี่ แถมยังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม
“ค่ะ คุณฟาเบียนมีธุระอะไรกับพริมเหรอคะ” พริมรดาเอ่ยถามไปแต่เธอกลับไม่รู้ตัวว่ายิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้เขาที่เรียกเขาอย่างห่างเหิน ชายหนุ่มยิ่งได้ยินยิ่งโมโห ดูเอาเถอะกับคนอื่นเรียกพี่แต่ทีกับเขาเรียกคุณ ชายหนุ่มนึกในใจด้วยอารมณ์หึงหวง ทั้งที่เขาก็ลืมไปว่าเขากับเธอไม่สนิทกันและปกติเธอก็เรียกเขาอย่างนี้อยู่แล้ว
“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ แต่ออกไปคุยข้างนอกดีกว่านี่ก็เลิกงานแล้วจะได้กลับบ้านเลย” ฟาเบียนตอบพร้อมกับเดินนำเธอออกไปโดยไม่พูดไม่จาจนกระทั่งเขาพาเธอขึ้นรถและขับออกไปจากบริษัท
พริมรดานั่งเกร็งอยู่ในรถ เธอใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เธอประหม่าไปหมด เธอไม
