ฟาเบียนพาหญิงสาวคนรักไปดินเนอร์เสร็จก็พาเธอเดินทางกลับบ้าน
“ขอบคุณพี่แมทมากนะคะที่พาพริมไปทานอาหาร” พริมรดาเอ่ยกับฟาเบียนก่อนลงจากรถ
“ขอบคุณพี่ทำไมพี่แค่พาแฟนไปกินข้าวเอง” ฟาเบียนกล่าวยิ้ม ๆ เขารู้ดีว่าหญิงสาวเขินอายที่เขาแสดงความรู้สึกชัดเจนแบบนี้ เขายิ่งชอบแกล้งเธอเพราะเธอจะหน้าแดงทุกครั้งไป
“เข้าบ้านกันดีกว่าค่ะ ฝันดีนะคะ”
“ทำไมต้องรีบบอกฝันดีล่ะเดี๋ยวก็ต้องเข้าบ้านไปพร้อมกันอยู่ดี แล้วคืนนี้จะไม่คุยกับพี่เลยรึไง”
“คือ พริมว่ามันคงไม่เหมาะมั้งคะพี่แมท เดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอา” พริมรดาตอบอย่างลำบากใจ เธอกลัวคุณท่านจะไม่พอใจที่เธอตีตนมาคบหากับบุตรชายของท่าน
“พริม พริมกลัวคนอื่นจะว่าพริมใช่ไหม พริมไม่ต้องกลัวนะคนดี คุณพ่อคุณแม่ท่านรักเอ็นดูพริมจะตาย พริมเป็นเด็กดียังไงท่านก็พร้อมจะยอมรับพริมเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้วล่ะ” ฟาเบียนปลอบคนรักด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่อบอุ่น เขารู้ดีว่าเธอกังวลกลัวคน
