พริมรดาวิ่งหนีออกมาจนมาถึงลานจอดรถหน้าบริษัท เธอเห็นณภัทรกำลังจะขึ้นรถออกไปข้างนอกจึงรีบวิ่งไปหาเขาเพราะเธออยากรีบออกไปให้พ้นจากที่นี่ เธอกลัวฟาเบียนตามมาเจอเพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะฟังคำแก้ตัวของเขา
“พี่ภัทรคะ” พริมรดาเอ่ยเรียกณภัทรพร้อมกับวิ่งมาหาด้วยน้ำตาที่นองหน้า
“อ้าวพริม เป็นอะไรครับร้องไห้ทำไม” ณภัทรถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้
“กำลังจะออกไปข้างนอกเหรอคะ ขอพริมติดรถไปด้วยนะคะ”
“เอ่อ ใช่ครับพี่กำลังจะไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอกน่ะ”
“ค่ะขอพริมไปด้วยนะคะ ไปกันเถอะค่ะ” พริมรดารีบตัดบทและถือวิสาสะเปิดประตูไปนั่งบนรถ ณภัทรเห็นท่าทางของเธอจึงไม่ได้ซักไซร้ต่อ เขาขับรถออกไป หากเธอพร้อมจะเล่าเธอคงเล่าเอง ฟาเบียนวิ่งตามลงมาเห็นหญิงคนรักขึ้นรถไปกับณภัทรก็รีบขับรถตามไป
“พริม พริมเป็นอะไรรึเปล่า มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกพี่ได้นะ” ณภัทรเอ่ยถามหลังจากออกรถมาได้ซักพัก
“เอ่อ คือ” พริ
